Mijn beste vriendin

… heeft de mooiste schoenen van de hele wereld!
Van United Nude (je weet wel… Rem Koolhaas!)

MOET IK OOK ZO HARD HEBBEN!!!!

My wishlist:

• Fold Hi, maar weet niet echt welk kleur: dit, dit of dit.
  
• Helix Hi is ook prachtig van structuur!
• en deze klassieker: Eamz Pump, moet zeker in mijn kast staan ooit!

Bloggers zijn gevaarlijk mijnheer

Een fragment uit mijn boekje – deel 33
Alweer een jaartje oud!

Ik en de politie zijn niet direct de beste maatjes. Dat ik af en toe snelheidsboetes krijg, daar kan ik wel mee leven, ze zijn mijn eigen bewuste fouten. Maar soms neem je per ongeluk een foute beslissing, zoals te laat het rode licht opmerken bij het rechts afslaan op een maandagnacht. Dan mag je een jaar later voor de rechtbank komen. Een ochtend tussen de halve criminelen zitten, doet je zelfwaarde echt geen goed. Jonge kerels die betrapt werden op joyriding en mensen die voor de vijfde keer betrapt werden wegens stomdronken achter het stuur zitten. Tegen de middag krijg je te horen dat je uiteindelijk een gelijkaardige boete krijgt als die zware gevallen waar je een hele voormiddag naar hebt kunnen luisteren.’’t Is omdat het je eerste keer is en je het niet zou vergeten’, kreeg ik dan nog in het Gents te horen. Je voelt je weer net niet op de schoolbanken. En net als toen kreeg ik een repliek niet over mijn lippen. Dat ik wel al genoeg geschrokken was op het door-het-rood-rijden-moment, dat die boete daar een jaar later niets aan verandert. Maar natuurlijk hou je dan je mond.

Waarom wou ik nu weer over de politie schrijven? Ah ja, ik wilde graag hun website eens bekijken. Dat is een hobby van veel onliners, kijken hoe websites van bepaalde instanties of bedrijven er uitzien, en hoe functioneel die zijn, analyseren dus. Maar het lukt me vandaag niet om op de website van de Federale Politie te komen. Bij zo’n moment is het eerste wat je doet de volgende tweet schrijven: ‘werkt dit bij iemand: www.polfed-fedpol.be of is mijn internet kapot?’ En wanneer half Twitterend Vlaanderen antwoordt dat de site inderdaad niet werkt, voel je je voor één seconde goed. Want kijk, de politie kan mij wel op de vingers tikken, maar nu kan ik ook hen op de vingers tikken met de groetjes van de communicatiepolitie! Dat geeft waarschijnlijk net hetzelfde gevoel dat @bartclaeys heeft wanneer hij in Antwerpen weer een politiecombi kan fotograferen die fout geparkeerd staat en dit op zijn
blog plaatst.

Wanneer je wil weten of een bepaalde site nog werkt en je niet zeker bent of het aan de website of aan je eigen internet ligt, kun je naast Twitter ook altijd de url even intypen op http://downforeveryoneorjustme.com

Charlie’s Angels @ Massimo Dutti

Gisteravond was het zoals aangekondigd de opening van de Massimo Dutti Flagship store op de Louizalaan te Brussel. Niet iedereen kon mee, maar daar besliste ik niet mee over. De fine fleur van de Belgische fashionbloggers waren wel aanwezig. Het was wel leuk om hen te ontmoeten in real life! En plus, op een mooie locatie waar de drank rijkelijk vloeide! Dorst hebben we niet gehad!

Massimo Dutti is wel mijn winkel, alleen al de campagne foto dit jaar… Ik wil gewoon die outfit! Binnenkort toch nog maar eens wat kleren halen denk ik dan!

Anyway, de Charlie’s Angels waren weer op zijn best en Tiany was er ook! Sofie heb ik moeten missen door de drukte vrees ik :/ Amatorski voelde wat onwennig aan in de winkel, maar ze hebben mooie muziek gespeeld! En naast de vele toffe mensen heb ik door de avond vandaag kunnen kennis maken met de Ben Trovato blog die ik meteen als ‘fantastisch’ catalogiseer. See you all on facebook! *cheers*

Opslorpbare informatie

Een fragment uit mijn boekje – deel 32
Alweer een jaartje oud!

Kunst is een moeilijk onderwerp voor mij. Op mijn zeventiende zaten geschiedenis en esthetica bij mijn lievelingsvakken en nog vroeger was alles dat ook maar enigszins leek op plastische opvoeding, gewoonweg een paradijs. Ik hou ervan iets te maken met mijn handen of te lezen over een gepassioneerde kunstenaar. Opslorpbare informatie vind ik dat allemaal. Maar omdat het zo een complex wereldje is en ook zo’n divers en uitgebreid wereldje, blijf ik een groentje. Ook al lees je er elke week wat over, je kunt hoogstens de kleur groen wat verlichten. En juist daarom interesseert het mij vandaag minder dan pakweg zes jaar geleden.

Voorlopig voel ik nog niet direct de behoefte om tijdens een stadswandeling te kunnen zeggen uit welke periode die kerk en dat gebouw is. Of van welke kunstenaar dat nieuwe beeld op het plein is. Er was een periode toen ik dat wel kon, maar die is al even voorbij. Voor die zaken luister ik nu met plezier mee wanneer gidsen toeristische rondleidingen geven in ’t stad. Ook wat moderne kunst betreft, hoe graag ik die kennis ook zou bezitten, sommige mensen nemen de tijd om zich te verdiepen in dit domein en dan is het gewoon aan mij om die mensen te ontmoeten en uit te horen. En voor één keer eens niet de betweter te zijn.

Naast een fotoke ook een deuntje vandaag

Vetjes

… jammie jammie fotografie!

Hier hoeft echt niet meer info bij. I just like it!

De keuze, het leven

Gisteren was het een belangrijke dag voor de broer, hij studeerde namelijk af. In Nederland is het de gewoonte om iedereen uit te nodigen op je afstudeerpresentatie en het feestje nadien. Dus zat ik gisteren om 14u in aula C van de Faculteit Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek te TU Delft. Te luisteren naar een uiteenzetting waarbij de helft van de zaal na de eerste slide al de mist in ging en ik me dus niet alleen voelde. Maar bon, na een verdediging van 1,5 uur (waar we niet bij waren) is er beslist dat de broer mooi geslaagd is en dus vol enthousiasme aan zijn doctoraat mag beginnen… Proficiat broer!

Gelukkig had ik mijn fotocamera bij om het lange wachten op te vullen met een paar foto’s te nemen van een goeie vriend… Alleen kan ik nu niet kiezen welke uitvoering ik het mooist vind. De bewerkte kleurenversie of de zwart/wit versie. Ieder zijn zorgen hé

Illusie

Een fragment uit mijn boekje – deel 31
Alweer een jaartje oud!

Tijd is een belangrijk begrip in onze samenleving. Zowel professioneel als privé is het tijdsbesef enorm op ons continent. Vooral de snelheid ervan neemt enge vormen aan. Ook op het internet, waar je eerst een gewone statische website had, moet er ineens een blog zijn. Maar ook dat bleek net niet snel genoeg en toen werd microbloggen een opkomende trend. What will be next?

En net als je denkt dat het niet sneller kan, komen ze wel weer met iets nieuws. Zo zit de mensheid nu eenmaal in elkaar! Om die tijdsdruk mentaal op te vangen, heb ik een leuk trucje. De klok in mijn wagen loopt één uur achter. Wanneer ik dan na het werk om 20 u. in mijn wagen kom om naar huis te rijden, dan zie ik dat het nog maar 19 u. is. Dat is op die momenten een hele psychologische opkikker. Nog een hele avond voor de boeg!

Maar misschien ben ik gewoon te lui om bij het omschakelen van het winteruur naar het zomeruur op te zoeken hoe ik de klok in mijn wagen moet aanpassen. Maar nu vind ik het gewoon zo zijn charme hebben. Het voelt niet slecht om mezelf een beetje te bedriegen, dus laat ik het gewoon zoals het is.

Reacties

Nog eens een postje met een reactie over één of meerdere reacties op een andere blogpost. ‘t Is maar dat we duidelijk aangeven waar we voor staan als bloggers

Ik wil graag mijn gedacht ook eens kwijt na een post bij Pietel. Heel terecht maakt hij de opmerking dat het jammer is dat mensen niet altijd door hebben dat ze op zijn blog aan het lezen zijn, wanneer ze via Google op een artikel terecht komen van bijvoorbeeld SOS Piet. Dat de contact / klachten kanalen op doorsnee website op niets trekt en vooral de afhandeling van klachten gebrekkig is. En dat daarom de mensen wel eens komen klagen aan zijn deur.

Een gekend fenomeen voor veel bloggers denk ik. Maar je kan moeilijk boos worden op die mensen, het gevoel dat ik meestal ervaar is die van onmacht. Van jammer dat ze nog niet zo vertrouwd zijn met het internet. En van verdomd, die egoïsten die snel geld willen maken en nog niet eens een deftige customer service voor hun eigen klanten kunnen voorzien!

Je denkt dat de andere mensen hier misschien ook wel zo over denken, tot je de reacties leest op Pietel zijn bezorgd berichtje. En dan gaat mijn bloed helemaal aan het koken. Commentatoren die beweren dat mensen die geen correct Nederlands kunnen schrijven, blijkbaar niet eens het recht hebben om hun mening te uiten. Commentatoren die vorm belangrijker dan inhoud vinden… contradictie. Er zijn nu eenmaal mensen die bijvoorbeeld een prachtige tafel kunnen maken of het perfecte kapsel kunnen knippen maar jammer genoeg moeite hebben om woorden en zinnen in de juiste literaire vorm te krijgen. Maar dan heb je toch ook volkomen het recht om je mening te uiten en het recht om customer service te krijgen. En plus, dit is een e-mail die Pietel online plaatst, niet eens openbare communicatie. Het zal misschien een iets te persoonlijke situatie zijn,… maar toch!

De oogst

De periode net voor de herfst en juist aan het einde van de zomer is eigelijk de meest fantastische in de Vlaamse polders! Eigenlijk de periode net voor de boeren hun velden bemesten en omploegen… want op die momenten is het echt niet te harden van de stank.

Dus de periode er net voor, wanneer de oogst aan het rijpen is of al gedeeltelijk is binnengehaald. De warme dagen zich afwisselen met regen en wind. De bloemen een beetje uitgebloeid in de grasberm staan. Die periode toont zowel de kracht van de natuur om te produceren als ook de vergankelijkheid. Ik geniet alvast!

Beslissing

Uitnodiging

Dat noem ik nog eens een uitnodiging! Een zakje, mooi boekje, een pin en een CD van Amatorski. #genieten! Een uitnodiging voor de opening van de Massimo Dutti Flagship Store in Brussel. Wil je er echt per sé ook bij zijn, geef een gil. Dan kijk ik of het nog lukt jouw naam op de lijst te zetten! Fashion smullen in stijl! We Like!

En hop, nu het weekend in!

Beeldverhaal

Een wit strand, Portugese radio op de achtergrond, wat lekker eten op de grill en een paar nieuwe gasten in aantocht. We spreken over de zomervakantie van 2006 in Portugal. Een reis vol mensen die ik niet kende en waar we samen het strand, de tent en het eten mee deelden. Een persoon was Johannes en die Johannes is met een beeldverhaal bezig. Een beeldverhaal vol tekeningen en een project waar muziek bij te pas zal komen… een project in aantocht dus. Ondertussen genieten we maar al van de beelden:

Jokanies.wordpress.com

Een verhaal over een leven in vlucht,
waar we hoe langer we leven
we meer verschieten van alles en soms niks
De vlieger staat hiervoor symbool.

Binnenkort meer info over de expo!

Bedankt voor die bloeeemen!

Gisteren was dus mijn verjaardag en dus vol wensen, kussen, snoep, cadeautjes en verrassingen. Aandacht is leuk, maar rond mijn verjaardag wordt ik er juist heel verlegen om. En dat werd er niet beter om als er in de namiddag ineens een afleverdienst op het werk kwam met een grote bos bloemen voor Imke Dielen. De oeeeees en aaaaahs ‘je hebt een stille aanbidder’ werden hier en daar gemompeld… en daar stond ik dan met een prachtige bos bloemen en totaal geen idee van wie die konden zijn. (Buiten van het lief natuurlijk, maar naar mijn weten was die met een andere verrassing bezig en konden die bloemen niet van hem zijn)

Maar van wie waren ze dan wel! Wel de bloemen zijn de start van een ‘bloemenketting‘ van AltijdBloemen! Een ketting van geluk, van leuks, van liefde geven. Want ook al worden bloemen nu niet direct als iets excentriek aanzien. Een bos prachtige bloemen krijgen… dat is toch altijd iets speciaals. En nu ik deze prachtig bos ontvangen heb, mag ik iemand anders verrassen met een prachtig boeket @home / @work. En wie beter te kiezen dan de prachtige @Sart68 die vandaag jarig is! Een prachtige dame, vol fotografie, vol energie, vol passie. Een bos bloemen voor jou meid!

Wiiiiiiiiii, leuk iemand verrassen

Er is leegheid vandaag

Een fragment uit mijn boekje – deel 30
Alweer een jaartje oud!

Soms kunnen dagen zo vol zijn dat ze leeg zijn. Jezelf en de mensen rond je voorbijlopen. Zo erg dat je wanneer je eindelijk op een veel te laat uur in je bed rolt, je letterlijk ligt te puffen. Een mens vraagt zich dan af waar men in godsnaam mee bezig is.

Een echt lege dag kan ook zo bijzonder goed doen. Een dag, waarop je gewoon wat rondlummelt, niet direct iets plant en je hoofd leegmaakt. Maar net dan begint het te kriebelen, word je onrustig en loop je de muren op. Op zo’n dag begint rond een uur of vijf ’s middags een muis aan je geweten te knagen. Verdomd, een loze, nutteloze dag, die straks helemaal voorbij is zonder zinnige dingen. Dan krijg je telefoon van een kennis of vriend met de uitnodiging voor een feestje. Hijs je jezelf onder de douche en in leuke uitgaanskleren en ga je een nachtje uit de bol. Met het gevolg dat je de volgende dag nog minder uitgerust bent dan ervoor…

Ik moet gewoon dringend nog eens een andere tijdsopslorpende hobby vinden, denk ik dan.

Zoiets als postzegels verzamelen misschien?!