27

… hoe zou dat voelen?

Het zorgt alvast voor een raar effect! Vandaag in de mailbox om 00:10 een mailtje van een vakantieliefje (een Fransman) van welgeteld 6 jaar geleden.

Bon anniversaire

Hi.
I would like to wish you a happy birthday.
I hope you’re allright.
What’s new since the last Time we spoke?
I hope you are happy in your Life and you enjoy it.
Happy birthday again and big kiss.
See you!

Envoyé de mon iPhone

6 jaar stilte en ineens een mailtje voor je verjaardag. Dat belooft voor dit jaar. Hopelijk komen er niet al te weirdo situaties tot stand… K zou graag de 30 halen zonder al te veel grijze haren!

Iconoclasts

Leuk om dit alsnog te ontdekken!

Dolen

Al twee nachten na elkaar lig ik verschrikkelijk te dromen. Maar deze morgen kwam ik letterlijk ongemakkelijk wakker. De droom ging niet weg en bleef in mijn hoofd spoken ook al was ik klaar wakker. Vooral de angst die ik voelde was zo vermoeiend en zo intens. Een douche hielp niet, een ritje naar het werk zorgde al voor wat meer afleiding.

Mijn broer ging een ‘into de wild’ doen, zo een echte gelijk de film. En ik maar zoeken naar strategieën om hem het idee uit het hoofd te praten.

Geen idee hoe ik op dit onderwerp kom. Maar het zit er zo ingebakken dat ik eigenlijk bijna niet kan wachten om mijn broer eens op te bellen. Hoe kan dat nu dat zo een fictieve ideeën je dromen zo kunnen begeesteren?

En toen was het augustus 1998

via Teusje

Vergeten

Af en toe is het opruimdag te huize Dielen. De fysieke opruim van de woonlocatie zal nog even op zicht moeten wachten met elke avond een meeting, dit weekend een trouw en het verplichte maandagavond rusten

Tot vandaag beperken we ons tot het opruimen van de gsm inhoud. Stilaan krijgt het groeiende adressenboek vorm, maar ook de foto en video albums mochten eens uitgemest worden. En wat kom je dan zoal tegen?

• Random nachtjes van gevaar
• Momentjes van London
• Geeky events
• Tandenstokerpikkers
• WC papier met morbide opschriften
• nog veel liefs, dat we maar gewist hebben

This slideshow requires JavaScript.

In de mood

voor een beetje Red Hot Chili Peppers

Littekens in het zilver

Een fragment uit mijn boekje – deel 29
Alweer een jaartje oud!

Ik hou van littekens, lichamelijke littekens. Benen met schrammen uit de kindertijd die tonen dat je in de bomen klom en kattenkwaad uithaalde. Littekens op je hoofd omdat je tegen een radiator liep, wanneer je klein was. Of de teennagel die vervormd is omdat je er ooit een zwaar gewicht op kreeg. Een mens is niet perfect en dan is het leuk dat ook het lichaam tekenen van imperfectie vertoont. Daarom hou ik ook van mijn littekens, aanvaard ik ze en verwens ik ze niet. Ze zijn er, ze zijn ‘ik’.

Meer moeite heb ik met innerlijke littekens. Telkens iemand me kwetst of elke keer ik me onrecht aangedaan voel. Het doet serieus pijn en ik heb moeite om ermee om te gaan.

‘De ziel van een mens is zoals zilver. Wanneer een zilveren juweel uit de oven komt, lijkt het nergens op. Maar hoe meer krassen je maakt en hoe meer je het bewerkt, hoe mooier het wordt’, zei mijn beste vriendin ineens toen ik de zinnen hierboven net uitgesproken had. Bang zijn om gekwetst te worden of er heel zwaar aan tillen is misschien een normale reactie, maar het laat je niet groeien als mens. Ik vind het een mooie vergelijking, dat van het zilver. ‘Geef mij maar zilver’, riep ik haar bij het afscheid na. Verdomd, het is toch gewoon simpel. Gewoon die zilveren ring gebruiken, dragen, schenden en koesteren zeg ik nu tegen mezelf. Gewoon doen!

Sail 2010

Amsterdam it was! Dit weekend lekker klassiek de toerist uitgehangen op Sail 2010! Bootjes zien zoals heel heel heeeeel veel andere mensen. Het weer en het gezelschap was top! En de namiddag beginnen op de hoogste piek van Amsterdam… dat kan wel tellen!

En dan natuurlijk de bootjes…

En het lekkere eten ‘s avonds! Een aanrader!!!

Soms is mooi gewoon mooi

Specialisten

Gisteren was ik zo slim om een oproep te doen op twitter, zoals gewoonlijk als ik wat inspiratie nodig heb en Google mij geen oplossing kan bieden.

GEZOCHT – interessante spreker rond social media. Locatie: Brussel. Datum: ma 27 sept.

Een oproep die traag op gang kwam maar ineens een grote vloed aan reactie teweeg bracht. Omdat het er iets te veel zijn om allemaal apart te beantwoorden, maak ik hier een lijstje van potentiële sprekers. Misschien kan het nuttig zijn voor iedereen die eens een spreker (van dichtbij) zoekt rond het onderwerp Social Media.

De meer de technologische toer op (correct me if I’m wrong!):

• BE – @codedor
• BE – @_outofthecrowd_
• BE – @tijs
• BE – @maxvoltar

De ‘communicatie’ personen (correct me if I’m wrong!):

• BE – @janseurinck (suggestie onderwerp: ‘sociale media en de overheid’)
• BE – @bnox
• BE – @thebandb (suggestie onderwerp: ‘focus op jongeren’)
• BE – @stijnbannier (IBBT – video – slideshare – prezi)
• BE – @micadam
• BE – @stijnv
• BE – @Kristof (stuurde een knipoog, dus plaats ik hem erbij )
• BE – @Kris10Vermoesen
• BE – @nielvanmeeuwen
• BE – @lamazone
• NL – @postma
• NL – @anneliesje
• NL – @erwblo
• NL – @mlanting
• NL – @ultranex
• NL – @fienevl
• NL – @ernohannink
• NL – @paulusveltman
• NL – @binnensteb_go
• NL – @tomv
• NL – @wouterkiel
• NL – @ReinoutBoth
• NL – @rvandenhoff
• CH – @gleonhard

Nog een tip was www.mindz.com… Ik heb hierbij gemerkt hoe goed Nederland eigenlijk vertegenwoordigd is in mijn twitter stream. Het wordt vandaag nog niet beslist, maar ik dank iedereen alvast voor de hulp en het enthousiasme!

Het enige wat ik een beetje jammer vind, is dat je geen video van iedereen vindt… Een video waarop je de persoon in actie kan zien. Ergens is dat wel noodzakelijk om (in elke situatie) te beslissen of het enthousiasme en de vorm juist zit voor jouw publiek. Een tip misschien voor wie zich graag nog meer als spreker wenst te profileren.

The Missing

Intrigerend fotografisch concept.

via & concept van Gustavo Germano

Bergen en ontmoetingen

Een fragment uit mijn boekje – deel 28
Alweer een jaartje oud!

Mensen ontmoeten is een plezier, nieuwe persoonlijkheden ontdekken, aftasten, verwonderen. Veel is afhankelijk van de manier waarop je iemand ontmoet. Ik maakte het nog maar zelden mee dat ik een interessante persoon zomaar tegenkwam op straat. Je moet in een goede vibe zijn, waarbij je ontvankelijk bent voor originele ontmoetingen. Bij mij toch, en meestal zit die vibe er goed in, wanneer ik op reis ben.

Zo ontmoette ik eergisteren ‘Mister Nude Nord Amerika’ (googlen is niet noodzakelijk) in het uit vijf trailers en een garage bestaand dorpje in de Mojavewoestijn. Gisteren was ik dan weer op bezoek in Bakersfield waar we de plaatselijke blueshelden mochten ontmoeten, gadgets ontvingen van de Front Porch Music-winkel en een leuke cd kregen van Eddie Munoz and Brushfire ‘om bekend te maken in Europa!’. Vanavond slaap ik in het Anna Millshuis, de eerste vrouw die Mount Whitney (de hoogste berg in de United States, als ik me niet vergis) beklom.

Ook al heb ik soms moeite om mijn verlegenheid bij vreemde mensen te overwinnen. Zo’n ontmoetingen en verhalen, zo’n geschiedenis fascineren me enorm. Het zijn die details die een reis bijvoorbeeld kunnen veranderen van super naar subliem. Of die een domme eenvoudige treinrit naar Amsterdam omvormen tot een aangename kennismaking.

Soms zijn liedjes wel heel mooi.

hmz

Een beetje vertwijfeld voor me kijken. Gisteren avond zat ik thuis, alleen, zonder iets op de planning. Naast wat afwas en wat strijk, helemaal niets. Geen bezoek, geen privé to do lijstje – behalve misschien een half begonnen boek – maar voor de rest dus helemaal niets. En hoezeer je in drukke periodes verlangt naar zo een avond, hoe erg ik me steeds meer verloor in nostalgisch en zwartgallig gedenkt.

Waarom hebben wij mensen zo veel nood aan beweging, vooruitgang, actie om ons goed te voelen? Ok, een moment van rust hebben we altijd nodig, maar van die rust genieten lukt ons pas echt wanneer we weer leuke plannen in ‘t vooruitzicht hebben. Wanneer we aan het dromen gaan over wat we allemaal nog willen doen en verwezenlijken. Gewoon hopeloos leeg op een hoopje in je zetel de binnenkant van je ogen afspeuren… daar wordt niemand gelukkig van.

En hup, daar waren de vooruitzichten alweer. En de plannen en een telefoon of twee… en kwam er nog iemand langs voor een late koffie. Het leven ging weer door, voor een moment stond het stil, maar het volgende uur was dat al vergeten!

de hoofdstad

De hoofdstad trekt aan mijn armen, dat deed het de voorbije jaren al een paar keer, maar nu trekt het subtiel de leiband nog een beetje aan. Vrienden en vriendinnen die er wonen, de anonimiteit die Gent niet kan bieden. Het herontdekken van een stad die je nooit echt helemaal zal kennen. De constante twijfel of je er ooit zou kunnen wonen en of de stad je in zijn gewone dagdagelijkse zijn kan blijven bekoren…

Het is een twijfel waar ik gelukkig vandaag nog geen beslissing over hoef te nemen. De ongerustheid blijft tot nu toe beperkt tot waar ik mijn wagen veilig kan parkeren…

Secondlife maar dan in ‘t echt

Secondlife maar dan in ‘t echt, zat ik gisteren te denken wanneer ik aan het skypen was met de vriend. Of we met infrarood camera’s en skype ervoor zouden kunnen zorgen dat we virtueel eens een nachtje naast mekaar zouden kunnen slapen. Come again? hoor ik er een paar zeggen…

Wel het lief en ik wonen niet zo heel dicht bij elkaar en als er een super druk weekend is dan durft het wel eens gebeuren dat het niet helemaal lukt om elkaars gezelschap op te zoeken. Je kan dan nog zo veel telefoneren, sms-en en mailen, toch heb je altijd wel dat beetje gemis. Met Skype kom je al iets dichter bij elkaar, maar zo samen wakker worden naast elkaar is een beetje moeilijk. “Waarom dat eens niet proberen”, riep ik enthousiast langs internet. Maar dan werd ik er mooi op gewezen dat ik niet kan slapen met licht en in het donker de webcam niet bepaald veel toont. En dan kwam er het idee van een infrarood camera en Skype. Wel eens ‘t proberen waard lijkt me… toevallig al iemand een even gek idee gehad?

Portrait again

Dit weekend twee mooie mensen op de foto gezet…

Ik vond het alvast de max dat ik ze als model mocht ‘gebruiken’

Portrait

De hooligan van de familie.
Niet om zijn gedrag, maar om de funky gezichtjes die hij trekt!

Copacabana

Het artikel lezen rond de nieuwe film met Isabelle Huppert en Lolita Chammah, Copacabana. Verdiept zijn in de moeder dochter relatie van de beide actrices. Het verhaal lezen over hoe ze werk en leven toch soms anders benaderen. Halverwege het artikel me toch de vraag stellen of ik niet liever de korte inhoud van de film lees dan wel het interview met de dames. En toch verder lezen. Omdat, eenmaal aan een artikel begonnen, je het toch niet alleen voor de helft kan lezen.

Tijdens het lezen valt me op dat het verhaal in mijn hoofd niet helemaal zuiver is. Er komen gedachtes binnenwandelen rond verhuizen en sanitair dat wel in orde is, ondanks de spuuglelijke blauwe verf aan de muur. En de twijfel of het allemaal financieel haalbaar is. Een gefluister was het, dat via mijn oor, in mijn hoofd verwarring kwam zaaien betreffende de tekst die ik aan het lezen was. Dames in de deuropening die bij een glas wijn, net voldoende luid hun dagelijkse beslommeringen aan het vertellen waren. Hun verhaal was gewoon onopgemerkt het artikel binnengedrongen. Iets wat me zowel intrigeert als irriteert. Waardoor ik nu, een paar uur later, in de onmogelijkheid verkeer me nog iets van de woorden van Isabelle Huppert, laat staan Lolita Chammah kan herinneren. Verdomd.

Miel & Mariette

Vandaag heb ik Miel (van Emiel afgeleid) en Mariette ontmoet. Zo heten ze natuurlijk niet, maar ik geef hen deze naam.

Ik had net iets lekkers gegeten in het café om de hoek toen ik over het plein nog even naar het park wandelde. En daar liep Miel en Mariette, Mariette voorop met grote passen richting een bankje. De twee honden stribbelden wat tegen maar vonden al snel een plekje aan haar voeten. Bij Miel ging het stap voor stap, het ene been wil zo niet meer mee, dus zijn we voorzichtig. Miel keek me vaag aan, opperste concentratie om toch zeker niet te vallen deze keer en hond nummer drie in rusttoestand te houden. Mariette ving dus maar mijn blik op, wat me meer vraagtekens bezorgde dan een aanleiding om goedendag te zeggen.

Na mijn parkbezoek keerde ik terug naar mijn appartement, een sapje drinken en nog even uit het raam hangen voor ik aan mijn werk begon. En daar opeens, waren ze onder mijn raam, aan de overkant van de straat. Mariette zoals gewoonlijk zeker vijf passen voorop en Miel in opperste concentratie met diepe zuchtjes volgend. Mariette die even stopte zodat de voorsprong niet te groot werd. Met stroeve gebaren en norse woorden spreken ze samen af hoe de wandeling verder zou moeten verlopen.

Het is dan, op dat moment dat ik het wist. Miel en Mariette, de volgende keer spreek ik jullie aan. De volgende keer ga ik ostentatief naast jullie op dat bankje zitten. Ik moet weten wie jullie zijn en op de foto gaan jullie ook en nog beter, een kop koffie moet er zijn.