EEN VERHAAL GESCHREVEN ~ HET BEGIN VAN “EIGEN”
Woorden die doen nadenken en muziek die aanraakt, vult en als een mantel zich over jou ontfermt bij een kil binnen-moment. Dit weekend ‘Save from Harm’ ontdekt. Een boekje en een CD met muziek om van te genieten. Met wijsheid en met zen. 
Het is een projectje dat al dateert van 2005, maar niet door de minste: Rollo (Faithless) & Dido. Ik kende het niet…
Er zijn al veel woorden aan vuil gemaakt. Zowel op het werk, als op internet, als in de vriendenkring. Wanneer men een website/nieuwssite opstart, moet men de mensen de mogelijkheid geven om te reageren op de berichten of niet?
Een heel deel van de mensen is waarschijnlijk voor deze vorm van interactie. Maar als ik dieper inga op het fenomeen en bijvoorbeeld de site van http://www.hln.be even bekijk, dan kan ik niet anders dan besluiten dat comments geven op nieuwsartikelen een idioot systeem is.
Vaak zijn het mensen met een overdreven idealistisch gedachtgoed rond het desbetreffend onderwerp en nog vaker mensen die niet op de hoogte zijn van de hele situatie. Het is storend hun snel snel getypte en gefrustreerde uitlatingen te moeten lezen.
Allemaal goed en wel als het een onderwerp is dat je niet echt raakt. Maar op het moment dat je er zelf bij betrokken bent en er zo een idioot of meerdere zich niet kunnen inhouden om op een mensonwaardige manier te reageren. Dan komt dat echt wel kwetsend over!
Ik zou dan op een toren willen staan en roepen: “Mensen gebruik je verstand nu eens!”
Beste lezers, collega bloggers en blogsters! We hebben nieuws, groot nieuws, maar laten we even rechtstreeks citeren uit de mail die ik ontving van de Clickx redactie:
Hoor je het tromgeroffel? Ja? Dat komt omdat de redactie van Clickx jouw blog genomineerd heeft voor de verkiezing van Site van het Jaar 2007, in de categorie ‘Beste nieuwkomer’.
Even de gang van zaken doorlopen: op dinsdag 13 november 2007 publiceren we de volledige lijst van alle genomineerde sites op http://www.sitevanhetjaar.be. Van dinsdag 13 tot en met woensdag 28 november kan er gestemd worden op deze site.
Verwacht jullie maar allemaal aan een heuse campagne en gezaag en gebedel! 
Want eenmaal genomineerd wil je alleen maar berg op! 
Vol enhousiasme smijt ik mij op de voorontwerpen voor de reclamecampagne… ideeën zijn altijd welkom!
‘In den tijd’ wanneer ik dit blog opstartte wilde ik graag een mengelmoes aan onderwerpen die mij interesseren, zoals bijvoorbeeld design en kunst. Een blog evolueert en ook dat gedeelte evolueerde. Mede ook omdat collega bloggers op een veel hoger niveau vernieuwend schreven over design en ik er te veel inspanning en zoekwerk in moest steken. Daarom ben ik beginnen genieten van blogs zoals bijvoorbeeld de oude Stuif & Meel die mooi opgaat in Wondering Boys.
Zaken zoals dit, dit, dit en dit… dat blijft toch tot de verbeelding spreken! En nog zo veel meer!
In ons tweede deel van de Wondering Boys - reeks wil ik graag een heel leuk ontwerpje bespreken dat ik tegenkwam in het portfolio gedeelte van ‘Wondering Boys’. Ik had al heel wat gezien, maar dit project had ik helemaal gemist. Ofwel was het nog niet eerder online verschenen (corrigeer me waar fout hé Mick).
Het project noemt ‘tilthouse‘ en is eigenlijk een kantelhuisje. Mijn fantasie slaat echt op hol bij het zien van zo een ontwerpen. En zeker als ik me even verplaats naar 3 jaar terug, in volle studententijd. Ik maak er niet meer woorden aan vuil, just check it out & start dreaming!
Onder een glas te veel Cava of was het nu al Crémant, verkondigde ik zaterdag redelijk luid dat ik een “Wondering Boys” week ga houden op mijn blog. Een belofte die ik, nu de site sinds gisteren online is en al goed door Imke onderzocht werd, met plezier nakom!
Vandaar beste lezers, elke dag een kleine ontdekkingsreis door de wondere wereld van Mick & Wout. Helemaal exclusief en speciaal voor jou!
We beginnen met de blog van IkMick die mooi overgesprongen is naar de gezamelijke blog. Gelukkig maar, want we zouden het Mick nooit vergeven dat zijn hilarische Vlogs zouden verdwijnen!
Hoe een oud berichtje blijkbaar nog een staartje heeft!
… is ook niet meer wat het geweest is.
Nederlandse ontgroeningsrituelen verbazen Duitsland
Gekleed in vuilniszakken zijn dertien ‘merkwaardige’ jonge Nederlanders op het centraal station van Düsseldorf opgepakt voor zwartrijden. Ze droegen geen ondergoed en hadden ook geen geld of mobiele telefoon bij zich. Ze waren gedumpt in een nabijgelegen bos ter ere van hun ontgroening. Op eigen kracht moesten ze Amsterdam zien te bereiken, zo meldden Duitse media gisteren. Het Nederlandse ontgroeningsritueel baarde in Duitsland zo veel opzien dat zelfs de federale politie zich bezig is gaan houden met de ‘seltsame Holländer’. De kleumende Nederlandse jongeren kregen wat warme drankjes, totdat een van de moeders hen kwam ophalen. (bron De Morgen)
Momenteel zit het boeken lezen op een verschrikkelijk laag pitje. Het was nu eenmaal eenvoudiger om een boek te nemen en te lezen als je daar verplicht achter je bureau zit te leren voor ‘t school of voor examens. Ik verslond toen boeken aan een snelheid die ik me op dit moment niet meer kan inbeelden.
Werken is echt een dooddoender op dat vlak. Ergens in mijn achterhoofd roept dat heilig mannetje dat het maar excuses zijn. Maar toch…
Zo zat ik net wat te surfen en kwam ik het boek “La vie sexuelle de Catherine M.” van Catherine Millet tegen. Een van de laatste boeken die ik las. Het was er eentje op aanraden van mijn ex en hopelijk bedoelde hij er niets mee! Ik heb het alvast graag gelezen, dus moet ik misschien eens kijken wat die dame nog van moois geschreven heeft….
Wat doet het raar iemand te zien bloggen met je oude pseudoniem….
“I survived 9 mailconversationthreads with imke dielen,
the love child of josse de pauw and kristien hemmerechts”
En nog een extratje binnen de context!
Nu was ik net een postje voor morgen aan het voorbereiden, kom ik hetvolgende tegen vandaag.
Ik ging dus morgen schrijven (hoe leuk de toekomst inkijken) hoe het eigenlijk mogelijk is dat zo veel mensen bloggen maar er zo weinig over seks gerelateerde zaken wordt geschreven. Er zijn hiervoor natuurlijk logische verklaringen te vinden, de meeste bloggers schrijven namelijk niet of maar gedeeltelijk anoniem en dat kan best een remming zijn, zoals in mijn geval. Maar toch, waarom zou het ergens niet mogen?
Daarom vind ik deze nieuwe blog wel leuk… “Schrijvers in ondergoed” (Hollands veronderstel ik) En daarom is mijn post voor morgen ook niet meer relevant!
Smiling Cobra is niet meer, Smiling Cobra is van ons heen gegaan. Tijdens de laatste minuten van zijn blog’s leven werd hij overspoeld door ongeloof, troostende woorden, begrip en sterkte. Toch heeft het niet mogen baten. Toen ik dit weekend, met een vertrouwd gebaar, zijn link aanklikte werd ik door wordpress met een koele boodschap onthaald. Ik had het zien aankomen, maar dat de klap zo groot ging zijn, had ik althans, niet verwacht.
Na een dagje alles laten bezinken probeer je de situatie even te bekijken. Graag probeer ik me het geheel in te beelden. Hoewel ik geen details ken van de exacte situatie, hoe zou ik reageren wanneer iemand mij negatief zou benaderen via mijn blog? En ja hoor, hoeveel mensen ook positief zijn en je blog graag volgen. Ook bij mij zou één geval voldoende zijn om helemaal de kluts kwijt te zijn. Bloggen is iets heel intensiefs, het brengt ook voldoening met zich mee, maar het is ook een heel erg broos gegeven!
Ik denk even terug aan die keer dat iemand foto’s van mijn flickr account op zijn/haar account geplaatst had met titels als “Dringend nood aan plastische chirurgie”. Deze zaken kwamen aan het licht omdat die persoon ook gelijkaardige comments begon te geven op mijn account. De situatie is ondertussen al lang onder controle. Maar de onmacht die je dan voelt en ook het feit dat je niet weet wie er in realiteit achter die naam zit, is niet te verwoorden. Ik kan je verzekeren dat het op één dag aangekomen is, of ik had mijn hele online leven gedeletet!
Het is niet helemaal te verklaren waarom, maar blijkbaar is één situatie voldoende om er de brui aan te geven. Hetgeen ik bij deze ook begrijp.
Ik wens Smiling Cobra graag het beste toe, met alles! Misschien verrijst hij op een dag, zonder te zeggen wie hij is. Misschien mogen onze ogen op een dag zijn woorden nog eens aanschouwen… maar tot die dag zal er een leegte zijn!
Nog iemand die erover schrijft…
En nog iemand…
En nog…
En nog…
En nog…
En nog…
Sinds enkele weken ontvang ik het Jobat magazine bij mij thuis. Ze hebben er weken reclame rond gemaakt en uiteindelijk is Imke ook gezwicht. Zoals steeds met gratis zaken die thuis toekomen, heeft het ondanks de interessante inhoud geen prioriteit. Ik weet nog goed dat ik een goedkoop/gratis abonnement op PUB had en dat ik dat bijzonder graag las, maar al de exemplaren pas een jaar na datum heb gelezen… om dus nog maar eens een bewijs te leveren van mijn traagheid!
Voor één keer las ik vandaag de Jobat wel op tijd omdat het mij deze morgen in mijn handen werd gestopt! En zo kwam ik op pagina 43 terecht, waar er een column van Lieven Van Nieuwenhuyze staat. Hij bespreekt het hele Paola246 gebeuren op een manier die mij bijzonder herkenbaar overkomt, het is namelijk net een samenvatting van alle blogposts die over dit fenomeen verschenen zijn. Aggregatie noemen ze dat zeker… Hierbij nog zijn afsluitende oproep: “Als je blogs kent die hier besproken kunnen worden of er zelf één schrijft, mag je me die altijd mailen.”
Jullie vinden zijn emailadres wel hé
Teksten, gedichten, gedachten, leuke communicaties, met dit digitale tijdperk ben ik al zo veel moois verloren. Nog steeds spijt dat ik de volledige communicatielijn van onderstaand niet meer heb.
ME: Het zijn dagen van ziek zijn, druk hebben en veel te veel hoofdpijn, het zijn dagen dat ik de draad kwijt ben en ik me dood erger dat virtuositeit moet falen door een lack aan tijd en veel te veel onderbrekingen en niet door het ontbreken ervan. Maar het zijn ook dagen waar ik de ander alleen maar het beste toewens en zeker wil laten weten dat er nog gedacht en nagedacht wordt. Het wordt een grijze dag, maar alles beter dan zwart in deze context.
THE FRIENDS REPLY: Als de goesting er is maar de wil ontbreekt, zijn goesting en wil hier dan zeer uitzonderlijk voor nu tegengestelden? Of heeft willen kunnen vermoord zodat het kunnen nooit meer kan ontbreken? En plots, tijdens de uitvoerige beschrijving van het ontbreken van het kunnen dmv het willen is het kunnen wedergeboren en vloeit de v-tijd uit de vinger. Veel soeps is het nog niet, maar een stevige en voedzame groentepauze is nooit veraf als we reclameboodschappen op televisioneel gebied kunnen/willen geloven en tot ons laten komen. De tijd van de pauze is inmiddels gedronken en de dorst reeds gelest, nu nog honger aan het woord laten. Wegens een aanwezigheid der mist zie ik het als m’n verplichting je ogen voor te bereiden op moeilijke momenten op de weg en ze dus wederom niet te veel letteren voor te schotelen. Geen nood, meer komt als toe komt met s.
Mijn liefde voor magazines steek ik niet onder stoelen of banken. Het is iets dat wat meer oppervlakkigheid aan mijn leven geeft. De luchtigheid, het westerse, de consumtiemaatschappij, de irronie, de mode en vooral het luie in mezelf kan benadrukken. Niets is beter op een zondagnamiddag te nieksnutten met een tijdschrift voor je waar elk half uur een pagina omgedraaid wordt. De betere familieconversaties/discussies ontstaan op zulke momenten.
Ik hou van gratis magazines, zoals het ledenboekje van Land Rover, Nespresso, Attitude, … Natuurlijk zijn betalende magazines ook leuk, maar als je na een half uur zoeken eindelijk de keuze in je armen herbekijkt, lijkt de rekening onoverzienlijk. Dan worden er onverbiddelijk enkele magazines terug de rekken ingekegeld. Al had ik het vandaag lastig met Menzo. Ik wist niet dat de acteur Kiefer Sutherland van ‘24‘ knap was (want ik volg die reeks niet echt). Hij heeft wel iets…
Niet aan de verleiding kunnen weerstaan, dus toch maar even de krantenwinkel binnen gelopen deze morgen om “Een open boek – 8 jaar Verhofstadt” mee te gritsen. Uit gezonde nieuwsgierigheid en omdat het misschien toch een noodoplossing kan zijn voor “het nog niet hebben van een cadeau voor mijn jarige broer”.
Het boek ziet er op ‘t eerste zicht wel in orde uit. Maar als ik erin blader zie ik chaos, inconsistentie en vaak slechte keuzes en/of samenbreng van foto’s. Ik veronderstel dat deze gratis editie zich dan iets meer wilt waarmaken op basis van de inhoud. Dit laatste laat ik wel voor wat het is, daar ik mij niet graag uitspreek over zaken waar ik me niet in verdiep.
Alleszins moet het wel leuk zijn (persoonlijk) om zo een boekje over jezelf te hebben, doet me denken aan iets… Jimmy Kets…
“Polyamorie betekent ’Meervoudige Liefde’ of ’Veel Liefde’ Het staat voor een levenswijze waarbij erkend wordt dat het mogelijk is om van meer dan een persoon tegelijk te houden. Deze liefde uit zich in relaties waarbij vriendschap, intimiteit, een emotionele band, spirituele verbondenheid en/of seksualiteit ingrediënten zijn. Er zijn binnen de definitie van Polyamorie veel verschillende relatievormen mogelijk, maar ze hebben gemeenschappelijk dat deze gebaseerd zijn op liefde, openheid, eerlijkheid en respect. Het zal duidelijk zijn dat een goede open communicatie hierbij onmisbaar is.”
Net tegengekomen in de dagelijkse nieuwszoektocht,… van iets onbereikbaars gesproken. Ben ik nu zo uitzonderlijk als ik hier vermeld dat ik al HEEL tevreden zal zijn mocht het me lukken één persoon lief te hebben en ervoor te zorgen dat die persoon mij graag ziet? Dat er één relatie succesvol uitgewerkt kan worden? Als het me lukt die weg op te gaan, dan kan je er zeker van zijn dat er een flesje zal sneuvelen, héhé. Al is het maar zittend achter mijn computer, in ‘t geniep, hopend op dat stukje geluk. Ondertussen klagen we niet hoor, en zullen we die flessen in grotere groep voor andere leuke doelen kraken. Genieten doen we sowieso!
|
