electrified

Kunstencentrum Vooruit en S.M.A.K. organiseren een nieuwe edite van Electrified en vroegen me of ik hierbij wat meer betrokken wil zijn. Omdat ik graag kunst en cultuur mijn smaakpapillen laat beroeren heb ik daar ja op gezegd. Van 3 april tot 13 juni zijn er namelijk verschillende opmerkelijke actie in stad Gent, allemaal onder de noemer Hacking Public Space. Ik ben nieuwsgierig, voor meer info kan je alvast naar www.vooruit.be/electrified.

En omdat onze beste Daniëlle dit weekend Gent komt verkennen, neem ik ze mee naar de opening van het hele gebeuren! Waar trouwens iedereen op uitgenodigd is: vrijdag 2 april, vanaf 20u in ‘t S.M.A.K.

BTW die avond opent ook de tentoonstelling van Ed Templeton – was zondag op Cobra en daar ben ik ook enorm nieuwsgierig naar!

Even serieus nu

Een fragment uit mijn boekje – deel 18

Af en toe raak ik wel nog eens verzeild in een discussie over het internet. Soms over wat ik doe op ‘t net, over de zin of onzin van mijn schrijfsels. Maar omdat Imke Dielen uiteindelijk gelijkstaat aan het leven met een grote korrel zout nemen, zijn deze discussies eigenlijk niet zo veel waard. Serieuze discussies gaan wel nog altijd over de zin of onzin en de positieve of negatieve kant van het internet in het algemeen.

Deze voormiddag werden meningen uitgewisseld rond de academische waarde en relevantie van het wereld wijde web. ‘Omdat iedereen vrij kan publiceren op het internet staan er oh zo veel fouten op’, verklaarde mijn beste vriendin en Japanologe. Zij bekijkt het internet op een heel andere manier dan ik, juist daarom vind ik het superinteressant om haar standpunten te horen en haar ervaringen op een dienblad aangeboden te krijgen. Want ik leef in een cocon, die eigenlijk verdacht veel op één grote internetbubbel lijkt. Maar omdat ik voldoende schrik heb dat die bubbel ooit zal uiteenspatten, hou ik mijn ogen mooi wijd open.

Mijn vriendin is dus van mening dat het internet vaak geen meerwaarde te bieden heeft op het gebied van research, soms wel, maar dus niet altijd. Ik deel haar mening tot op een bepaalde hoogte. Als ik zie wat ik dagelijks opzoek op het internet en wat voor relevante en correcte informatie ik kan vinden, dan zou ik het internet eigenlijk onmogelijk kunnen schrappen uit mijn leven. Eigenlijk moet je het anders zien: het internet is een prachtinstrument wanneer je informatie zoekt over onderwerpen waar je al goed in thuis bent en waar je je gewoon verder in wenst te verdiepen. Maar wanneer je niets van een bepaald onderwerp afweet, dan moet je inderdaad bijzonder goed uitkijken om niet verkeerd geïnformeerd te worden. Maar geldt dit uiteindelijk niet voor elke vorm van kennisvergaring? Hoe vaak worden bijvoorbeeld boeken uitgegeven die bol staan van de fouten? Hoe vaak geven reportages op tv een totaal fout beeld van een situatie wanneer je geen kennis van een bepaalde cultuur hebt? Gewoon kritisch omgaan met de informatie, die op welke manier dan ook, jou aangereikt wordt. Alleen op die manier kan je mogelijk de meerwaarde inzien van een boek, een tv-reportage of een artikel op het internet… en wie weet ook van mijn gebabbel!

Daarbij biedt het internet nog iets extra: de mogelijkheid om op een eenvoudige manier in dialoog te treden met de auteur van een tekst. Een open invitatie dus om me te mailen imkedielen@gmail.com wanneer je iets wil opmerken of zeggen! Meer dan welkom!

lady’s week

Een drukke week, een lady’s week! Morgenavond Brussels Girl Geek Dinner en vanavond al de lady’s versie van Betagroup. Het was een beetje hecktisch, waardoor ik pas bij de laatste presentatie binnenkwam. Maar met een pintje in de hand konden we gelukkig iedereen nadien nog goede dag zeggen en aan de babbel gaan.

Gezellig en energie-gevend en leuk om wat Brusselse mensen & dames te zien!

Square

Normaal schrijf ik zelden of nooit over iets dat ik slecht gecommuniceerd vind, maar dit is zo erg dat ik het net weer interessant vind om het met jullie te delen. Onderstaande prent kreeg ik in mijn mailbox, klik zeker door om de website te ‘ontdekken’

Meningen en commentaar zijn meer dan welkom! Het is maandag dus laat alle frustraties maar los!

Er is…

… verdomd veel koppijn vandaag!

Melodramatische ontspanning

Een fragment uit mijn boekje – deel 17

Oké, ik geef het toe, ontkennen zou liegen zijn: ik lieg. Niet alleen tegen mezelf maar gewoonweg tegen iedereen. En omdat eenvoudige platte leugens altijd vermeden kunnen worden, deel ik met plezier de volgende waarheid. Hoe graag ik het ook zou ontkennen, ik smul van romantische films. Ik zou er zo op kunnen overleven. Hoe meliger hoe liever! Het is niet eenvoudig om dat toe te geven wanneer je altijd sterk en stoer en niet te emotioneel wil overkomen. Maar mijn zieltje hunkert op regelmatige tijdstippen naar een portie melodramisch, romantisch en visueel genot.

Het Schnitselparadijs is een plezier voor een dagje ziek in bed, een serie Amerikaanse of Engelstalige verhaaltjes à la Love Actually, Four Weddings & A Funeral en als kers op de taart: Pride and Prejudice; ze zijn gewoon magnifiek bij liefdesverdriet. Tranen springen je sowieso in de ogen, net tijdens dat laatste kwartiertje / tien minuten van de film. Afsluitend met de nodige ohhh en ahhh momenten, al dan niet hardop verzuchtend. Want wanneer de aftiteling begint, beland je al weer snel in de realiteit. Ik zou het voor geen geld van de wereld willen missen. Jezelf wat kunstmatig ellendig voelen is toch ieder mens van tijd tot tijd toegestaan…

In de realiteit zou ik zo een man als die Darcy uit Pride and Prejudice, inclusief waterige ogen en melige blik, waarschijnlijk niet eens kunnen uitstaan. Maar wat spat Matthew Macfadyen van het scherm, gewoonweg om op te eten . Het is gek om te merken dat wat je in realiteit totaal niet zou kunnen hebben, zo enorm aantrekkelijk is op groot scherm. Leve de fantasie, het geluk dat we er af en toe eens kunnen in wegvluchten. Mijn inspiratie ga ik dan ook regelmatig zoeken op de trailer site van Apple: www.apple.com/trailers

Japan

Pietel droomt van Japan, beste vriendin zit weer in Japan.
Doet me alleen maar meer verlangen, nog eens langs te gaan,
bijvoorbeeld op zoek naar een andere soort #zen in de druk bevolkte stad Tokyo.

In België mis ik gewoon de #vibe die je kan opsnuiven in zo een cultuur.

Fietsen

Fietsen in de stad, het is een hele onderneming. Eéntje waar ik eerlijk gezegd schrik voor heb. In Antwerpen deed ik alles te voet en ook in Gent deed ik tot nu toe alles zonder fiets.

Nu ik mijn fiets mooi in de garage staan heb, durf ik die al eens uit te pakken. Het verkeer is zot en de andere fietsers gaan zo snel dat ik me beschaamd voel. Nooit gedacht dat ik zo een slechte fietser was. Het voelt gewoon niet veilig aan, de fiets staat dus na 2 weken weer op stal. Ik wandel wel en wanneer ik ‘s avonds een pint ga pakken, dan gaat de fiets mee. Dan is het rustig en hoef ik ‘s avonds laat niet meer zo ver te voet naar huis toe.

Bikini time

Na zo een koude lange winter en de plagerijen van lichte zonneschijn, krijg je gewoon zin in zomer. En waar denk je aan bij zomer, ha, dan denk ik aan bikini. Niet dat ik de voorbije jaren al veel een bikini gebruikt heb. Maar net zoals ik zot ben van tasjes en schoenen, ben ik zot van bikini’s.

Vandaag stellen we dus een selectie van Victoria’s Secret collectie voor… welke zou ik kiezen?

Keuze 1:

Keuze 2:

Keuze 3:

Miss Cube in style

De Cube kreeg een poosje terug bezoek van twee enthousiaste mannen. Mannen die nog niet volledig overtuigd waren van de Cube, maar grote trek hadden om de wereld te ontdekken.

Bahn is een leuk studieproject van Gil & Yannick, en voor dit project hebben ze de Cube getest, mijn Cube! En wat leuk om dan de reportage te lezen en vooral ook de fotoshoot te bekijken! Het was het waard om zo vroeg op te staan!

© Yannick Clukkers

mijmeringen

Een fragment uit mijn boekje – deel 16

Mijn ogen dicht doen en slapen op het vliegtuig. Dat op zich is al een droom die werkelijkheid wordt! Maar ik had te vroeg gejuicht. Demonen van de voorbije maanden kwamen me ongevraagd gezelschap houden. Dat komt ervan wanneer je anderhalf jaar tegen 200 km/u door het leven raast en geen tijd neemt om alles eens wat te laten bezinken en wat na te denken. Mijn overvolle geest was grote schoonmaak aan het houden. Alles wat de nacht niet gedaan had. Een overvloed aan dingen verstoorden mijn gelukzalige vliegtuigrust tot ik echt rechtsprong en bijna luidkeels riep: ‘jij grote eikel, jij verdomd egoïstische verwaande eikel! ’ Duidelijk maken over wie ik aan het dromen was, leek een nog veel moeilijkere opdracht. Want eigenlijk was het zo een beetje rottigheid en grrrrrr uiten over een paar mensen die me het voorbije jaar teleurstelden.

Bedenken dat je al behoorlijk onnozel moet zijn wanneer je niet doorhebt dat je onbeleefd bent wanneer je een ex uitnodigt om naar je verjaardagsfeestje te komen maar er wel direct bij vermeldt dat ze eigenlijk niet welkom is omdat een andere ex daar aanstoot aan zou kunnen nemen. En dat hij het wel erg jammer vond want hij wilde er mij echt wel graag bij. Tenzij hij het opzettelijk deed om te kwetsen, heb ik toch enorme moeite om hier normale hersenkronkels in te zien.

Oké, ik maak ook fouten en ik zal ook mensen kwetsen en er is geen algemeen geldende rechtspraak over wat goed en fout is in het leven. Maar ik probeer toch zo bewust mogelijk om te gaan met soortgelijke situaties en het kwetsen van mensen toch tot een minimum te herleiden. Maar dat is hier niet echt aan de orde Aan de orde is hier de verschrikkelijke evolutie die in een deel van mijn mannelijke vriendenkring de laatste jaren plaatsvindt. Bij ieder van hen vraag ik me af: waar is dat stoere, overtuigende karakter van toen hij 16 was naartoe? Waarom laat hij toe dat een vrouw zijn leven volledig bepaalt. Wat maakt hem zo week om zich te laten leiden door de grillen van iemand die totaal geen respect heeft voor hem. Is het de wanhopige zoektocht naar een greintje liefde of de heilige schrik alleen te zijn of te eindigen?

Waarschijnlijk hier niet direct een antwoord op te vinden, maar jammer genoeg moet een gewone vriendin, zijnde ik, op die momenten het onderspit delven. Misschien wordt het eens tijd dat ik mijn strategie aanpas

jeuk

‘t is een hele dag van datte

De grootste shit in ‘t leven…

Niet overkomen zoals je bedoelt en zoals je het meent,
dat is de grootste shit in ‘t leven.
Want perceptie is zo moeilijk te vatten,
zolang er stilzwijgen is aan de andere kant,
eigenlijk niet waar te nemen.

Machteloos

Blaasjes

Deze morgen stond ik op met blaasjes op mijn voorhoofd. Eigenlijk stonden er gisteravond al een paar, maar deze morgen staan ze zelfs meer verspreid over mijn gezicht. Al een beetje research gedaan over wat het kan zijn, maar niets lijkt er echt op.

Maar als je zelf op zoek gaat naar info schrik je toch wel even, wat zijn er toch allemaal enge ziektes in de wereld! :/ Het maakt er mij niet geruster op!

Zin, een ritje

Zo langs de weg, met haren in de wind en een zucht en het zonnetje natuurlijk!

{car with a view}
~ in de file net voor Las Vegas hielden een paar wilde cowboys een spelletje ~

inderdaad, muziek…

Een fragment uit mijn boekje – deel 15

Los van het feit dat muziek altijd een grote rol in mijn leven speelde of nog steeds speelt, moet ik toch toegeven dat me geen groot muzikaal talent is toebedeeld. Toch droom ik ervan ooit de ultieme song te maken. Al druk ik me hier een beetje fout uit. Omdat ik geen meester ben in muziek maken, kan ik natuurlijk wel dromen over zaken die niet direct moeten waargemaakt worden. Gewoon wat dromen dus.

Mij lijkt het maken van een ultieme, goedklinkende song echt wel de opperste vorm van geluk. Eigenlijk zou iedereen ook zijn eigen persoonlijke lied moeten hebben. Zo één dat aan je lijf kleeft zoals een lijfspreuk of een naam. Zo één dat je hoofd leegmaakt en je rillingen bezorgt, zo een song waarvan je gaat gillen van genot. Een song die je van je leven niet beu wordt. Dat lijkt me echt een hoogtepunt van geluk.

Weekend blues

Dit weekend een kastje en een salontafel gespot, en verdomd met de minuut word ik er meer verliefd op… :/

Een wedstrijd

Daar gaan we weer, een beetje schooien, schooien om aandacht. Want Imke doet eens mee aan een wedstrijd. Ik heb eens een foto ingestuurd voor De Standaard Online, omdat het toch meestal hobby fotografen zijn die daaraan deelnemen (denk ik toch), vond ik dat dit wel eens kon.

Het was een moeilijke zoektocht in mijn roadtrip foto’s, vooral om niet weer met een cliché Afrikaans beeldje af te komen. Dus stuur ik een foto in van mijn trip naar Californië vorig jaar. De foto heeft wel iets, ondanks het grijze weer en ik vind hem gewoon leuk. Je kan het volledige verhaal lezen bij de foto op De Standaard Online.

Nu rest er mij maar één ding, iedereen oproepen om te stemmen! Allé roulé!

Mercikes alvast!

achtergrondje

op de laptop…

Muziek Alsjeblief

Een fragment uit mijn boekje – deel 14

Muziek kan een enorme impact hebben op mensen. Ieder zijn eigen smaak en manieren. Maar ik ken weinig mensen die niet door muziek worden ontroerd. Muziek heeft altijd een belangrijke plaats in mijn leven ingenomen. Opgroeien met Afrikaanse ritmes, later muziekschool en pianoles, nog wat later de sociale netwerksite voor muziek MySpace, de site waarop ik naast mijn mailboxen elke dag op inlogde. Voor ik mijn blog startte, was MySpace de plaats waar mijn onlinetijd naartoeging. In België was de sociale netwerksite alleen maar belangrijk voor de muziekscène, maar bij het grote publiek brak dit nooit echt door zoals Facebook dit nu wel doet. In Amerika is MySpace wel erg groot en zelfs al ben je er maar even, je merkt gewoon dat het nog leeft onder de jongeren.

Laatst nam ik nog even een kijkje en ontdekte dat MySpace helemaal Facebook geworden is qua layout, inclusief chat. Je schrikt een beetje omdat je denkt dat wanneer je even afwezig bent er wel niets zal veranderen. Maar nee hoor, totaal gerestyled. Door MySpace ben ik gewoon heel erg lang weg gebleven van Facebook, omdat de hoofdtoon er muziek is en je je layout helemaal kan pimpen. Natuurlijk zwicht je op een punt, want internet draait rond communicatie en interactie. Wanneer al je kennissen en vrienden Facebook gebruiken, dan is de sociale druk relatief groot om ook een account aan te maken. Het zit nu eenmaal in onze natuur dat we niets willen missen,… maar later hierover meer. Het punt is dat MySpace aan de kant geschoven is en dat er sites zijn zoals Last.fm, Tagger.fm, Spotify, Twones, Tunify, Grooveshark, Shazam,… om online muziek te ontdekken. Bij het maken van dit lijstje liet ik me even helpen op Twitter

Daarnaast heb ik me een tijdje geleden een drum gekocht. Een prachtig instrument, dat gewoon op zich al heel erg mooi is. Maar nog eens een goed potje lawaai kan maken! Dat is toch gewoon de max, lawaai kunnen maken. Heel mijn leven al woon ik in de natuur, met stilte en alleen het geluid van de dieren en het geruis van de wind. Gewoon eens lawaai maken kan zo opluchten. Alleen jammer dat zo weinig mensen het geluid verdragen, want de eerste jaren bak je er gewoon niets van. Maar men zegt dat oefening kunst baart, dus nu nog een plek vinden, waar dat kan gebeuren. Zeker nu ik eindelijk naar de stad verhuis!