Yann #2 – Herman

“47” riep er iemand iets te luid door de microfoon. Ik zat te staren naar de draaiende metalen kooi waar de bingoballetjes inzaten. Ik was met mijn gedachten elders. Bingo riep ik luidkeels. Trots liep ik met mijn Bingoformuliertje naar voor om apetrots mijn prijs in ontvangst te nemen. Ik vond het niet raar dat iedereen vol ongeloof naar me aan het kijken was. Ik was dé geluksvogel van de avond.

You have to have all the numbers right, you have one. “Please go back to your table,” zei de blitse animator van het hotel. Plaatsvervangende schaamte kende ik toen nog niet. Ik was amper 10 toen dit rampscenario zich afspeelde. Ik kan het me wel nog altijd levendig voorstellen, dus het moet wel een impact op me nagelaten hebben. Overal om me heen zag ik mannen en vrouwen duchtig zoeken naar het getal 47. Het waren vooral oudere mannen en vrouwen.

Herman, die naast me zat, had prijs. Hij had nu al 2 cijfers kunnen aanduiden op zijn bingopapiertje. Herman is een vriend, mijn beste oudere vriend.

Vroeger keek hij tijdens de oorlog van op zijn dak naar de bombardementen. Een gele gloed kleurde dan de horizon. Één keer moest hij van het dak komen om in de kelder te schuilen. Toen hij er terug uit mocht, kon hij van waar hij stond de sterren tellen en de maan begroeten. Ik ben blij dat hij op tijd van het dak geklauterd was.

59 was het volgende magische getal. Herman keek me teleurgesteld aan. Geen 3e cijfer. Wat verderop in de zaal riep een dame met al haar macht: “Bingo!”. Eventjes flitste het tafereel van 12 jaar geleden terug door mijn hoofd. Nu wist ik precies wat schaamte betekende. Meer dan 200 ogen keken de dame aan met ogen die wensten dat ze kogels waren. Herman gaf me een por met zijn elleboog. “Zou ze echt gewonnen hebben? Dat kan toch bijna niet”. Ze keek nog eens goed naar haar formuliertje en ging terug zitten. “Sorry iedereen. Vals alarm. Ik dacht dat ik ze allemaal had.” Herman kijkt me met zijn grote pretogen aan. “Wat was me dat?” gniffelde hij. Ik zei hem dat ze zoiets beter niet tijdens de oorlog had gedaan. Herman kon erom lachen dus ik ook.

“Het volgende balletje heeft het nummer tweeëndertiiigggg.”  Herman had prijs. “Het gaat goed, het is al voor een derde keer raak en dat al na 40 balletjes” fonkelde hij. Ik zag Herman graag bezig. Ik zag hoe hij ervan genoot. Wanneer Herman geniet, geniet ik ook, maar ik hoopte verdomme toch dat er snel iemand al zijn kutballetjes kon aanduiden en eindelijk het einde van de Bingoavond mocht aankondigen.

Voor Herman

Yann #1 – Bossa Nova

“Ooit al van Bossa Nova gehoord” vroeg ze me. Toen ik haar het antwoord schuldig moest blijven, stond ze op en plots was ik veranderd in lucht. “Weer een wip aan m’n neus voorbijgegaan” kwam spontaan in me op. Niet dat ik vrouwen aanspreek met het oog op seks, maar na 2 cocktails, 3 lange oogcontacten en 4 aanrakingen, durft een simpele jongen zoals ik al eens wat meer te verwachten. Ik verliet het café en meteen begon ik aan Bossa Nova te denken. Wie of wat kon het zijn? Eens aangekomen op mijn kot sloeg ik met mijn licht benevelde hoofd mijn woordenboek open. Mijn blinkend woordenboek kon mijn drang om bij te leren niet opvangen. Noodgedwongen val ik neer op mijn bed.

De volgende ochtend. Mijn gsm maakt telkens het meest vervelende geluid, maar het is wel een effectief ding. Laat dat rotding 1 keer afgaan en je bent meteen klaarwakker. Hoe zwaar de kater ook moge zijn.

Nog altijd heeft Bossa Nova me niet losgelaten en nog altijd weet ik niet wat het in godsnaam betekent. Mijn computer is blijkbaar heel de nacht blijven aanstaan. Ik tik Bossa Nova in op een niet nader te vernoemen zoekrobot, maar iedereen weet dat Google de beste is. Plots belt er iemand aan. Het geluid van de bel doet mijn hoofd bijna uit elkaar spatten. De hoofdpijn is niet te harden. Ik kamp met het probleem dat ik nooit lang slaap na een nachtje stevig drinken. Ik kijk op mijn klok en ik zie dat het amper 9 uur is. Welke tactloze zak belt er op dit onmenselijke uur nu aan. In zeven haasten raap ik wat kleren bij elkaar en smijt ze in de kast. Mijn hersenen botsen nu zeer heftig tegen mijn schedelpan aan. Opstaan is een hel.

Wie kon het zijn? Het meisje van gisteren? Zou ik ze me mijn adres gegeven hebben? Ik doe voorzichtig mijn ruit open en bij het naar beneden kijken priemen er 4 ogen op mij. “Gelooft u in de goede heer? Het einde van de wereld is nabij!”, predikt de dikste van de twee. Ik zeg dat ik geloof, maar dat ze kunnen oprotten. Die Tactloze Getuigen van Jehova slaan meteen al mijn hoop aan diggelen. Ze stond er niet. Toch doen de 2 heren me terugdenken aan haar kastanjebruine haar en lichtbruine huid. Ik dwaal af. Ik laat mijn ruit open. Terug naar Google, terug naar Bossa Nova. Ik tik de 2 magische woorden in en al snel merk ik dat het om een muziekstijl gaat. Ik ben niet zo vertrouwd met muziek. Muziek is leuk wanneer je in de Delhaize rustig met je karretje tussen de rekken kuiert. Ik heb welgeteld 10 cd’s, bijna allemaal gekregen van familie of vrienden. Bossa Nova, a form of Jazz, leert de site me. Ik kan er ook enkele liedjes beluisteren. Ik ben blij dat ik de ruit heb laten openstaan. De muziek brengt het zonnetje in huis zoals je op vele cliché postkaarten kunt lezen. Bossa Nova lijkt me veel meer dan gewoon wat muziek. Ik zie mezelf al zitten, op een tropisch eiland met doorwaterde pretoogjes, links en rechts een danspasje wagend op de zeemzoete ritmes en melodietjes van de Bossa Nova.

Ach, ik sla mezelf voor het hoofd dat ik geen muziekkenner ben. Anders had ik ze, ik zeg ‘ze’ omdat ik haar naam niet (meer) weet, zo het hof kunnen maken, had ik me nog blauwer kunnen betalen aan overheerlijke cocktails, zou ik 30 keer zo intens in haar ogen gekeken hebben, had ik ze mijn kot kunnen tonen en kon deze simpele jongen eindelijk nog eens van bil gaan. 

Yann – de introductie

Sommige mensen die je leven komen binnengewandeld verdwijnen niet altijd direct. Sommige mensen blijven inderdaad een beetje rondhangen. Sommige mensen zijn verschrikkelijk vriendelijk, andere uitermate irritant en sommige gewoon te origineel om uit het oog te verliezen.

Mijn oud bovenbuur, Yann, is er zo ééntje. Het is een speciaal geval, dat geef ik toe, maar sinds de eerste dag dat hij boven mijn kwam wonen heeft hij mijn hartje gestolen. Hij is een beetje – maar hou het stil – prettig gestoord!

Nu gaf ik hem de link naar mijn blog door, hij keek en vond het wel leuk. Omdat hij eigenlijk wel iets professioneler teksten kan opbouwen dan ik, vroeg hij of ik interesse had in een paar columns van hem. “Als ik ze leuk vind, zet ik ze online” was mijn antwoord. En zo zat er deze morgen, 4 dagen eerder dan verwacht, een tekstje in mijn mailbox. Ik hoop dat jullie er ook van genieten!