Het vierentwintigste ei

Of ik er ook al zo een zin in had, vroeg hij. Natuurlijk had ik er zin in! Samenwerken met hem is een feest, zowel op mentaal als fysiek vlak. Het is een droom om hem bezig te zien, de kracht die hij uitstraalt, zijn armen die zich opspannen wanneer hij materiaal versleurt. Ze hebben mij ooit al eens een knuffel gegeven… het was verdomd een goeie knuffel. Mentaal is het een grotere uitdaging, het is een constante vechten tussen goed en kwaad, tussen liefde en haat, tussen meewerken en tegenwerken, tussen het verleden en het heden…

Maar ondanks alle obstakels vind ik het gewoon subliem dat deze persoon steeds prominenter aanwezig is in mijn leven en hopelijk een goed “maatje” wordt. Hij bloeit, hij bloeit open op een manier dat menig jaloers op mag zijn. En ik voel mij geprivilegieerd om het te mogen meemaken!

Oude koeien

Ik was op zoek naar foto’s van het laatste evenement dit weekend, toen ik ineens op de trouwfuif foto’s botste van die vriendin waarover ik ooit eens sprak… Ik schrok me te pletter! Ze was serieus vermagerd, maar zag er goed uit. Haar vriend, ondertussen man, ziet er mij een gladde kerel uit maar er valt natuurlijk weinig over te zeggen op basis van een paar fuif foto’s. De locatie was een kelder of een donkere fuifzaal, zo eentje die je in elk dorp als jeugdhuis kan vinden (inclusief tegelvloer en houten lambrisering). De opkomst van familie en vrienden leek me maar mager en de sfeer ver te zoeken.

Ik ben blij dat ik niet aanwezig moest zijn. Al wens ik haar natuurlijk een aangenaam en gelukkig getrouw leven toe, ik ontken niet dat het raar doet om zo een situatie mee te maken, het is namelijk mijn gewoonte niet iemand te negeren. Het is gewoon comfortabel dat ze niet meer in mijn leven is. Ik heb er vrede mee en zij zal mij ondertussen ook al lang vergeten zijn…

Het tweeëntwintigste ei

Je verwacht toch ergens dat mensen die zelf al wat meegemaakt hebben in hun leven, al lang de feeling ontwikkeld hebben om te beseffen wanneer ze fout bezig zijn. En ook een zekere empathie ontwikkeld hebben voor mensen die zelf door een moeilijke periode gaan. Maar niets is minder waar.

Mijn leven is al een echte soap geweest en als ik soms (heel zelden) eens een tipje van de sluier ophef voor bepaalde mensen. Dan schrikt men & is vaak de eerste reactie “meid, begin eens aan jouw boek!” Het mooie is dat 90% wel degelijk al op papier staat, het is een haalbaar idee.

En ook vandaag overkwam me iets waarvan ik een tweede keer onder de douche ging! Nooit gedacht dat je filmscènes in het echt kon meemaken. Het doet me denken aan een gevoel dat ik had toen een oude vriendin van op de middelbare school me op een avond in het weekend opbelde met de boodschap dat ze mij als alibi gebruikt had bij haar mama zodat ze in de koffer kon duiken met haar toemalige eerste vriendje. Ik voelde me gebruikt en nog minder dan een hoopje stront. Maar vooral een gevoel van teleurstelling kwam over mij heen. Teleurstelling in de eerlijkheid van mijn vriendin. Het is dan ook geen vriendin gebleven en ze is in haar ongeluk gelopen, zoals ze dat bij ons hier zo mooi kunnen zeggen.

Vandaag ben ik tot het besef gekomen dat ik dringen het roer om moet gooien. De persoon achter Imke is iemand die veel te serieus is, veel te eerlijk en oprecht en alles in het leven tot op het bot meemaakt en ervaart. Maar na 24 jaar ben ik daar nog geen meter mee vooruit gekomen. In tegendeel, de strengheid die ik mezelf opleg en ook de mensen rond mij heeft me alleen nog maar teleurstelling gebracht.

Tijd dus voor een beetje meer “Imke” in mijn leven: een beetje leugen, luchtigheid en licht van stemming, minder serieux en een brok minder vertrouwen in de medemens. Het zal me sterken en mijn pijngrens verhogen! We hebben niets te verliezen en alleen maar te winnen… Een hoofdstuk afgesloten, time for a new one!

Het eenentwintigste ei

En dat was het dan… de allerlaatste keer dat ik een enveloppe afgegeven heb. Al die maanden dat ik zijn mooie verschijning mocht aanschouwen. Al die maanden dat ik mijn mond niet heb durven opendoen. En zelfs voor de laatste keer heb ik het niet aangedurfd mezelf voor te stellen en een gesprek te beginnen.

We waren alleen, want naar mijn goeie gewoonte had ik weer tot laat gewerkt. Dit maal kwam hij wel niet uit zijn bureau wanneer ik het gebouw betrad. Dus liep ik tot zijn kantoor om te kijken of hij daar nog aan het werken was en ja hoor, daar zat hij dan. Even bedacht ik om te blijven kijken en nog niet op de deur te tikken, maar mijn beleefdheid gebood mij om even een kuchje te uiten. Hij keek op, lachte en kwam naar me toe,… ik kreeg alleen maar een mompelend woordje over mijn lippen.

Zielig gewoonweg…  

Sinterklaas komt met de trein

Met een dag vertraging mag Imke deze avond op de schoot van Sinterklaas zitten. Op zich allemaal niet zo erg, want Imke heeft nooit in deze heilige man geloofd en Imke was daarenboven ook altijd de braafste van de klas.

Maar jaren gaan voorbij en steeds meer leerde Imke de leuke kanten van het leven kennen. Ook met de levenswijsheid dat je af en doe eens van het (kaarsrechte) pad moet afdwalen om fun te beleven, maakte Imke kennis.

Met het gevolg dat ik vanvond met een ei in mijn broek mijn vonnis zal aanhoren. Keep you posted!

Het negentiende ei

Wat een klus deze morgen om dit vermoeide lichaam uit bed te hijsen.

Het eten was lekker gisteren, en de wijn nog beter. De gesprekken ging de goeie richting uit en de diepgang was aanwezig. Maar het is toch niet meer wat het geweest is. Imke mist de passie, de spanning,… the thrill!

Toon heeft sinds kort een vriendin, misschien moet Imke ook eens nadenken of dat een optie is.

Het achtiende ei

Ik kreeg weer telefoon van Daan… old memories. Zouden we ons weer even laten meeslepen? Zo voor heel heel even?

[edit] Date tonight at 8 pm – dinner & drink

Verleidelijk ei

Nu Daan voorgoed het hazenpad heeft mogen kiezen en Toon zijn gedrag nog even wispelturig is als het Belgische zomerweer, vind ik toch dat jullie recht hebben op een volgend verhaal.

Een tweetal keer per maand moet ik een enveloppe afgeven bij een bedrijf onderweg naar huis. Elke keer weer komt de buikpijn op als ik die enveloppe zie verschijnen, daar mijn lichaam al bijzonder goed weet wat dit betekent. Op die dagen werk ik express langer zodat ik zeker ben van een eenzame ontmoeting. Ik moet die enveloppe namelijk afgeven aan een bepaald persoon, maar die is er op mijn uur van visite natuurlijk niet meer. Zodat ik de enveloppe elke keer in de handen mag leggen van de prachtige verschijning die ik vijf maanden geleden ontdekt heb. Een man van de wereld, een man met klasse en een man met een lieve glimlach. Ondertussen ken ik zijn naam, zijn leeftijd, zijn functie en zijn familie geschiedenis. Dit lauter door een toevalligheid. [Want wees gerust, ik vind hem bijzonder aantrekkelijk maar dat is voor mij geen startteken om iemand te beginnen stalken.] Wat ik natuurlijk niet weet is hoe hij zijn weekends vult, of hij een vriendin of vrouw heeft en nog zo van die persoonlijke zaken. Veel hebben we nog niet gezegd, behalve een ‘goeie avond’ en ‘bedankt’ komt er van beide kanten niets over de lippen. Dit allemaal om jullie inzicht te laten krijgen in de situatie.Gisteren was het dan weer zover. Met knikkende kniëen liep ik de gang in, het was namelijk al een poosje geleden met die vakanties en zo. Meestal is er niemand aanwezig behalve hij, dus mompelde ik nog snel een schietgebedje dat het dit maal zeker niet anders mocht zijn. En ja hoor daar kwam hij om de hoek, met een vriendelijke glimlach. Hij nam mijn enveloppe aan. Nerveus als ik was, draaide ik me direct om en liep terug naar de deur. Maar toen ik met de deurklink in mijn handen stond, hoorde ik nog stilletjes “daaag”. Dat was de eerste keer dat hij mij nog iets nariep. Ik twijfelde maar durfde niet, keek nog snel om toen ik de deur achter me dicht deed en zag hoe hij de gang alweer ingelopen was.Het doet pijn om zo onbereikbare mensen te hebben als je anders zo spontaan en sociaal bent. Het doet nog meer pijn te beseffen dat je de kracht niet hebt iets aan de situatie te veranderen. Maar elk aanblik die ik mag werpen op zijn aangezicht zorgt weer voor een gelukkig moment. En daar zijn we voorlopig nog mee tevreden!

Roadtrip #20

Ik was onderweg naar Toon, jazeker, die leeft ook nog! Maar ik had geen zin, en het was nog mooi weer zo laat op de avond. Avonden die ik graag in de polder doorbreng, wind die de bladeren van de bomen doet ritselen, het riet in de grachten die me steeds opnieuw groet, de dieren die schrikken of juist nieuwsgierig zijn, de kevers en mieren, de kikkers en de konijntjes, de fazanten en de muisjes.

Ik vraag me eigenlijk af waarom ik toch nog naar Toon gereden ben. Waarom heb ik dat keer op keer? Waarom doe ik dingen die ik eigenlijk niet zo bijzonder leuk vind?

Ringen die knetteren

Een oude schoolvriendin van mij gaat trouwen. En ik ben er tegen… al weken vraag ik me af waarom. Is het om de trouw-trauma’s die ik de afgelopen jaren opgelopen heb? Is het om mijn angst op een dag wakker te worden met een ring? Is het om haar karakter? Is het om… God weet welke reden.

Wie ben ik eigenlijk om er zich zorgen over te maken. Maar dat is net het probleem. Ik blokkeer helemaal van het moment dat ze me de zoveelste herinneringsmail stuurt.

De volledige situatie gaat als volgt. Eerst kreeg ik de melding dat het gedaan was met haar vriend, dat moet ongeveer een anderhalf jaar geleden zijn. Dan heb ik haar getroost, hebben we gepraat en hadden we regelmatig contact. Tot ineens… niets meer, onbeantwoorde berichten, geen afspraakjes, geen mailtjes. Een half jaar geleden kreeg ik een (groeps)mail vanuit Australië, redelijk onduidelijk omdat ik totaal niet wist wat ze daar deed. Ik antwoordde op de mail, tegen mijn principes in, maar ik ontving geen antwoord terug. Het scenario herhaalde zich tot mijn grote ergernis, en na drie keer had ik het dan ook helemaal gehad.

Twee maanden terug kreeg ik ineens weer een mail, een groepsmail, lekker onpersoonlijk, met de melding dat mevrouw gaat trouwen met een (nieuwe) man, waar ik nog niets van gehoord had. Ze vroeg onze adressen, onze agenda’s, onze bevestiging,… maar ik zweeg. Sms en msn liet ik onbeantwoord, telefoontjes nam ik niet op en groepsmails vlogen ongelezen de vuilbak in. Nu begin ik stilaan te geloven dat ze me opgegeven heeft.

Wat is dat toch met mensen, wanneer alles slecht gaat moet je er staan en troosten. En als het goed gaat ben je alleen nog maar goed om de groep te vullen en cadootjes te kopen. Het rommelt in mijn buik, ik doe dit niet graag, zo een afwijzende houding innemen. Maar ik weet van mezelf dat ik me niet meer wil mengen in haar leven, ik wil er het liefst van al helemaal niets mee te maken hebben. Want ik zie het al zo voor me… nee, nee ik wens haar alle goeds toe, maar dat doe ik dan het liefst telepathisch!