Een berichtje, net nog, over een oude bekende die zou verongelukt zijn. Ik probeer me zijn gezicht voor mijn ogen te halen, maar het lukt niet meer zo. Het is lang geleden en ik heb er niet zo heel veel mee gesproken. Het was meer iemand die ik kende van “ziens”.
Nog iets meer verwonderd was ik van de persoon die mij het berichtje stuurde. De laatste keer dat we elkaar zagen was op een nacht aan de Stadsschouwburg in Antwerpen. De parking wilde niet meer open en we wachtten samen met Jan Schepers tot een technieker uit zijn bed was geraakt. Na twee jaar intensief samenleven vond hij het na die nacht niet meer opportuun elkaar nog te zien. Het lag niet aan de gebeurtenissen van die nacht, gewoon… en dan volgde er stilte tot nu. Een doodsberichtje.
Het leven maakt rare bokkesprongen…
Ombewust verloren
Ombewust vertrokken.
doet raar hé…
ik heb net iets soortgelijks meegemaakt: toffe persoon, af en toe gezien, iemand die je raakt ook al ken je hem niet. en dan ineens, onverwachts iemand die zegt dat hij overleden is. raar gevoel