De nietige mensheid

Een fragment uit mijn boekje – deel 25

Wanneer ik meevlieg met mijn vader, met de wagen door de woestijn rijd of het grootse Afrikaanse regenwoud ontdek. Dan besef je maar al te goed, hoe nietig alles wel is. Maar wat me nog veel sneller met m’n beide voetjes op de grond brengt, is wanneer ik op plaatsen kom waar enorm veel mensen zijn. Allemaal levens waar je niets van afweet en ook de onmogelijkheid ervaart om met al die mensen in contact te komen. De nietigheid & het onvermogen dus.

Dit ontmoedigt me niet om elke dag bezig te zijn met wat ik graag doe, communicatie. Maar het helpt me wel om te relativeren en steeds te zoeken naar groeimogelijkheden / oogjes mooi open te houden.

Acqua di Gio

Sinds gisterenavond Acqua di Gio herontdekt. Iedereen vroeger was zo zot van dit parfum en op het meisjes internaat zou je bijna gedacht hebben dat er dagelijks mannen door de gangen paradeerden, zo sterk dat die geur soms aanwezig was. Het was een geur van verlangen, van verleiding en van het onbereikbare op dat moment.

Omdat iedereen het een super geur vond, vond ik er maar niets aan. Officieel toch. Maar in de schuif van mijn bureau zat een heel klein staaltje weggestopt, verpakt en onherkenbaar gemaakt. En zo heel af en toe ging het flesje even naar mijn neus, op momenten dat je je eens wou verliezen in emotie of gewoon eens filmisch wilde wegdromen. Acqua di Gio was mini Hollywood in my mind.

Gisterenavond was ik op mijn oude kamer, nam ik een korte kijk in mijn schuif en zag ik ineens na al die jaren dat staaltje parfum liggen… Al die jaren had ik erover gekeken en nooit meer aan gedacht, maar gisteren lag het daar,… te lonken, bijna verleidelijk te lachen naar mij. Ik heb het snel in mijn handtas gestopt en heb er deze nacht al eens stiekem aan geroken. Inderdaad nostalgie… de 16 jarige jongens van weleer die, in combinatie met het uitgaan van een nacht, een onweerstaanbare mannelijke geur kregen door het parfum.

Meisjes hé….