Het artikel lezen rond de nieuwe film met Isabelle Huppert en Lolita Chammah, Copacabana. Verdiept zijn in de moeder dochter relatie van de beide actrices. Het verhaal lezen over hoe ze werk en leven toch soms anders benaderen. Halverwege het artikel me toch de vraag stellen of ik niet liever de korte inhoud van de film lees dan wel het interview met de dames. En toch verder lezen. Omdat, eenmaal aan een artikel begonnen, je het toch niet alleen voor de helft kan lezen.
Tijdens het lezen valt me op dat het verhaal in mijn hoofd niet helemaal zuiver is. Er komen gedachtes binnenwandelen rond verhuizen en sanitair dat wel in orde is, ondanks de spuuglelijke blauwe verf aan de muur. En de twijfel of het allemaal financieel haalbaar is. Een gefluister was het, dat via mijn oor, in mijn hoofd verwarring kwam zaaien betreffende de tekst die ik aan het lezen was. Dames in de deuropening die bij een glas wijn, net voldoende luid hun dagelijkse beslommeringen aan het vertellen waren. Hun verhaal was gewoon onopgemerkt het artikel binnengedrongen. Iets wat me zowel intrigeert als irriteert. Waardoor ik nu, een paar uur later, in de onmogelijkheid verkeer me nog iets van de woorden van Isabelle Huppert, laat staan Lolita Chammah kan herinneren. Verdomd.
).
