Botjes van mijn hand #4

One day… besloot een kleine veldmuis de zolder van Imke Dielen af te breken. Want ja, waar dienen muizen anders voor? Een hol maken in wat hooi is zo achterhaald en lang zo warm niet als het poppenhuis inclusief poppenbedje & poppenlinnen op de zolder van Imke. Want laten we heel duidelijk wezen, in het jaar 2008 deinst een wel opgevoedde muis er niet voor terug wat plastiek open te knabbelen. Zodoende lag Imke twee volle nachten half wakker tot ze besloot die mini tiran, die het zo nodig vond haar zolder te kraken, eens een lesje te leren.

Nog wel die avond vulde de ruimte zich met vers gesmolten chocolade van de fijnste soort. De veldmuis kon zijn neusgaten maar niet geloven! De zoete geur deed hem watertanden en volledig bedwelmd kroop hij langzaam dichterbij. Verblind door de liefde voor chocola sprong hij zonder nadenken op het stukje. Waarop de muizenval vakkundig zijn nekje kraakte. Imke hoorde nog een laatste pootje kloppen op het tapijt en draaide zich dan nog eens lekker om in haar bed. Dat zal ze leren, dacht ze bij haarzelf. Waarom luxe willen als een baal hooi een veiligere optie is… Domme muis!

Botjes van mijn hand #3

One day… had een snottebel besloten dat de tijd gekomen was voor een afdaling van formaat. Opgevoed volgens de regels van het grote “Snottebellen Imperium” besloot de snottebel die avond af te dalen uit de grotten van Imke’s gesprekspartner. Een gedistingeerde man van 38 jaar, vader van één zoon van 10 jaar oud, recentelijk verlaten door zijn vrouw en troost zoekend in zijn werk. Dus tijdens dit zakendiner in de vooravond van een donderdag, kwam de snottebel stilaan tevoorschijn. De glibberige massa liet zich welwillend meevoeren door de wetten van de zwaartekracht. Zodat niet veel later Imke een nieuw element voorgeschoteld kreeg waarop ze zich kon ‘concentreren’. De snottebel voelde zich almachtig en genoot van de aandacht. Tot uit onverwachte hoek een crèmekleurige servet opdook en de snottebel vakkundig gevangen werd tussen twee stukjes linnen die stonken naar een veel te agressief waspoeder. Wanhopig naar adem snakkend verloor de snottebel stilaan zijn krachten. Ze hoorde nog net een diepe zucht van opluchting, maar kon niet definiëren of het van haar voormalige eigenaar of van de ‘bewonderaarster’ was. En toen vielen alle stemmen en het geluid rondom weg.

Waarop het servet begon te hopen dat ze niet afgedankt zou worden nu er een snottebel aan haar vleugels kleefde.

En waarop Imke vanaf nu besloot, servetten hoogstens nog met haar handen aan te raken. Zo nodig te vermijden.

Botjes van mijn hand #2

One day… besloot een mug zich weg te stoppen in een stronk appelhout, daar de wintertemperatuur steeds nadrukkelijker de thermometer aan de buitenmuur begon te bevangen. Een stille dood ging het worden, één van honger en dorst, maar alles liever dan de kou. Na een dag of twee, al half in een coma, luisterend naar de wind, voelde de mug zich zweverig worden. Zo voor heel even leek het alsof alles vloog, tot het stuk hout met een harde klap tegen de koperen ketel aanbotste. Niet wetend welk avontuur haar te wachten stond, hield de mug zich angstvallig vast aan haar laatste schuilplaats. Niet veel later voelde ze een behaagelijke warmte over haar heen gaan. Zelfs haar oude, versleten vleugels kregen zin om nog eens op pad te gaan. Vrolijk zoemend verkende de mug haar nieuwe omgeving, half dronken van euforie. Tot het vredig tafereel verstoord werd door een zoete doordringende geur. De onweerstaanbare geur van mensenbloed. Wie had dat nog kunnen denken, dacht de mug, dat ik dit nog mag meemaken. Fout gedacht natuuurlijk…

De mug die door de zeemzoute geur van mensenbloed blind van verlangen werd, plaatste zich op de eerste en beste arm om te zuigen en te smaken, lichtjes kreunend van genot. Maar nog geen twee seconden later volgende een klap. Een geluid dat door heel het huis ging.

De jonge man stelde zich recht, nam de platgewalste mug vast aan zijn vleugel, opende de houtkachel en verklaarde luidop: “En nu cremeer ik de laatste mug van het seizoen!” Waarop de mug verdween in de vuurzee.

Botjes van mijn hand #1

One day… had een puist de wang uitgekozen van een vriendelijke jonge man. Met de keuze van deze voor de hand liggende woonlocatie was ook meteen zijn doodsvonnis getekend. Op een niet nader bepaalde avond ergens in de wintermaanden van 2007 sloeg het noodlot toe voor de succesvol rijpende puist. Onder de zweverige tonen van de wereldster “Sia” zag de puist zijn spiegelbeeld naderen. De spanning steeg ten top en een adem werd ingehouden. Een eerste poging van twee vlijtige vingers om zijn nek om te draaien, mislukte in een zucht. Maar tijd om op krachten te komen kreeg de puist niet. Tijdens een tweede poging volgde een grote uitbarsting van wit en gelig slijm. Een slowmotion Telenet reclame was er niets bij vergeleken. Direct volgend, de genadeslag met een spat bloed. Hardnekkig klampte het goedje zich vast aan de spiegel. Wanhopig zaad, wachtend op redding. Maar elke poging zou toch vergeefs zijn. Het leven was de puist ontnomen. Zijn legenarische verschijning bleef nog even in de medemens zijn herinneringen. Maar wanneer ook de laaste moordsporen van de spiegel verwijderd waren met ether, vervloog de herinnering zoals de vager wordende indringende geur van het chemische product.

Zelfs een litteken werd de puist niet gegund. Een niet volledig onopgemerkte moord, maar zonder enig record voor de geschiedenisboeken. Een puist is nu eenmaal geen lang leven beschoren.