Dag!
Ik zeg dag!
Zoals ik al zo lang elke morgen ‘goeie morgen morgen’ zing. Met overtuiging, met veel plezier, met kriebels in de buik en soms wat twijfel in mijn hoofd. Maar als ‘goeie morgen morgen’ de twitter op ging, dan was het ook effectief van ‘goeie morgen morgen’.
Imke Dielen was een stukje van mij, Helena Van Eykeren… (goh wat doet dat raar om voor het eerst officieel mijn echte naam op mijn blog te melden) en Helena was ook af en toe wel eens van Imke Dielen.
Maar een leven verandert, zo ook het mijne. Steeds meer stuit ik op grenzen en obstakels, gedachten en meningen, het leven zelf. Schrijven is mijn ding, maar Imke Dielen is daar niet meer de juiste omgeving voor. Imke Dielen is mooi geweest, is een prachtige tijd geweest, maar op dit moment niet meer het plekje waar ik me thuis voel.
Met een beetje spijt maar zonder een krop in mijn keel kan ik vandaag ‘dag’ zeggen. Het is geen vaarwel want ik blijf onder Helena verder praten, mij moeien en de lakens uitdelen 
Maar Imke Dielen is niet meer!
Ik moet niets wissen, afsluiten kan met een simpele blogpost en het stilaan omvormen van mijn mailboxen, twitter en facebook accounts. Stilaan groeien naar het nieuwe en de vele wilde ideeën in mijn hoofd ruimte schenken. De ruimte waar ze al even naar smeken maar van Imke Dielen niet kregen!
Een laatste ‘Imke Dielen’ doen…
Tot op de wilde feestjes
Meet-ups
en met een pint aan de toog!
Een smak op je kaak
een potje dyslexie
en nog twee oordopjes
een stuk chocolade
op jouw gezondheid!
*hug*
Imke Dielen
Tot snel! In het nieuwe, aan de overkant, daar met het groene gras! 
