Da Cube

Gisteren was het een wagentje vol heen en terug voor Antwerpen. Met echt #jongtuig aan boord waren de vunzige moppen niet te stuiten. Of was het eerder 3 mannen en een vrouw situatie. Anyway, lachen tot tranen en met een stijve buik genieten we de volgende dag na van het vele plezier die we beleefden op het zoveelste gezellige eventje.

De cube werd uitgebreid geïnspecteerd en we hebben er een fan bij!

Misschien dat die facebook fanpagina toch eens van de grond moet komen… Alleszins, de Cube werd aan een grondige analyse onderworpen. En hierbij het rijtje van opmerkelijke vaststellingen, inclusief nieuw Cube-lingo:

• de Zuigplek (de cirkelvormige afdruk van de zuignap van de gps houder)
• de Froufrou (het matje op het dashboard waar je o.a. een zonnebril uit je handen kan leggen)
• de Couveuse (de vorm van het dashboard aan de passagierskant)
• het Pimplicht (het blauwe licht onderaan de voeten en aan de gsm houder)
• de Bierhouders (volgens eerdere tellingen zou er wel 5 liter bier geplaatst kunnen worden!)
• de Schietstoel (volgens het gezelschap heeft de Cube niet alleen gewone airbags maar ook schietstoelen om bij een ongeval uit de wagen te schieten)
• de Poep-verwarming-zetels (zetels waar je zelfs geen poep-verwarming voor nodig hebt, omdat ze zo zacht en warm zijn met hun zacht bruin daim velltje)

jongtuig #6

‘t Was gisteren weer vetjes! #jongtuig style op een unieke locatie te Antwerpen!
Een klikje voor m’n foto’s (die niet bijster goed gelukt zijn, sorry)

Geo stuff

En ineens was er Gowalla, Brightknite en Foursquare, check je in bij GB Dampoort en bij het café om de hoek. Een hele waslijst aan voordelen dat je op internet (& via de gsm) je aanwezigheid op plaatsen kan delen met je vrienden. Meteen ook een nog langere waslijst aan nadelen van zo een service. Dan krijg je initiatieven zoals “Please Rob Me“.

Ik ben van de soort die kijkt en luistert en na een paar dagen ook eens alles uittest. Met bloggen en twitter was het ook van dat maar daar zat mijn gevoel direct juist. Met Foursquare weet ik het zo niet… Ik heb weinig tot geen boodschap aan de check-in’s van mijn vrienden. Want als ik een leuk restaurant zoek dan betrap ik mezelf er elke keer nog op dat ik op internet zoek op bijvoorbeeld Gentblogt of het op twitter vraag. Maar waar ik vooral zelf moeite mee heb is zelf mijn locatie opgeven.

Imke Dielen is ontstaan als anoniem project en stilaan was wel duidelijk wie of wat erachter zat. Je geeft veel van je privacy weg maar dat stoort me niet, je hebt eigenlijk alles zelf in handen. Maar zodra mensen echt heel dicht in mijn leefwereld kunnen kijken, zoals je dat toelaat met Foursquare, dan wordt het me toch net te eng. Zijn het de rare mails die me schrik doen krijgen of omdat er een zekere controle mogelijk is? Ik weet het niet… maar ik merk dat ik momenteel geen behoefte heb om mee te doen met ‘mezelf-op-de-kaart’ te plaatsen. Ik ben namelijk net in ‘t stad komen wonen om een beetje te verdwijnen, te verdwijnen in de anonimiteit die de stad met zich meedraagt.

Benieuwd naar meningen van mensen die er momenteel meer voor dan nadelen in zien…

De tikkende klok

Geen wonder dat vrouwen tussen de 25 en 35 jaar vaak aan een acute kinderwens lijken te leiden. Je kijkt even rond en je ziet in die periode van je leven alleen maar zwangere mensen of koppels die aan kindjes beginnen. Natuurlijk komt er tussen al die oh’s en ah’s een prominent ‘me-tooooo’ gevoel naar boven.

Voorlopig heb ik er nog geen last van maar ik begin te snappen hoe het cirkeltje draait.

Vorige week was het officieel proficiat aan m’n nichtje. Deze week is het van kus kus kus voor Tim De Coninck en aan dipfico. Benieuwd wie volgende week blij nieuws heeft!

De wereld rond

Een fragment uit mijn boekje – deel 13

Reizen is altijd wel een beetje avontuur. Vooral het gevoel dat je bekruipt bij de voorbereidingen, is er één van wauw. En eigenlijk is dat ook zo, vooral als je een minder voor de hand liggend land gaat bezoeken of een prachtig continent gaat verkennen. Maar op menselijk vlak is er eigenlijk niets nieuws. Mensen kunnen vervelend doen of vanuit jouw standpunt een zeker onbegrip tonen. Kinderen die ongeveer elke stoel proberen af te breken op de luchthaven. Mensen die geen zin hebben om ergens anders te gaan zitten, zodat je op een 10 uur durende vlucht gezellig naast je vriendin kunt zitten, dat is hun volste recht trouwens, maar niet leuk wanneer je zelf in de situatie zit. En zeker op vluchten naar Afrika merk je dat elke medewerker de discussie verliest wat de handbagage betreft. Op die vluchten zorg ik er namelijk altijd voor dat ik als eerste kan instappen omdat ik anders mijn handbagage nergens kwijt kan. Maar het is niet altijd kommer en kwel; maar toen ik probeerde leuke dingen te schrijven, liet mijn geheugen me in de steek. Het is inderdaad zo dat vuile toiletten, de stampende achterbuur, de norse stewardess of onbeleefde bediende je bijblijven. Wat mij wel altijd meevalt, zijn de geuren.

Reizen staat voor mij vooral gelijk aan geuren. De geur van de luchthaven roept bij mij prachtige herinneringen op. De geur van het vliegtuig met de ontsmette en veel te droge lucht, die vooral op lange vluchten je huid bijna doet smeken om vocht. De geur van het vliegtuigeten, dat ik eigenlijk nog maar zelden verschrikkelijk vond. Gezien de omvang van de catering bij zo een organisatie vind ik dat de kwaliteit behoorlijk meevalt. Maar het is vooral de geur die mijn zintuigen bevredigt. De geur van de regen bij aankomst in Monrovia of de geur van de mensen bij het opstappen van de bus richting Tokio-stad. De geur van het bos op een wandeling in een buitenwijk van Stockholm of de geur van amandelen bij het happen naar lucht wanneer je boven komt in een zwembad in de Provence. Elke keer weer verrassend, zo ook waarschijnlijk morgen, dan weet ik wat San Francisco zal bijdragen tot het brede spectrum van geuren.

Op tv

Op tv gebeuren soms rare dingen, dingen die verdomd dichtbij zijn. Zo zat Tom Palmaerts gisteravond bij Moerbie op schoot @ GUNKtv. Wat praten over trends noemt dat dan: je ziet een rare kwast met een gele muts en een megafoon rondhuppelen, een grijze pull draaien en praten, een kleine rakker met in het ene hand een immer leeg glas wijn en in het andere een (i)Phone, oh ja, er liepen nog twee verlegen stagiaires rond… Kort samengevat een zooitje ongeregeld.

Het deed me eigenlijk denken aan het zootje ongeregeld van Peter Hoogland op TopRadio toen die nog des avonds de stille internaatgangen te Brugge opklaarde door zijn dwaas gezwets en weirdo humor. Gene spek voor mijne bek  maar voor een avond wel grappig om eens te zien/horen.

En ineens stonden ze daar met twee m’n boekje voor de camera te zwaaien!

(foto met dank aan @maximeworld)

Wim

Nomineer

en deel de nieuwe campagne die we deze week de wereld instuurden. Bij markee helpen we elk jaar Broederlijk Delen met hun campagne. Daarbij plaatsen ze altijd een ondernemend persoon uit het Zuiden centraal. Dit jaar is het Samuel, het hele verhaal kan je trouwens lezen op onze blog. En mijn boodschap voor dit weekend is dan ook luid en duidelijk: www.nomineersamuel.be

mini tuintje

Nu ik in ‘t stad woon en niet echt een privé tuin heb, bouw ik aan mijn keuken een binnentuintje met allemaal potten en planten. En dan lijkt me onderstaand zeker het aanvullen waard

via weheart

Fuck Die Antwoord

via Mister Boskabout

Uitjes & kaas

Een fragment uit mijn boekje – deel 12

Ik ben dol op ingemaakte uitjes in ’t zuur en kaas. Niet in die combinatie, al lust ik ze samen bij het aperitief ook. Maar ze moeten dus niet steeds samen geserveerd worden. Het is ook niet gewoon lusten, het heeft een verslavend kantje. In het geniep een pot zure uitjes wegkapen uit de kelder en de pot dan een uurtje later halfleeg achter in de ijskast verstoppen. Ik vrees dat mijn ma zo al genoeg rare ontdekkingen gedaan heeft de laatste jaren. Zo gebeurt het dat pas gekochte kaas ineens spoorloos verdwijnt. Wanneer ik een hongertje heb en een stukje kaas neem, dan lukt het me zelden of nooit om het bij dat ene stukje te houden. Verlegen om mijn gedrag neem ik stiekem dan nog een paar stukjes. En hoe je daar dan van kunt genieten, smaken ontleden en de koude kaas uit de ijskast je lichaamstemperatuur laten aannemen… je voelt de kaas zacht smelten op je tong. Maar zure uitjes zijn wel mijn überfavoriet. Waar die passie voor zuur vandaan komt, geen mens die het mij kan zeggen. En wanneer ik af en toe mijn rare eetpassies deel op Twitter, dan krijg ik zo binnen een paar minuten van verschillende mensen de reactie ‘je bent toch niet zwanger hé, Imke?’ Maar tot nu toe was het antwoord altijd negatief.

Blijven hopen en vechten
snakken en zuchten
en niet meer weten.
Het laten gaan?
Het niet willen
Maar niet meer kunnen.

er is … een rechte pet vandaag

voor dipfico

of ik mijn pet juister draag dan mijnheer Pietel… u zegge het maar :-p

bibber

Sneeuw is toch zo mooi en een winter is daarvan wel leuk. Het regent ook minder dan de herfst, of die indruk krijg je toch. En toch ben ik een zomer mens, zon, warmte, hitte. Ja, pure zon, daar krijg je mij gelukkig mee. Dus bibber ik maar verder in de stad, aan de verwarming, in de hoop dat de tijd vooruit gaat en de zomer snel zijn intrede doet!

Fire in the hall

Een fragment uit mijn boekje – deel 11

Op mijn vorige job kreeg ik elke week een mooi uitgeschreven nieuwsbrief rond brandveiligheid van een bepaalde organisatie… niet om beveiligingsinstallaties te verkopen, maar om de mensen te informeren over hoe je op bepaalde zaken moet letten om brand te voorkomen en waar je op moet letten om veiliger te leven. Mijn geheugen laat me wat in de steek nu ik op de naam probeer te komen. Het was de enige nieuwsbrief dat ik volledig las, van het eerste woord tot het laatste. Het interesseerde me niet echt, maar het fascineerde me hoe het onderwerp aan de man werd gebracht. Ook omdat ik nooit achterhaald heb hoe ik eigenlijk op die nieuwsbrief ingeschreven ben geraakt.

Zelf heb ik mij nog maar een paar keer echt verbrand. De enige zaak die ik mij kan herinneren is een strijkijzer dat me vier jaar lang een grote lichtbruine/grijze vlek bezorgd heeft aan de binnenkant van mijn linkeronderarm. Een bijzonder pijnlijke zaak die gelukkig verdwenen is. En begin deze week een tweede geval. Ik zat in mijn wagen en was uit verveling aan het spelen met de ingebouwde sigarettenaansteker. Ik had hem uit zijn vaste plaats gehaald en er per ongeluk de top van mijn rechterwijsvinger plompverloren tegen laten plakken. Geen blaas, maar wel een grote witte harde plek onder mijn volledige vingertop. Een pijnlijke zaak wanneer typen ongeveer 3/4 van je dag in beslag neemt en het schrijven van deze verhaaltjes offline in een echt notitieboek gebeurt. Maar pijn doet voelen dat je leeft en na een poosje werken vervaagt het weeë gevoel. Misschien moet ik die nieuwsbrief nog maar eens terugvinden en me weer abonneren. Want spelen met een aansteker, is vragen om problemen. Dat ik me daar maar weer bewust van word. *note to myself*

let it snow

hmmm

Iedereen is into trash blijkbaar… net een techtonik hype

PS vind je ook niet dat Big2 van The Opposites iets weg heeft van Brecht Decaestecker?

Le ‘cube’

Je kan er blijkbaar echt niet naast kijken heb ik ondertussen al ontdekt, dat nieuwe wagentje van Nissan: de Cube. Daarbij verkondig ik ook een nieuw manier van voorbij steken, dat gaat namelijk als volgt:

Men rijdt, snel, tot op het punt van voorbij steken. Gaat dan op de rem en blijft ter hoogte van de Cube rijden. Men kijkt, staart, lacht, doet een duim omhoog, een duim omlaag, zwaait verlegen,… Men geeft weer gas en blijft zo lang het mogelijk is kijken door de achteruitkijkspiegels.

Voor mij is het momenteel dagelijkse kost geworden. Nu ik zelf de vormen en het design van het wagentje gewoon aan het worden ben, lijkt de wereld rond me nog maar net wakker te worden en voelt het rijden met de Cube aan alsof je een tropische vis een bokaal bent. Bevreemde ervaring die pas echt leuk wordt als ik een passagier meeneem in de wagen. Want die zijn zich van geen kwaad bewust en schrikken zich te pletter wanneer ze aangestaard worden en auto’s behoorlijk raar voorbijsteken op de autostrade.

Ter info hou ik een google maps kaart bij met de locaties waar ik al vertoefde. Niet helemaal in detail om privacy redenen, maar het geeft een leuke indruk van hoe ik rondrijd. En aan de agenda te zien komen er komende week een paar nieuwe locaties bij!

View Larger Map

Vocho Verde

Vanaf 14 februari 2010 tot 14 maart 2010 is er een originele expo in Autoworld te Brussel. Onze beste Evy Raes en haar passie voor Mexico en meer bepaald haar passie voor de groene (taxi)beetles van Mexico zorgen voor het prachtige thema van deze expo. Ik ga er alvast naar toe op 14 februari en laat je nog weten hoe ik het vond!

Spread the word, be my guest,…