Hitler and the iPad story

Er zijn al veel parodieën/herwerkingen gemaakt op dit fragment film.
Maar deze is toch wel de beste tot nu toe!

[Youtube http://www.youtube.com/watch?v=lQnT0zp8Ya4%5D

Thx Joke

Ontsproten uit het menselijke brein

[YouTube http://www.youtube.com/watch?v=MGQjyGT1-mc%5D

via knotoryus

Californication

Je kent het misschien wel, zo ineens overvalt je een gevoel van heimwee. Heimwee naar een situatie / avond met vrienden, heimwee naar een locatie waar ik ooit op vakantie was, heimwee naar een gevoel…

Zo is er de laatste tijd weer een grote kriebel voor Afrika, Amsterdam en Berlijn, locaties waar ik hoogstwaarschijnlijk wel nog terecht kom dit jaar. Maar sinds een paar weken begint San Fransisco en omstreken weer mijn lichaam binnen te dringen. En dan halen we wat foto’s op om af te koelen en natuurlijk helpt dat ons geen zier vooruit en wordt het verlangen alleen maar groter

Avondrituelen

Een fragment uit mijn boekje – deel 9

Een avondritueel is heilig voor mij. Het is een tot rust komen na een meestal hectische dag. Het is tijd nemen voor een moment van zelfreflectie en minutieuze lichaamsinspectie. Zijn de teennagels niet te lang? Staat die geboorteplek een beetje gezwollen? Is die bobbel op mijn voorhoofd alweer een nieuwe puist? De grote vragen des levens dus. En ondertussen denk ik na, gaan de gedachten in mijn hoofd allemaal mooi in de rij staan voor de nachttrein. Wc-bezoek, een bad, een T-shirt halen, het zijn de handelingen die ermee gepaard gaan. En dan komt het moment dat je helemaal klaar bent op één ding na.

Mijn tanden poetsen. Heel het (lange) avondritueel lijkt het erop alsof ik dit moment probeer uit te stellen. Het is iets wat ik helemaal niet graag doe en ik weet maar niet hoe dit komt.

Ik ben niet bang van de tandarts, heb geen pijn in mijn mond, aan tandvlees of tanden,… Geen nare ervaringen, geen onprettige herinneringen. Gewoon een bijzonder onaangenaam gevoel dat elke avond mijn ‘rustig worden’ verstoort. Elke avond weer is het een overwinning. En na de poetsbeurt ben ik weer fris en blij en snap ik niet waarom het weer 20 minuten duurde voor ik mezelf zover kreeg om de tandenborstel in de hand te nemen. Waarbij ik eigenlijk moet opmerken dat ik dit probleem ’s ochtends totaal niet zo ervaar. Het is echt een avondkwaaltje.

Uit nieuwsgierigheid vroeg ik net even op Twitter wie er bang is van de tandarts… blijkbaar toch nog heel wat volwassen mensen!

The internet

Influence, seeding, content creatie, viral,… en we kunnen nog wel even doorgaan met het opsommen van de termen die ik in de reclamewereld dagelijks langs zie komen. En elke keer ze gebruikt worden gaat er een stukje kapot in me. Op zich is er niets fout met deze termen, nee, want er bestaan gewoon geen andere woorden voor. Maar hoe iets inhoudelijk geïnterpreteerd, uitgewerkt en verspreid wordt is wel iets heel subjectief. En daar zit net de moeilijkheid.

Wat ik met Imke Dielen doe is met passie, met enthousiasme en met vuur. Waarom? Omdat het uit mij komt, ik geloof in het personage en ik geloof in het concept. Misschien niet voor eeuwig, maar voor nu, ja. Want Imke Dielen kan ik laten spreken zoals ik het zelf misschien nooit zou kunnen of doen. Het is inderdaad een uitlaatklep maar met een doel en met een richting. Maar het werkt omdat het mijn passie is, en niet die van mijn broer of van mijn buur. Ik zou Pietel zijn blog niet kunnen onderhouden, laat staan die van Boskabout of Clo. Zij bloggen en interacteren op de manier waarop zij het leven & werk zien. Dus ja, wanneer een merk dat ons interesseert ons leven binnenwandelt op een aangename manier en wanneer we met een merk willen interacteren en dit op een relatief vlotte manier kan gebeuren (niet dat je 3 dagen moet zoeken naar een e-mailadres om contact op te nemen en dan 2 maand moet wachten op een antwoord) dan praten we positief over deze merken. Net zoals Piet dat op café om de hoek doet met zijn maats. Het enige wat misschien verschilt is dat Piet met 6 mensen praat en een blogger al snel iets meer contacten heeft en de boodschap een net iets groter publiek bereikt. Maar misschien overtuigt Piet 4 mensen dat Telenet toch zo slecht niet is en heeft die blogger net een Belgacom publiek (om het echt even zwart-wit te zetten) Influence is dus relatief… en afhankelijk van elke situatie en van veel verschillende details.

Hierboven lijk je dus niets nieuws te lezen, alles klinkt logisch en aannemelijk. Maar toch merk ik dus dat er een probleem is wanneer er vanuit een merk gedacht wordt. Zo had ik dit weekend een gesprek met iemand die de zaken toch net iets anders zag… hoe kunnen werknemers en CEO’s nu tijd hebben om online te communiceren, das tijdverlies, das niet nuttig…

En dan vraag ik mij af, wat is er nu zo onduidelijk aan het verhaal?
Praat over hetgeen je prachtig vindt, praat over hetgeen je doet, gewoon praten, conversaties komen later wel, veel later. (Imke Dielen kreeg ook pas echt deftig mail vanaf werkjaar 2) En niemand kan beter praten dan degene die het gezicht is van het merk, kijk naar wat @JeffreyHayzlett doet voor Kodak. Hij is een druk bezette man, maar hij praat en verkondigt. En gaat hij daarom ineens iedereen warm laten worden voor Kodak? Nee, zeker niet, maar er beweegt iets, iets wat vroeger misschien 20 jaar zou duren, zie je nu op 2 jaar veranderen. En nee, niet op 2 uur, want zo snel gaat het internet nu ook weer niet. Uiteindelijk zijn het allemaal mensen die achter die computers zitten te surfen. En mensen veranderen nu eenmaal niet van standpunt overnight.

Het is een warrig verhaal, en normaal dien je niet te bloggen om 3 uur ‘s nachts (zeker ik niet, zonder lenzen of bril op en met een schrijffouten syndroom), maar ik lag er aan te denken en over te piekeren en kon er al twee nachten niet naar behoren van slapen. Dus dan moet het even op pap… op de blog. En omdat velen van jullie dit maar al te vaak roepen en zeggen, je mag nog eens je ei kwijt in de comments

The pictures

Omdat filmpjes niet altijd voldoen, ook nog een paar foto’s van gisteren.

Klik voor heel het album.

The secret ingredients

… to seduce a man.

Denk aan een Top Gear show met Jeremy Clarkson en  Richard Hammond…

Denk aan sexy vrouwen, zweepjes, vuur en exclusieve wagens…

Denk aan motors, metaal en stunts…

En niet te vergeten natuurlijk VOETBAL!

Ik heb mannen zien kwijlen, ik heb vrouwen met ogen zien rollen, ik heb veel kitsch & fout gezien, maar moet eigenlijk toch een beetje toegeven dat het entertainend was! Ik dank alvast Dunlop voor de kaarten, voor het glaasje bubbels en de paddock tour. Evelien voor het gezelschap en ook Gil en Clo voor de leuke rit en de goeie organisatie! Het fotoverslag komt er ook nog aan

Mega leuk lief beeldje

Om opgewekt van te worden!

Hoort zelfs een leuk muziekje bij

Pijn

Pijn in de buik, van het roepen en het tieren van het monster dat er al even zit. Hoe komt het toch dat je als mens een situatie kan bekijken en dat het zicht zo anders is van wat de mensen rond je zien. Want het enige waar je uiteindelijk mee eindigt is een gevoel van blinde onmacht. En ik die dacht dat dat gevoel niet echt schadelijk was, begin me steeds meer te realiseren dat het juist veel kapot maakt.

Onmacht omdat ik niets aan de situatie kan veranderen die ik zo graag veranderd zie. Dat monster eet je op, en laat een leegte achter. Leegte kan je niet omvormen, verbeteren, opbeuren, aanpakken. Met leegte ben je niets.

Ik noem het voor mezelf vanaf vandaag paranoia. Want een vies woord wil je negeren en dat zullen we dan vanaf nu proberen doen!

Tonight

Carl De Keyzer

En het was impressionant! Meer dan de moeite waard om in het Fotomuseum in Antwerpen een blik te gaan werpen op deze beelden!

WC-Papierproblemen

Een fragment uit mijn boekje – deel 8

Wat het kleinste kamertje betreft heb ik drie uitgesproken neuroses. Twee hiervan zijn al bekend gemaakt op mijn blog. Maar sindsdien is er nog een rare hersenkronkel bijgekomen. De laatste tijd kan ik me behoorlijk fixeren op de print van de wc-rol. Thuis was ik het gewoon om de witte exemplaren te mogen gebruiken, iets wat hygiënisch overkomt en me wel geruststelt. Tijdens mijn schoolgaande jaren maakte ik kennis met het roze wc-papier, waar ik meteen een onverklaarbare grote afkeer van kreeg. Maar recentelijk ontdekte ik wc-papier met hondjesprint… de blaadjes, de vormpjes, de bloempjes, de tekst, alles hadden we al gehad, maar dan was er opeens wc-papier met hondjesprint.

Ik weet niet of ik hierin alleen ben, maar ik heb het ergens toch een beetje moeilijk om met zo een lieflijk kijkend hondje mijn achterwerk af te vegen. Op het moment dat ik ontdekte dat het hondjeswc-papier was, was het natuurlijk te laat om ander papier te gaan zoeken, dus heb ik het maar omgedraaid. Maar om eerlijk te zijn, ik was behoorlijk opgelucht dat ik deze morgen mooi effen wc-papier zag hangen!

Gierende banden en blutsen in de Lamborghini

Een auto is voor de mens een mythisch gegeven. Het geeft ons de vrijheid meer te doen dan wat ons (fysiek beperkte) lichaam aankan. Namelijk afstand overbruggen en dit niet per sé in ons eentje. We stampen onze wagen vol met dierbaren, mensen of dingen.

Ook voor mij heeft een wagen iets mythisch. De dag dat je in een Aston Martin mag zitten / rijden vergeet je nooit meer. En dan spreken we nog niet over mijn interesse in de rest van het wagenpark: Jaguar, Mustang, De Defender,… (ref. mijn boekje). Allemaal wagens, voldoende afgekeurd op vlak van imago of techniek en nog niet min op milieuvriendelijkheid. Maar het zijn wagens die mooi zijn, een lijn hebben, wagens waarbij ik mezelf toesta te dromen en te koesteren.

En dan heb je zo een paar vlegels van mannen die met wagens omgaan… f*Ƕ~◊Ò‡“ëk. Zit je zowaar een traantje te laten wanneer de kluns James May wat verdwaasd naar de gehaverde voorkant van zijn Lamborghini zit te staren te midden van de Roemeense steppe. Nee, de verwaande kereltjes moeten maar eens leren dat vrouwen ook naar hun programma kijken. We weten dat mannen van botsauto’s houden en dat ze zich willen profileren bij hun eigen ras. Maar weet dat WIJ toekijken, met een ongenadig oordeel. WIJ, waar proper en net, waar glanzend en verzorgd de maatstaf is voor een zekere categorie van wagens…

Ik sta alvast klaar, in gevechtstenue om May, Hammond en Clarkson als het even kan, poepeklets te geven voor al de wagens die ze zo mishandelden!

©Volume12

Daarom schrijven we ons gezwind in voor de wedstrijd op de Brussels Girl Geek Dinner blog waar Dunlop twee girl geeks de kans geeft naar Amsterdam te gaan voor Top Gear Live. Want als Dunlop een beetje kan meeleven met de vrouwen – en we weten dat ze dat kunnen – dan geven ze me gewoon de kans om mee te gaan naar Amsterdam!

Want voor tickets voor de 24u van Dubai van 14 tot 16 januari zijn we al te laat, voor een set nieuwe SP Sport Maxx® TT banden (of waren het nu de SP Winter Sport 3D banden) ben ik wel te vinden, maar dus nog liever een ticket richting Amsterdam!

Ahoi!

Pen en papier

pen en papier, daarvoor moet je hier zijn

griet menschaert

doet me denken aan het organisch tekenen van tijdens mijn periode van tekenobsessie.
alleen is dit natuurlijk de volwassen versie van die impulsen.

en daarbij bedenken dat ik dringend kaders en kunst nodig heb op mijn lege muren!

Dag

Zwaai! Hier ben ik weer

Het zijn weken van verhuizen en van zonder internet geweest. Van nadenken en bedenken van ontmoeten en afscheid nemen. Eigenlijk van heel veel emotie en commotie. Het zit nog wat troebel in mijn hoofd maar het komt goed. En daardoor hebben we nog eens een pauze achter de rug, zo die pauze die er af en toe komt na een maand of 6 of 8.

Met batterijen mooi opgeladen en een zonnetje in de familie…

… zijn we dit jaar wel goed gestart. Bewustwording of het trachten van is toch iets raars. Op sommige dagen voel je net een meisje van 15 en dan weer een madam van 37. Gelukkig zitten we voor de rest van de tijd op het mooie gemiddelde van 26. Hiep-er-de-hop!

Als de rook om
je hoofd
is verdwenen…