Ik zeg dag!

Zoals ik al zo lang elke morgen ‘goeie morgen morgen’ zing. Met overtuiging, met veel plezier, met kriebels in de buik en soms wat twijfel in mijn hoofd. Maar als ‘goeie morgen morgen’ de twitter op ging, dan was het ook effectief van ‘goeie morgen morgen’.

Imke Dielen was een stukje van mij, Helena Van Eykeren… (goh wat doet dat raar om voor het eerst officieel mijn echte naam op mijn blog te melden) en Helena was ook af en toe wel eens van Imke Dielen.

Maar een leven verandert, zo ook het mijne. Steeds meer stuit ik op grenzen en obstakels, gedachten en meningen, het leven zelf. Schrijven is mijn ding, maar Imke Dielen is daar niet meer de juiste omgeving voor. Imke Dielen is mooi geweest, is een prachtige tijd geweest, maar op dit moment niet meer het plekje waar ik me thuis voel.

Met een beetje spijt maar zonder een krop in mijn keel kan ik vandaag ‘dag’ zeggen. Het is geen vaarwel want ik blijf onder Helena verder praten, mij moeien en de lakens uitdelen Maar Imke Dielen is niet meer!

Ik moet niets wissen, afsluiten kan met een simpele blogpost en het stilaan omvormen van mijn mailboxen, twitter en facebook accounts. Stilaan groeien naar het nieuwe en de vele wilde ideeën in mijn hoofd ruimte schenken. De ruimte waar ze al even naar smeken maar van Imke Dielen niet kregen!

Een laatste ‘Imke Dielen’ doen…

Tot op de wilde feestjes

Meet-ups

en met een pint aan de toog!

Een smak op je kaak

een potje dyslexie

en nog twee oordopjes

een stuk chocolade

op jouw gezondheid!

*hug*
Imke Dielen

Tot snel! In het nieuwe, aan de overkant, daar met het groene gras!

MOET IK OOK ZO HARD HEBBEN!!!!

My wishlist:

• Fold Hi, maar weet niet echt welk kleur: dit, dit of dit.
  
• Helix Hi is ook prachtig van structuur!
• en deze klassieker: Eamz Pump, moet zeker in mijn kast staan ooit!

Ik en de politie zijn niet direct de beste maatjes. Dat ik af en toe snelheidsboetes krijg, daar kan ik wel mee leven, ze zijn mijn eigen bewuste fouten. Maar soms neem je per ongeluk een foute beslissing, zoals te laat het rode licht opmerken bij het rechts afslaan op een maandagnacht. Dan mag je een jaar later voor de rechtbank komen. Een ochtend tussen de halve criminelen zitten, doet je zelfwaarde echt geen goed. Jonge kerels die betrapt werden op joyriding en mensen die voor de vijfde keer betrapt werden wegens stomdronken achter het stuur zitten. Tegen de middag krijg je te horen dat je uiteindelijk een gelijkaardige boete krijgt als die zware gevallen waar je een hele voormiddag naar hebt kunnen luisteren.’’t Is omdat het je eerste keer is en je het niet zou vergeten’, kreeg ik dan nog in het Gents te horen. Je voelt je weer net niet op de schoolbanken. En net als toen kreeg ik een repliek niet over mijn lippen. Dat ik wel al genoeg geschrokken was op het door-het-rood-rijden-moment, dat die boete daar een jaar later niets aan verandert. Maar natuurlijk hou je dan je mond.

Waarom wou ik nu weer over de politie schrijven? Ah ja, ik wilde graag hun website eens bekijken. Dat is een hobby van veel onliners, kijken hoe websites van bepaalde instanties of bedrijven er uitzien, en hoe functioneel die zijn, analyseren dus. Maar het lukt me vandaag niet om op de website van de Federale Politie te komen. Bij zo’n moment is het eerste wat je doet de volgende tweet schrijven: ‘werkt dit bij iemand: www.polfed-fedpol.be of is mijn internet kapot?’ En wanneer half Twitterend Vlaanderen antwoordt dat de site inderdaad niet werkt, voel je je voor één seconde goed. Want kijk, de politie kan mij wel op de vingers tikken, maar nu kan ik ook hen op de vingers tikken met de groetjes van de communicatiepolitie! Dat geeft waarschijnlijk net hetzelfde gevoel dat @bartclaeys heeft wanneer hij in Antwerpen weer een politiecombi kan fotograferen die fout geparkeerd staat en dit op zijn
blog plaatst.

Wanneer je wil weten of een bepaalde site nog werkt en je niet zeker bent of het aan de website of aan je eigen internet ligt, kun je naast Twitter ook altijd de url even intypen op http://downforeveryoneorjustme.com

Massimo Dutti is wel mijn winkel, alleen al de campagne foto dit jaar… Ik wil gewoon die outfit! Binnenkort toch nog maar eens wat kleren halen denk ik dan!

Anyway, de Charlie’s Angels waren weer op zijn best en Tiany was er ook! Sofie heb ik moeten missen door de drukte vrees ik :/ Amatorski voelde wat onwennig aan in de winkel, maar ze hebben mooie muziek gespeeld! En naast de vele toffe mensen heb ik door de avond vandaag kunnen kennis maken met de Ben Trovato blog die ik meteen als ‘fantastisch’ catalogiseer. See you all on facebook! *cheers*

Kunst is een moeilijk onderwerp voor mij. Op mijn zeventiende zaten geschiedenis en esthetica bij mijn lievelingsvakken en nog vroeger was alles dat ook maar enigszins leek op plastische opvoeding, gewoonweg een paradijs. Ik hou ervan iets te maken met mijn handen of te lezen over een gepassioneerde kunstenaar. Opslorpbare informatie vind ik dat allemaal. Maar omdat het zo een complex wereldje is en ook zo’n divers en uitgebreid wereldje, blijf ik een groentje. Ook al lees je er elke week wat over, je kunt hoogstens de kleur groen wat verlichten. En juist daarom interesseert het mij vandaag minder dan pakweg zes jaar geleden.

Voorlopig voel ik nog niet direct de behoefte om tijdens een stadswandeling te kunnen zeggen uit welke periode die kerk en dat gebouw is. Of van welke kunstenaar dat nieuwe beeld op het plein is. Er was een periode toen ik dat wel kon, maar die is al even voorbij. Voor die zaken luister ik nu met plezier mee wanneer gidsen toeristische rondleidingen geven in ’t stad. Ook wat moderne kunst betreft, hoe graag ik die kennis ook zou bezitten, sommige mensen nemen de tijd om zich te verdiepen in dit domein en dan is het gewoon aan mij om die mensen te ontmoeten en uit te horen. En voor één keer eens niet de betweter te zijn.

Hier hoeft echt niet meer info bij. I just like it!

Gelukkig had ik mijn fotocamera bij om het lange wachten op te vullen met een paar foto’s te nemen van een goeie vriend… Alleen kan ik nu niet kiezen welke uitvoering ik het mooist vind. De bewerkte kleurenversie of de zwart/wit versie. Ieder zijn zorgen hé

Tijd is een belangrijk begrip in onze samenleving. Zowel professioneel als privé is het tijdsbesef enorm op ons continent. Vooral de snelheid ervan neemt enge vormen aan. Ook op het internet, waar je eerst een gewone statische website had, moet er ineens een blog zijn. Maar ook dat bleek net niet snel genoeg en toen werd microbloggen een opkomende trend. What will be next?

En net als je denkt dat het niet sneller kan, komen ze wel weer met iets nieuws. Zo zit de mensheid nu eenmaal in elkaar! Om die tijdsdruk mentaal op te vangen, heb ik een leuk trucje. De klok in mijn wagen loopt één uur achter. Wanneer ik dan na het werk om 20 u. in mijn wagen kom om naar huis te rijden, dan zie ik dat het nog maar 19 u. is. Dat is op die momenten een hele psychologische opkikker. Nog een hele avond voor de boeg!

Maar misschien ben ik gewoon te lui om bij het omschakelen van het winteruur naar het zomeruur op te zoeken hoe ik de klok in mijn wagen moet aanpassen. Maar nu vind ik het gewoon zo zijn charme hebben. Het voelt niet slecht om mezelf een beetje te bedriegen, dus laat ik het gewoon zoals het is.

Ik wil graag mijn gedacht ook eens kwijt na een post bij Pietel. Heel terecht maakt hij de opmerking dat het jammer is dat mensen niet altijd door hebben dat ze op zijn blog aan het lezen zijn, wanneer ze via Google op een artikel terecht komen van bijvoorbeeld SOS Piet. Dat de contact / klachten kanalen op doorsnee website op niets trekt en vooral de afhandeling van klachten gebrekkig is. En dat daarom de mensen wel eens komen klagen aan zijn deur.

Een gekend fenomeen voor veel bloggers denk ik. Maar je kan moeilijk boos worden op die mensen, het gevoel dat ik meestal ervaar is die van onmacht. Van jammer dat ze nog niet zo vertrouwd zijn met het internet. En van verdomd, die egoïsten die snel geld willen maken en nog niet eens een deftige customer service voor hun eigen klanten kunnen voorzien!

Je denkt dat de andere mensen hier misschien ook wel zo over denken, tot je de reacties leest op Pietel zijn bezorgd berichtje. En dan gaat mijn bloed helemaal aan het koken. Commentatoren die beweren dat mensen die geen correct Nederlands kunnen schrijven, blijkbaar niet eens het recht hebben om hun mening te uiten. Commentatoren die vorm belangrijker dan inhoud vinden… contradictie. Er zijn nu eenmaal mensen die bijvoorbeeld een prachtige tafel kunnen maken of het perfecte kapsel kunnen knippen maar jammer genoeg moeite hebben om woorden en zinnen in de juiste literaire vorm te krijgen. Maar dan heb je toch ook volkomen het recht om je mening te uiten en het recht om customer service te krijgen. En plus, dit is een e-mail die Pietel online plaatst, niet eens openbare communicatie. Het zal misschien een iets te persoonlijke situatie zijn,… maar toch!

Dus de periode er net voor, wanneer de oogst aan het rijpen is of al gedeeltelijk is binnengehaald. De warme dagen zich afwisselen met regen en wind. De bloemen een beetje uitgebloeid in de grasberm staan. Die periode toont zowel de kracht van de natuur om te produceren als ook de vergankelijkheid. Ik geniet alvast!

Dat noem ik nog eens een uitnodiging! Een zakje, mooi boekje, een pin en een CD van Amatorski. #genieten! Een uitnodiging voor de opening van de Massimo Dutti Flagship Store in Brussel. Wil je er echt per sé ook bij zijn, geef een gil. Dan kijk ik of het nog lukt jouw naam op de lijst te zetten! Fashion smullen in stijl! We Like!

En hop, nu het weekend in!

]]> http://imkedielen.wordpress.com/2010/09/03/uitnodiging/feed/ 2 Imke Dielen Massimo Dutti http://imkedielen.wordpress.com/2010/09/03/beeldverhaal/ http://imkedielen.wordpress.com/2010/09/03/beeldverhaal/#comments Fri, 03 Sep 2010 08:50:18 +0000 Helena Van Eykeren http://imkedielen.wordpress.com/?p=3514 ]]> Een wit strand, Portugese radio op de achtergrond, wat lekker eten op de grill en een paar nieuwe gasten in aantocht. We spreken over de zomervakantie van 2006 in Portugal. Een reis vol mensen die ik niet kende en waar we samen het strand, de tent en het eten mee deelden. Een persoon was Johannes en die Johannes is met een beeldverhaal bezig. Een beeldverhaal vol tekeningen en een project waar muziek bij te pas zal komen… een project in aantocht dus. Ondertussen genieten we maar al van de beelden:

Jokanies.wordpress.com

Een verhaal over een leven in vlucht,
waar we hoe langer we leven
we meer verschieten van alles en soms niks
De vlieger staat hiervoor symbool.

Binnenkort meer info over de expo!

Maar van wie waren ze dan wel! Wel de bloemen zijn de start van een ‘bloemenketting‘ van AltijdBloemen! Een ketting van geluk, van leuks, van liefde geven. Want ook al worden bloemen nu niet direct als iets excentriek aanzien. Een bos prachtige bloemen krijgen… dat is toch altijd iets speciaals. En nu ik deze prachtig bos ontvangen heb, mag ik iemand anders verrassen met een prachtig boeket @home / @work. En wie beter te kiezen dan de prachtige @Sart68 die vandaag jarig is! Een prachtige dame, vol fotografie, vol energie, vol passie. Een bos bloemen voor jou meid!

Wiiiiiiiiii, leuk iemand verrassen

Soms kunnen dagen zo vol zijn dat ze leeg zijn. Jezelf en de mensen rond je voorbijlopen. Zo erg dat je wanneer je eindelijk op een veel te laat uur in je bed rolt, je letterlijk ligt te puffen. Een mens vraagt zich dan af waar men in godsnaam mee bezig is.

Een echt lege dag kan ook zo bijzonder goed doen. Een dag, waarop je gewoon wat rondlummelt, niet direct iets plant en je hoofd leegmaakt. Maar net dan begint het te kriebelen, word je onrustig en loop je de muren op. Op zo’n dag begint rond een uur of vijf ’s middags een muis aan je geweten te knagen. Verdomd, een loze, nutteloze dag, die straks helemaal voorbij is zonder zinnige dingen. Dan krijg je telefoon van een kennis of vriend met de uitnodiging voor een feestje. Hijs je jezelf onder de douche en in leuke uitgaanskleren en ga je een nachtje uit de bol. Met het gevolg dat je de volgende dag nog minder uitgerust bent dan ervoor…

Ik moet gewoon dringend nog eens een andere tijdsopslorpende hobby vinden, denk ik dan.

Zoiets als postzegels verzamelen misschien?!

Het zorgt alvast voor een raar effect! Vandaag in de mailbox om 00:10 een mailtje van een vakantieliefje (een Fransman) van welgeteld 6 jaar geleden.

Bon anniversaire

Hi.
I would like to wish you a happy birthday.
I hope you’re allright.
What’s new since the last Time we spoke?
I hope you are happy in your Life and you enjoy it.
Happy birthday again and big kiss.
See you!

Envoyé de mon iPhone

6 jaar stilte en ineens een mailtje voor je verjaardag. Dat belooft voor dit jaar. Hopelijk komen er niet al te weirdo situaties tot stand… K zou graag de 30 halen zonder al te veel grijze haren!

Mijn broer ging een ‘into de wild’ doen, zo een echte gelijk de film. En ik maar zoeken naar strategieën om hem het idee uit het hoofd te praten.

Geen idee hoe ik op dit onderwerp kom. Maar het zit er zo ingebakken dat ik eigenlijk bijna niet kan wachten om mijn broer eens op te bellen. Hoe kan dat nu dat zo een fictieve ideeën je dromen zo kunnen begeesteren?

via Teusje

Tot vandaag beperken we ons tot het opruimen van de gsm inhoud. Stilaan krijgt het groeiende adressenboek vorm, maar ook de foto en video albums mochten eens uitgemest worden. En wat kom je dan zoal tegen?

• Random nachtjes van gevaar
• Momentjes van London
• Geeky events
• Tandenstokerpikkers
• WC papier met morbide opschriften
• nog veel liefs, dat we maar gewist hebben

Ik hou van littekens, lichamelijke littekens. Benen met schrammen uit de kindertijd die tonen dat je in de bomen klom en kattenkwaad uithaalde. Littekens op je hoofd omdat je tegen een radiator liep, wanneer je klein was. Of de teennagel die vervormd is omdat je er ooit een zwaar gewicht op kreeg. Een mens is niet perfect en dan is het leuk dat ook het lichaam tekenen van imperfectie vertoont. Daarom hou ik ook van mijn littekens, aanvaard ik ze en verwens ik ze niet. Ze zijn er, ze zijn ‘ik’.

Meer moeite heb ik met innerlijke littekens. Telkens iemand me kwetst of elke keer ik me onrecht aangedaan voel. Het doet serieus pijn en ik heb moeite om ermee om te gaan.

‘De ziel van een mens is zoals zilver. Wanneer een zilveren juweel uit de oven komt, lijkt het nergens op. Maar hoe meer krassen je maakt en hoe meer je het bewerkt, hoe mooier het wordt’, zei mijn beste vriendin ineens toen ik de zinnen hierboven net uitgesproken had. Bang zijn om gekwetst te worden of er heel zwaar aan tillen is misschien een normale reactie, maar het laat je niet groeien als mens. Ik vind het een mooie vergelijking, dat van het zilver. ‘Geef mij maar zilver’, riep ik haar bij het afscheid na. Verdomd, het is toch gewoon simpel. Gewoon die zilveren ring gebruiken, dragen, schenden en koesteren zeg ik nu tegen mezelf. Gewoon doen!

En dan natuurlijk de bootjes…

En het lekkere eten ‘s avonds! Een aanrader!!!

GEZOCHT – interessante spreker rond social media. Locatie: Brussel. Datum: ma 27 sept.

Een oproep die traag op gang kwam maar ineens een grote vloed aan reactie teweeg bracht. Omdat het er iets te veel zijn om allemaal apart te beantwoorden, maak ik hier een lijstje van potentiële sprekers. Misschien kan het nuttig zijn voor iedereen die eens een spreker (van dichtbij) zoekt rond het onderwerp Social Media.

De meer de technologische toer op (correct me if I’m wrong!):

• BE – @codedor
• BE – @_outofthecrowd_
• BE – @tijs
• BE – @maxvoltar

De ‘communicatie’ personen (correct me if I’m wrong!):

• BE – @janseurinck (suggestie onderwerp: ‘sociale media en de overheid’)
• BE – @bnox
• BE – @thebandb (suggestie onderwerp: ‘focus op jongeren’)
• BE – @stijnbannier (IBBT – video – slideshare – prezi)
• BE – @micadam
• BE – @stijnv
• BE – @Kristof (stuurde een knipoog, dus plaats ik hem erbij )
• BE – @Kris10Vermoesen
• BE – @nielvanmeeuwen
• BE – @lamazone
• NL – @postma
• NL – @anneliesje
• NL – @erwblo
• NL – @mlanting
• NL – @ultranex
• NL – @fienevl
• NL – @ernohannink
• NL – @paulusveltman
• NL – @binnensteb_go
• NL – @tomv
• NL – @wouterkiel
• NL – @ReinoutBoth
• NL – @rvandenhoff
• CH – @gleonhard

Nog een tip was www.mindz.com… Ik heb hierbij gemerkt hoe goed Nederland eigenlijk vertegenwoordigd is in mijn twitter stream. Het wordt vandaag nog niet beslist, maar ik dank iedereen alvast voor de hulp en het enthousiasme!

Het enige wat ik een beetje jammer vind, is dat je geen video van iedereen vindt… Een video waarop je de persoon in actie kan zien. Ergens is dat wel noodzakelijk om (in elke situatie) te beslissen of het enthousiasme en de vorm juist zit voor jouw publiek. Een tip misschien voor wie zich graag nog meer als spreker wenst te profileren.

via & concept van Gustavo Germano

Mensen ontmoeten is een plezier, nieuwe persoonlijkheden ontdekken, aftasten, verwonderen. Veel is afhankelijk van de manier waarop je iemand ontmoet. Ik maakte het nog maar zelden mee dat ik een interessante persoon zomaar tegenkwam op straat. Je moet in een goede vibe zijn, waarbij je ontvankelijk bent voor originele ontmoetingen. Bij mij toch, en meestal zit die vibe er goed in, wanneer ik op reis ben.

Zo ontmoette ik eergisteren ‘Mister Nude Nord Amerika’ (googlen is niet noodzakelijk) in het uit vijf trailers en een garage bestaand dorpje in de Mojavewoestijn. Gisteren was ik dan weer op bezoek in Bakersfield waar we de plaatselijke blueshelden mochten ontmoeten, gadgets ontvingen van de Front Porch Music-winkel en een leuke cd kregen van Eddie Munoz and Brushfire ‘om bekend te maken in Europa!’. Vanavond slaap ik in het Anna Millshuis, de eerste vrouw die Mount Whitney (de hoogste berg in de United States, als ik me niet vergis) beklom.

Ook al heb ik soms moeite om mijn verlegenheid bij vreemde mensen te overwinnen. Zo’n ontmoetingen en verhalen, zo’n geschiedenis fascineren me enorm. Het zijn die details die een reis bijvoorbeeld kunnen veranderen van super naar subliem. Of die een domme eenvoudige treinrit naar Amsterdam omvormen tot een aangename kennismaking.

Waarom hebben wij mensen zo veel nood aan beweging, vooruitgang, actie om ons goed te voelen? Ok, een moment van rust hebben we altijd nodig, maar van die rust genieten lukt ons pas echt wanneer we weer leuke plannen in ‘t vooruitzicht hebben. Wanneer we aan het dromen gaan over wat we allemaal nog willen doen en verwezenlijken. Gewoon hopeloos leeg op een hoopje in je zetel de binnenkant van je ogen afspeuren… daar wordt niemand gelukkig van.

En hup, daar waren de vooruitzichten alweer. En de plannen en een telefoon of twee… en kwam er nog iemand langs voor een late koffie. Het leven ging weer door, voor een moment stond het stil, maar het volgende uur was dat al vergeten!

Het is een twijfel waar ik gelukkig vandaag nog geen beslissing over hoef te nemen. De ongerustheid blijft tot nu toe beperkt tot waar ik mijn wagen veilig kan parkeren…

Wel het lief en ik wonen niet zo heel dicht bij elkaar en als er een super druk weekend is dan durft het wel eens gebeuren dat het niet helemaal lukt om elkaars gezelschap op te zoeken. Je kan dan nog zo veel telefoneren, sms-en en mailen, toch heb je altijd wel dat beetje gemis. Met Skype kom je al iets dichter bij elkaar, maar zo samen wakker worden naast elkaar is een beetje moeilijk. “Waarom dat eens niet proberen”, riep ik enthousiast langs internet. Maar dan werd ik er mooi op gewezen dat ik niet kan slapen met licht en in het donker de webcam niet bepaald veel toont. En dan kwam er het idee van een infrarood camera en Skype. Wel eens ‘t proberen waard lijkt me… toevallig al iemand een even gek idee gehad?

Ik vond het alvast de max dat ik ze als model mocht ‘gebruiken’

Tijdens het lezen valt me op dat het verhaal in mijn hoofd niet helemaal zuiver is. Er komen gedachtes binnenwandelen rond verhuizen en sanitair dat wel in orde is, ondanks de spuuglelijke blauwe verf aan de muur. En de twijfel of het allemaal financieel haalbaar is. Een gefluister was het, dat via mijn oor, in mijn hoofd verwarring kwam zaaien betreffende de tekst die ik aan het lezen was. Dames in de deuropening die bij een glas wijn, net voldoende luid hun dagelijkse beslommeringen aan het vertellen waren. Hun verhaal was gewoon onopgemerkt het artikel binnengedrongen. Iets wat me zowel intrigeert als irriteert. Waardoor ik nu, een paar uur later, in de onmogelijkheid verkeer me nog iets van de woorden van Isabelle Huppert, laat staan Lolita Chammah kan herinneren. Verdomd.

Ik had net iets lekkers gegeten in het café om de hoek toen ik over het plein nog even naar het park wandelde. En daar liep Miel en Mariette, Mariette voorop met grote passen richting een bankje. De twee honden stribbelden wat tegen maar vonden al snel een plekje aan haar voeten. Bij Miel ging het stap voor stap, het ene been wil zo niet meer mee, dus zijn we voorzichtig. Miel keek me vaag aan, opperste concentratie om toch zeker niet te vallen deze keer en hond nummer drie in rusttoestand te houden. Mariette ving dus maar mijn blik op, wat me meer vraagtekens bezorgde dan een aanleiding om goedendag te zeggen.

Na mijn parkbezoek keerde ik terug naar mijn appartement, een sapje drinken en nog even uit het raam hangen voor ik aan mijn werk begon. En daar opeens, waren ze onder mijn raam, aan de overkant van de straat. Mariette zoals gewoonlijk zeker vijf passen voorop en Miel in opperste concentratie met diepe zuchtjes volgend. Mariette die even stopte zodat de voorsprong niet te groot werd. Met stroeve gebaren en norse woorden spreken ze samen af hoe de wandeling verder zou moeten verlopen.

Het is dan, op dat moment dat ik het wist. Miel en Mariette, de volgende keer spreek ik jullie aan. De volgende keer ga ik ostentatief naast jullie op dat bankje zitten. Ik moet weten wie jullie zijn en op de foto gaan jullie ook en nog beter, een kop koffie moet er zijn.

…the slowness of hiking seems an advantage, because the longer I spend on the trail, the longer I have to think without interruption.

Via de twitterstream.

En je zou het bijna nog gaan geloven ook. Vandaag in de pers en wel in de juiste volgorde geplaatst:

• 102 Britten in hun blootje op achtbaan
• Temse censureert blote tekeningen
  en dan nog een:
• Help, de wereld verzuipt
  en we vergeten bijna:
• Osama wordt opa van tweeling

‘t is toch niet meer zoals het geweest is, zou de oma zeggen.

• SMC FA 50 mm – f/1,4
• SMC DA 10 – 17 mm – f/3,5 – 4,5 Fish Eye
• SMC FA 31 mm – f/1,8
• SMC DA 16 – 50 mm – f/2,8

De verleiding voor een aankoop zal groot zijn vrees ik!