Mijn verjaardag is een maandje geleden niet volledig onopgemerkt voorbij gegaan. Vele leuke cadeautjes en verrassingen werden me overhandigd. Toch ontdek ik vandaag iets wat ik heel graag had ontvangen maar welk ik dus niet gekregen heb. Een persoonlijk bedverhaaltje van de schrijver zelf. Je kan de ‘bed-cadeaubon’ nog bestellen, maar voor mij gaat het dus jammer genoeg te laat zijn! 
Archive for September, 2008
Schrijver aan mijn bedje
Published September 30, 2008 Mijmeringen 4 CommentsTags: bedverhalen, schrijver, schrijver aan je bed
Blijkbaar moet ik op internet dringend iets doen aan mijn communicatie. Want volgens Gender Twitmarks is Imke Dielen 100% male. Iedereen kan zich wel eens vergissen, toch nemen we liever het zekere voor het onzekere en houden we ons aan enkele vrouwelijke opmerkingen.
Dus wanneer je me vraagt wat me heel erg beviel op het evenement “Offline” van Creativeskills.be, dan is mijn antwoord natuurlijk de super cute badeentjes!
Wanneer je echt een tipje van de sluier wil zien, kan je best even naar MouseOver gaan om een glimp op te vangen van de nieuwe website/layout van Creativeskills die eraan komt!
Mensen lopen zichzelf zeker voorbij. Op mijn 18 jaar keek ik vol ongeloof hoe mijn 25 jarig nichtje van hot naar her scheurde met haar wagen. Een super interessant leven leidde naar mijn mening en nooit thuis was. Ik kon me niet inbeelden dat mijn leven ooit zo zou evolueren.
En ziedaar, we zijn 25 jaar en we weten niet wat eerst doen. Een full-time job, met een part-time job, een vereniging, een sociaal leven, een opleiding, een huis, een wagen en elke avond een congres, een meeting of een feestje ingepland. Toch voelt alles normaal aan en lukt het mijn lichaam dat ritme te volgen. Het zal gewoon een zotte periode in mijn leven moeten zijn en hoogstwaarschijnlijk komt hieraan ook een einde… zo binnen een aantal jaar.
Voorlopig heb ik dus wel nog mijn nachtrust nodig! Waarbij ik de beller van deze nacht vriendelijk verzoek de zatte studentenbuien voor zichzelf te houden en geen werkmens wakker te bellen om 3uur s’nachts! Waarvoor dank…
In ware eBay stijl lanceert de gedreven persoon achter “Twit2art” (remember?) nu ook “Auctionart“. Voorlopig staat er nog maar 1 schilderijtje op, maar er komen er nog veel… Ik ben benieuwd of er nog iets komt dat mij ligt en of de prijs ook even democratisch zal zijn!
Veel succes alvast Jan, met dit project!
Nog steeds niet helemaal bekomen van de overweldigende indruk die Luis gisteren achtergelaten heeft. Een man met passie, een man waar je uren mee kan praten over de wereld, magazines, internet en blogs. Laten we zeker BladBlog niet uit het oog verliezen en hopelijk tot snel!
PS: thx for the cartoon! 
Soms ontmoet je in je leven vrouwen waarvan je denk… ze doen het toch maar hé! Vaak zijn mensen vol van solidariteit en hulpvaardigheid tegenover andere mensen, maar alleen in woorden. Mensen die daadwerkelijk heel hun leven in teken van deze waarden zetten, zijn dun gezaaid. Ik veroordeel daarom niet de mensen die niet heel hun leven opofferen voor andere mensen, maar ik bewonder wel diegenen die de moed en de kracht hebben het te doen.
Nivea heeft al een tijdje een actie lopen om sterke vrouwen die iets meer doen met hun leven te belonen. Iedereen kan iemand aanbrengen en inschrijven. Je kan ook stemmen op de vrouwen die al ingeschreven zijn op de website.
Op zo een moment kriebelt het bij mij om iemand in te schrijven die ik laatst hoorde spreken. Jammer genoeg ken ik haar niet persoonlijk, maar haar project is gewoon subliem. Dus raad ik je aan “Vivir en Amor” even te bezoeken en toch even stil te staan bij wat zo een mensen eigenlijk opofferen om goed te kunnen doen voor andere mensen.
Ik hou wel van de sfeer die BrusselBlogt momenteel heeft…
Het moet gezegd dat Sensoa wel goed op weg is met hun internet communicatie. De website van hun nieuwste campagne is in orde, de communicatie volledig, je kan zelfs vriendjes worden op Netlog. Alles mooi verzameld en netjes aangeboden op een dienblad. Ook al val ik persoonlijk niet echt nog in de doelgroep van Sensoa, toch vind ik het filmpje wel sympathiek. Zoiets spreekt aan…
Stimorol heeft een nieuwe kauwgom verpakking op de markt gebracht, voorlopig met 2 smaken: Peppermint & Tropical Twist. De smaken zijn eigenlijk klassiekers, maar de verpakking is echt uitgekiemd dit maal. Laten we het filmpje voor ons ogen afspelen…
Jaren ’50, stoer laat de jongen een kauwgom doosje in zijn hand openklappen en biedt het meisje een kauwgom aan. Zijn vrienden lonken jaloers op zo een fantastisch gestroomlijnd manoeuvre…
Soms is je fantasie wat op hol laten slaan wel eens leuk. Ik hou alvast van de verpakking, de platte kauwgommen die me aan vroeger doen denken en het afscheurbaar gedeelte wanneer de helft van het pakje leeg is.
There we go…
for 3 days!
Eigenlijk gebruik ik nog steeds geen tags. Dit deed ik niet toen ik begon met bloggen, dus uit gewoonte doe ik het nog steeds niet. Eigenlijk niet zo slim van mij hé
Dus we gaan het eens proberen…
PS: ik zoek nog iemand om de kleine 800 andere posts op deze blog te taggen!
“Heb je geld te veel?!?” werd mij deze morgen toegeroepen!
Natuurlijk heb ik geen geld te veel. Waarom zou ik geld te veel hebben. Maar toen ik aan mijn wagen kwam begon het mij duidelijk te worden waarom de werfarbeider naar me aan het roepen was. Naast mijn wagen op de stoeprand stond er een parkeerverbod van 7u tot 19u voor de hele maand. Anderhalve meter gebruikte ik van die verboden plaats. Waarna een werfwagen een deel van de voorbehouden plaats in beslag nam en er voor de rest niets gebeurde met de lege parkeerruimte voor wel 2 camions.
Ik nam mijn tijd, plaatste mijn tas in de koffer en klapte mijn achteruitkijkspiegel open. Ondertussen bleef de werfarbeider naar me roepen. Het zware Antwerpse accent galmde door de Kammenstraat. Ik toverde een glimlach op mijn gezicht, riep de man een goeie morgen toe en stapte mijn wagen in. Wanneer mensen namelijk de tijd hebben om een voormiddag uit het raam te hangen en mensen op straat onbeleefd verwijten naar het hoofd te gooien… voor zulke mensen maak ik geen tijd voor een discussie.
…tikitag. Er wordt al even over gesproken en hier en daar duiken dan weer berichten op dat de lancering nakend is. Zoals gewoonlijk zal ons lieve internet geduld nog even op de proef gesteld worden. Maar deze evolutie lijkt me echt magnifiek. Het idee iets offline met iets online verbinden vind ik sowieso al bijzonder fascinerend!
Jammer genoeg zal het in eerste instantie wel aan de dure kant zijn. Dus fingers crossed dat alles aan een goeie snelheid evolueert!
Als grote mon-chi-chi fan ben ik helemaal verkocht aan de Eyepet!
Verdomd… ik lijk wel Sony verslaafd te worden! NOOOOOOOO!
‘t Is weer volop groepjes en eventjes tijd op Facebook. We doen even mee, voor de gezelligheid. Ook al bezit ik geen kledingstukken met horizontale strepen (wel verticale, omdat horizontale voor een vrouw optisch niet zo verslankend werkt ), een man die zo een t-shirt of pull draagt is meestal wel om te stelen!
Spread the word, wordt fan van de groep… en draag op 1 oktober een streepjes trui op de streepjestruienfeestdag! 
Met het lezen van de boekjes deze morgen kwam ik een leuke muis tegen. Soms wil je die plastieken (lelijke maar ergonomische) muizen laten voor wat ze zijn en vervangen door iets wat leuk oogt. Deze is alvast één die mij wel kan bekoren, alleen nog een laptop vinden in dezelfde houten structuur!
Op een leuke site aanbeland, kijk je altijd nog een beetje verder. Dus ontdekte ik volgend project… Ply, een gsm met een nostalgisch tintje en jazeker op dit moment is mijn hartje helemaal verkocht! Nu alleen nog duimen dat gelijkaardige ontwerpen het halen tot de winkel!
Al twee jaar en een half rij ik via dezelfde landweg van mijn huis naar de grote weg richting mijn werk. Al twee jaar en een half loopt er iedere morgen (tenzij het heel hard regent) een dame met haar 2 mini honden langs de weg voor “de ochtendwandeling”. In het begin stond ze soms echt armenzwaaiend tekens te doen dat ik trager moest rijden. Iets was ik meestal last minute wel deed… de hele situatie was er uiteindelijk één van vertrouwen en nog steeds.
Het armenzwaaien is er niet meer, al moet ik toegeven dat ik het mis. Een mens als mij heeft leedvermaak in dergelijke situaties. Ondertussen is er al een knikje van herkenning, van harentwege. Het enige dat niet veranderd is, zijn de honden. Deze luisteren nog steeds even goed en kwispelen iedere morgen lustig met hun staartjes.
Raar maar waar heb ik in die tijd vooral sympathie gekweekt voor de dame, zodat er vragen opkomen in de aard van, wie is zij, waar woont ze, wat doet er eigenlijk in haar leven buiten de honden uitlaten?
Het zijn ochtendmysteries, waar ik elke morgen weer even mijn hoofd aan kwijt kan spelen!
