Zoektocht

Imke Dielen is naarstig op zoek naar de betere, tofste, meest representatieve, origineelste blogpost dat ze geschreven heeft het voorbije jaar. In die zoektocht ontdekte ik dat ik bijvoorbeeld nooit Tokyo foto’s gepost heb zoals ik keer op keer beloofd heb. Dit willen we natuurlijk goedmaken met een setje van een zestal foto’s die momenteel ook als bureaublad achtergrond op mijn laptop roteren.

Nu ik jullie even visueel verwend heb, vraag ik beleefd een gunst terug! Laat me weten welke post je tot nu al het best gesmaakt hebt op Imke Dielen. Mr. Château had hiervoor wel al een handig hulpmiddeltje doorgestuurd.

THANK U!

En het was me een dagje zaterdag! Een prachtig dagje Antwerpen dat dus ook een heel deel door jullie komt!

Dit zijn dus onze twee vrienden uit Engeland en Tokyo die op de hoogte zijn van heel het verhaal en jullie medewerking. Natuurlijk konden we het dan niet laten een grote “Dank je wel” te maken.

En wat hebben we uiteindelijk bezocht? De winkels, monumenten en musea op devolgende locaties: de kaaien, de Kloosterstraat, de Hoogstraat, de toeristische binnenstad, Meir, Wapper, Bourla, Ouddaan, Kammenstraat, Lombardenstraat, Steenhouwersvest, Nationalestraat, Volkstraat, Leopold de Waelplaats, Vlaamse Kaai, Waalse Kaai,…

Wat ik graag nog had bezocht, en wat niet gelukt is: de voetgangerstunnel, het station en de stationsbuurt. Voor de rest vond ik de toer perfect passen bij de aanwezige gasten!

Mercikes

Groot(s)

Op sommige dagen wordt ik wakker badend in het zweet. Helemaal verward en vermoeid. Meestal kan ik me dan ook niet herinneren waarom ik zo aan het afzien ben. Wel begin ik elke keer te mijmeren over mijn Fuji beklimming van deze zomer.

Toen ik boven stond en vooral in de afdaling had ik echt zo iets van “dit doe ik nooit meer”. Nog nooit was ik van iets zo stellig overtuigd! Maar de laatste dagen bekruipt me een steeds groter wordend gevoel van heimwee. Zo een tocht (die nog bijzonder klein is eigenlijk) was echt afzien en toch kriebelt het. Eigenlijk zou ik in de toekomst wel nog zulke tochten willen doen. De sfeer en emotie die je meemaakt op zo een tocht is echt subliem. Het enige wat ik dan wel zou doen is een beetje trainen op voorhand, zodat mijn fysiek weer op een normaal niet-kantoor peil is.

Kopken

U heeft gesproken! De keuze is gevallen…   Eenvoudig is het niet met dat hoofdje van me. Dus als iemand een betere kleurkeuze weet voor mijn titel in deze header… Let me know!

Ik ga eerst wat orde op zaken stellen en bijwerken. Zoals ik eigenlijk van plan was na Tokyo. Je ziet me wel nog terug hoor. Maar ik ga even ademen en negatieve mensen laten afkoelen. 

Tokyo #3

Ik ben er zelf nog niet helemaal uit of het omochi of mochi moet zijn. Maar ik kan jullie wel al verklappen dat dit mijn culinaire ontdekking van het jaar is!

Deze Japanse snoepjes gevuld met zwarte bonen pasta zijn eigenlijk seizoensgebonden, vooral de smaken variëren. Het was dan ook bijzonder raar dat ik verse omochi met groene thee kon vinden, omdat deze normaal alleen in de lente worden gemaakt. Alleszins, ik heb al mijn klein geld de laatste dag opgedaan om een goeie voorraad te kopen die momenteel ook aan een normaal tempo naar mijn buikje verdwijnt.

Tokyo #2

Een klassieker van een beeld. Maar het blijft toch mooi om te zien. De Rainbow Bridge gezien vanaf Odaiba is s’avonds echt de moeite waard.

In de namiddag zijn we naar Odaiba vertrokken met de metrolijn die zweefde tussen de wolkenkrabbers en de gebouwen van Tokyo. Vanalles bezocht, gewoon rondgelopen en ik moet toegeven ook een beetje geshopt. Waarbij de Chocolixir van Godiva echt een tongstrelend hoogtepunt was! Het is een zonde dat zoiets mag bestaan!

Met zulke verwennerijen achter de kiezen lieten we ons onderuit zakken voor het prachtige uitzicht van deze foto. Genieten!

Tokyo #1

Zo heel soms beloof ik dingen die ik dan toch niet doe. Niet express natuurlijk, maar omdat het mij ontsnapt of omdat de tijd niet mee zit. Ik schaam me daar enorm voor, juist omdat het een trekje is dat ik haat bij andere mensen.

Zo heb ik veel te weinig de blog van mijn beste vriendin gelezen. Zodat ik in Tokyo geregeld met schaamrood op mijn kaken zat. Mijn gedrag is gewoon niet goed te praten. Dus wil ik hier alvast één voornemen wel ten uitvoer brengen: geregeld foto’s posten van Tokyo!

Ziehier Imke met haar tweede echte Japanse maaltijd, tijdens onze eerst echte daguitstap. Het was super lekker en het Japanse eten is echt helemaal mijn dada!

Al besloot mijn lichaam daar een andere mening over te hebben. Halverwege mijn reis werd ik wakker met mijn mond die een dubbel formaat aangenomen had. Professioneel doktersonderzoek wees uit dat het van vermoeiheid en veranderd etenspatroon was. Een pilletje en een zalfje zorgde ervoor dat mijn lip niet meer op barsten stond en ik me weer in het openbaar wou verplaatsen zonder een sjaal om mijn hoofd. Iets wat uiteindelijk niet echt praktisch is bij 35 graden tropische hitte!

PS: …en nee, daar zijn GEEN foto’s van!

Afscheid

Mijn laatste dag Tokyo, het is alweer gedaan. Met een snik en een traan, tonnen foto’s en souvenirs, een hele hoop nieuwe vrienden en een hoofd vol leuke herinneringen ga ik morgenvroeg huiswaards.

Het is een unieke reis geweest met enkele fantastische uitschieters, waarvan de beklimming van de Fuji-san het hoogtepunt was. Zo een overweldigende ervaring! Ook mijn doorzettingsvermogen had ik niet op dat niveau verwacht. Je groeit als mens door zulke ervaringen!

Vanaf de volgende post verwen ik jullie dagelijks met een leuke Japan foto. Hierbij al een voorsmaakje… eentje die ik ook voor mijn header gebruik. Dit was ons doel bij de beklimming van de Fuji-san. De zonsopgang!

Op

We zijn terug en we leven… dat is het zo een beetje! Ik heb van mijn leven nog nooit zo een trip gedaan!!! Zes volle uren klimmen s’nachts en 3 volle uren afdalen s’morgens. De kou, de hitte, de vermoeidheid, de last, de honger, de lucht, de pijn,… het is een echte uithoudingstest.

Hetgeen waarvoor we het deden was natuurlijk de fantastische zonsopgang… welke dan ook mega onovertroffen de maks was. Dit voor zover mijn bericht, het zweet druipt namelijk nog steeds van mijn rug. Dus ga ik zo even weken in ‘t bad en slapen voor de komende 24uur! Dan is er nog een weekendje Tokyo en dan… komen we terug thuis…. Foto’s zijn voor dan lieverds!

Tasje staat klaar

Vooreerst mijn excuses dat ik jullie niet op de hoogte hield de voorbije dagen. Maar de Japanners kennen er echt wat van, eten en drinken, manman, mijn buik is al zo rond als een tonnetje! En al die feestjes maken van mij weer een druk druk persoontje!

Het is me toch al een hele tocht geweest, Nikko, Ueno, Shinjuku, Shibuya, Daikanyama, Takadanobaba, Harajuku, Meiji, Omotesando, Odaiba, Ginza, Yurakucho, Nihonbachi,…

Maar de grootste uitdaging komt er nu aan, onze tocht op de Fuji berg! Een prachtige nachttocht van 4 à 5 uur naar de top om dan morgenvroeg de zon te zien opkomen, het symbool van Japan, het land van de rijzende zon! Onze rugzakken staan klaar, onze kleren zijn mooi uitgezocht, ons eten ingepakt. Het kriebelt een beetje in onze buik, maar onze gids stelt ons de hele tijd gerust. Ik zal alvast genieten, ook al zal de lichamelijke inspanningen me soms zwaar vallen.

Daarnaast hebben we vijf teruterubozu’s gemaakt om goed weer af te dwingen. Dus fingers crossed, dat we niet te veel regen hebben op onze tocht!

Tokyo, here I am

Goeie avond iedereen, (goeie middag voor jullie) Hier zijn we dan, rechtstreeks uit Seijo – Tokyo! Super leuke trip gehad, zowel op het vliegtuig, op de bus als mijn eerste twee dagen in Tokyo. Op het vliegtuig zat ik naast een Japanner die in parijs film studies doet, zijn vader is namelijk baas van een Japanse tv zender. Dus mijn ticket voor Parijs komend jaar ligt ook weer klaar. Op de bus van het vliegveld naar Shinjuku zat ik naast een Australiër die de hele wereld rondreist voor zijn werk, business cards uitgewisseld natuurlijk.

Mijn eerste dag werd eigenlijk gevuld met een korte wandeling naar de metro, een half uur metro, een wandeling door Seijo, een echte Japanse maaltijd (met bijpassend interieur – ik voelde mijn benen niet meer) en een grote rustpauze op ‘t appartement van mijn vriendin. Ik moest en zou wakker blijven om op een normaal uur 20u) te gaan slapen zodat mijn jetlag tot een minimum herleid zou worden. Jetlag zal natuurlijk een groter probleem worden als ik terug in België kom.

Vandaag was mijn eerste echte dag in Tokyo! We zijn vandaag naar de Roppongi Hills geweest, een deel van de stad die ze helemaal plat gelegd hebben en een drie tal jaar terug weer helemaal opgebouwd hebben. Je vindt er dan ook de nieuwste en duurste merkwinkels. Dus sjoppe sjoppe sjoppe maar ook wat cultuur in het Mori Art Museum waar er momenteel een uitgebreide tentoonstelling van Le Corbusier plaats had. Echt de moeite, met levensgrote manquettes van appartementjes en van zijn vakantiehuisje. Dit allemaal op de 50ste verdieping van de Mori Tower waar we dan ook naar de “city view”, een soort panorama gegaan zijn. Op het moment dat je de stad voor je uitgestrekt ziet besef je goed waar je eigenlijk terrecht gekomen bent. Ik ben bijzonder benieuwd naar wat me de komende dagen te wachten staat en ben zo blij dat ik mijn beste vriendin als gids heb. Ook met al dat Japans voel ik me maar al te vaak een hulpeloos kindje