EEN VERHAAL GESCHREVEN ~ HET BEGIN VAN “EIGEN”
Een goeie vriend van mij speelt in een enthousiast coverbandje! Af en toe treden ze op, zoals komende vrijdag in café De Tijd in Antwerpen (zijstraat Grote Markt). Wanneer je zin hebt in een gezellige caféavond met de juiste ‘ambiance’ is dit zeker een goed adres!
Beste bezoeker,
Hierbij kondig ik plechtig het einde van mijn rubriek “Voor het gevoel” aan!
Ik ben ongeveer steen-onnozel-zot aan het worden van de Joe Toebe
verwittigingen bij elke video die ik posten op mijn blog,
namelijk het zinnetje “Embedding disabled by request“!
Een afscheid maakt misschien plaats voor iets nieuws 
Gegroet, Imke
Zaterdag 3 mei is het Shutdown Day!
Natuurlijk gaat het hier over de hamvraag of je effectief een volledige dag zonder computer kan. Persoonlijk vind ik dit een redelijk domme vraag. Natuurlijk kan ik zonder computer, wanneer ik op vakantie ga mis ik geen computer, wanneer ik op uitstap ga mis ik geen computer. Het instrument op zich hoeft er voor mij niet elke dag te zijn.
Maar, jazeker hier komt een grote MAAR, een computer is voor mij jammer genoeg voorlopig het enige instrument waarop ik mijn mails kan raadplegen en mijn blog kan controleren. Twee zaken die ik hoogstens één dag kan overslaan. Maar als ik het aandurf twee dagen niet te kijken zitten er 20 comments ongeduldig te wachten op moderatie en komen mails al in het drievoud binnen. Mails sturen en bloggen ervaar ik niet als een druk, maar weten dat ik bijvoorbeeld één week niet aan mijn mails of blog kan, ik zou gek worden. Zo gek dat ik zelfs over de telefoon via een vriend mijn code zou geven om alles te kunnen checken! 
En 3 mei? Het is een zaterdag, grote kans dat ik hoogstens een half uurtje online zal zijn die dag. Dus dat is niet veel vergeleken met mijn dagelijks gemiddelde
Er is er ééntje jarig! En dat bezorgt me steeds enorme stress. Want waar kan ik nu nog een origineel kaartje vinden? Een periode ben ik overgeschakeld op gewone kaartjes, jaja van papier, maar mensen vinden dit blijkbaar toch niet zo leuk meer. Stiekem vermoed ik dat papieren kaartjes in de vuilbak verdwijnen, daarnaast is de drempel om een mailtje terug te sturen groter dan wanneer je een verjaardagskaart via mail verstuurd. Omdat ik ook niet van iedereen een normaal adres heb, word ik bijna verplicht om e-cards te versturen. Jammer genoeg is het niet eenvoudig om door de bomen het bos te zien. Mac helpt me nog een beetje, maar daar ben ik eigenlijk ook al op uitgekeken. Heeft er iemand nog ideeën?
Je kan Mister Audience alvast proficiat wensen op zijn profielen:
“In Afrika heeft men geen last van files,
maar wel van melaatsheid.
Aan u de keuze.”
Studio Brussel heeft soms last van een stem die na een ‘boodschap van algemeen nut’ zoals een nieuwsbericht, reclame of wegenwerken reportages, een absurde zin declameert. Ik vraag mij af wat het radiostation voor ogen had wanneer het besloot om die zinnetjes de ether in te gooien. Iets om de mensen te doen nadenken, om te shockeren, om ‘anders’ te zijn, om te vormen, om grappig te zijn?
Stel dat het de bedoeling was om mensen te doen nadenken, hetgeen het meest voor de hand ligt volgens mij. Dan vind ik wel dat de schrijver van bovenstaande zin zelf eerst eens mag nadenken. Want als je zo een zinnen de ether ingooit is het meest belachelijke dat je kan overkomen een kemel van een denkfout te maken! Want wie er zegt dat er geen files zijn in Afrika, heeft zich fout ingelicht. Laten we het anders stellen, ik rij graag in België rond want hier zijn het ten minste nog gestructureerde files waar je na een betrekkelijk normale tijd uit bent.
Op stap met Jimmy Kets is altijd een avontuur! Onze smaken verschillen net als de dag en de nacht. Jimmy loves kitsch en alles wat net het foute overstijgt, of toch als onderwerp om te fotograferen. Mij zeg het beide niets, ik haat kitsch en ik vind het niet interessant om te fotograferen als onderwerp. En toch hou ik van Jimmy Kets zij foto’s en ga ik er volledig in op!
Als ik onderweg iets zie dat ik niet mooi vind dan ga ik er hem altijd op wijzen, want de kans is groot dat hij het ‘interessant’ vindt. Toch vond ik het onwijs fun om laatst door een ‘massagraf’ aan beeldjes te lopen. Van ganzen tot versteende deernes, ze staarden allemaal dof voor zich uit… maar in de zon had het iets opgewekt. Dus wilde ik een foto! Het is een mysterie wie zulke zaken koopt voor in zijn tuin, maar ben jij er zo ééntje, hier alvast het adres!
“Ik ga jou leren snowboarden” zei hij vol trots en net iets te luid, zodat een kennis aan de andere kant van de ruimte het goed kon horen. Volgens mij was hij nog steeds niet over het feit dat hij twee jaar geleden niet mee kon op reis naar Portugal waar die kennis mij leerde golfsurfen.
Het idee staat mij wel aan, leren snowboarden… na het ski-avontuur op mijn 16 jaar lijkt me dit toch doenbaar. Hij ziet een glimlach op mijn gezicht komen en begint geestdriftig zijn verhaal. De hele organisatie lijkt al volledig uitgedacht, op 6 mei wordt ik verwacht in Nederland alwaar ik de eerste beginselen van het snowboarden zal ontdekken. Een lijst van hier tot Weala - een verdoken stadje in de jungle van Liberia - komt op mij af. Nooit gedacht dat ik zo veel nodig zou hebben om te leren snowboarden. Gelukkig blijkt mijn sexy snowboardleraar in spé een broer te hebben met veel beschermend materiaal zodat ik me daar geen zorgen over moet maken. Maar daarom hebben we wel nog geen normale kledij om over al die blutsen en builen werende attributen aan te doen.
Want als we dan iets doen moeten we het toch een beetje “fashionable” kunnen doen! Alwaar ik een oproep lanceer voor snowboard kledij Op z’n minst een broek zou al handig zijn, mag tweedehands (ik ben 1m76 en weeg 62kg), en het mag ook een goeie tip zijn voor een prijsbewuste winkel in het Antwerpse of Gentse.
Ik zal uw hulp eeuwig dankbaar zijn en misschien leen ik mijn snowboardleraar wel eens uit, voor een lesje of een nachtje stappen, al moet je beloven dat je niet aan zijn mooie blonde krullen komt, die zijn van mij!
Bestaan er dagen waarop je vanaf de eerste minuut van de dag weet dat alles goed zal lopen? Net zoals er dagen zijn waarop je weet dat alles fout zal lopen? Het gokje dat ik elke morgen maak, zit er meestal niet ver naast…
Maar een dag zoals vandaag maakt heel mijn normaal mechanisme tuurleluut! Het ene moment gaat alles goed, op een ander moment gaat alles fout, en hup dan lijkt alles weer zo erg niet. Dus lieve dag, neem een beslissing! ‘t Is het ene of het andere!!!
Omdat een oproep op twitter niet veel resultaat opleverde, doe ik nog een oproep op mijn blog. Ik ben namelijk op zoek naar mooie, originele en scherm-verruimende foto’s die zich mooi op mijn bureaublad kunnen positioneren.
Na de hele collectie van Ekmi & Edzimbi afgelopen te hebben ben ik er een beetje op beu gekeken
Verras mij zou ik zeggen!
De honing ligt over heel mijn bureau verspreid…
Mijn neuspuntje jeukt al heel de dag…
Zenuwen voor de bestuursverkiezing & speech deze avond…
Een normale vrijdag zeker?
Gelukkig is er nog feest in Gent vanavond!
Ik ben niet zo zot van feestdagen en speciale gelegenheden. Het is natuurlijk wel eens leuk om bijvoorbeeld veel snoep, chocolade en koekjes te krijgen met Pasen en wat verlofdagen extra op te souperen.
Maar meestal zijn zulke dagen ook verbonden aan verplicht thuis blijven en familiefeesten. Of was het nu omgekeerd. En dat is nu net wat ik niet leuk vind! Voor de driehonderdste keer aan de grootouders en tantes uitleggen wat ik nu eigenlijk van job doe en waar ik mijn oh zo “rijke” vrije tijd mee vul. Met in dezelfde adem de onvermijdelijke vraag wanneer ik eens met een lief afkom… mensen in de waan houden, daar ben ik al sterk in geworden. Al deze nutteloze uitleg om eigenlijk gewoon een leuk filmpje te tonen die onze beste BC in mijn mailbox dumpte!
“47” riep er iemand iets te luid door de microfoon. Ik zat te staren naar de draaiende metalen kooi waar de bingoballetjes inzaten. Ik was met mijn gedachten elders. Bingo riep ik luidkeels. Trots liep ik met mijn Bingoformuliertje naar voor om apetrots mijn prijs in ontvangst te nemen. Ik vond het niet raar dat iedereen vol ongeloof naar me aan het kijken was. Ik was dé geluksvogel van de avond.
You have to have all the numbers right, you have one. “Please go back to your table,” zei de blitse animator van het hotel. Plaatsvervangende schaamte kende ik toen nog niet. Ik was amper 10 toen dit rampscenario zich afspeelde. Ik kan het me wel nog altijd levendig voorstellen, dus het moet wel een impact op me nagelaten hebben. Overal om me heen zag ik mannen en vrouwen duchtig zoeken naar het getal 47. Het waren vooral oudere mannen en vrouwen.
Herman, die naast me zat, had prijs. Hij had nu al 2 cijfers kunnen aanduiden op zijn bingopapiertje. Herman is een vriend, mijn beste oudere vriend.
Vroeger keek hij tijdens de oorlog van op zijn dak naar de bombardementen. Een gele gloed kleurde dan de horizon. Één keer moest hij van het dak komen om in de kelder te schuilen. Toen hij er terug uit mocht, kon hij van waar hij stond de sterren tellen en de maan begroeten. Ik ben blij dat hij op tijd van het dak geklauterd was.
59 was het volgende magische getal. Herman keek me teleurgesteld aan. Geen 3e cijfer. Wat verderop in de zaal riep een dame met al haar macht: “Bingo!”. Eventjes flitste het tafereel van 12 jaar geleden terug door mijn hoofd. Nu wist ik precies wat schaamte betekende. Meer dan 200 ogen keken de dame aan met ogen die wensten dat ze kogels waren. Herman gaf me een por met zijn elleboog. “Zou ze echt gewonnen hebben? Dat kan toch bijna niet”. Ze keek nog eens goed naar haar formuliertje en ging terug zitten. “Sorry iedereen. Vals alarm. Ik dacht dat ik ze allemaal had.” Herman kijkt me met zijn grote pretogen aan. “Wat was me dat?” gniffelde hij. Ik zei hem dat ze zoiets beter niet tijdens de oorlog had gedaan. Herman kon erom lachen dus ik ook.
“Het volgende balletje heeft het nummer tweeëndertiiigggg.” Herman had prijs. “Het gaat goed, het is al voor een derde keer raak en dat al na 40 balletjes” fonkelde hij. Ik zag Herman graag bezig. Ik zag hoe hij ervan genoot. Wanneer Herman geniet, geniet ik ook, maar ik hoopte verdomme toch dat er snel iemand al zijn kutballetjes kon aanduiden en eindelijk het einde van de Bingoavond mocht aankondigen.
Voor Herman
Een paar dagen terug zag ik Tweet Clouds al langskomen op twitter… nu wilde ik het toch zelf eens uitzoeken. Het wilde eergisteren en gisteren echt niet lukken, maar vandaag werkte de site opeens wel weer. Dus vullen we gezwind “ImkeDielen” in en krijgen we dit resultaat!
Opmerking: vink wel alle @tjes af, anders krijg je een overdosis mensen in je resultaten
Ik heb het geluk een broer te hebben die in het idyllische Delft (Nederland) studeert. Daarom is hij ook extra vatbaar voor Nederlandse gekheden. Niet dat Belgen minder gek zijn, maar lachen met buren is altijd net nog iets prettiger dan lachen met jezelf
Zo heeft ProRail dinsdag een speciaal lespakket - met het DingDingDing lied - gelanceerd om leerlingen van de basisschool te wijzen op de gevaren van het spoor. Natuurlijk zorgt dit weer voor de nodige controverse! Logisch, want het melodietje op zich is al traumatiserend, laat staan de tekst!
Wat zou je doen als je de mogelijkheid zou krijgen om 5 miljoen euro mee te nemen? Die vraag staarde mijn aan en deed mij denken. Een eenvoudige situatie voor mij eigenlijk, ook al is het heel verleidelijk om van zo een situatie te gaan profiteren, ik zou het niet echt kunnen om losweg een pak geld mee te nemen. Wat zou jij doen? Pietel, Clopin, Lamazone en Tantieris… om toch ergens een man-vrouw evenwicht te houden
Deze middag zou het volgende een uitermate goeie oplossing geweest zijn. Mooi weer, een zonnetje en toch net iets te koud om buiten te zijn. Daarom zouden er “mobiele lunch corners” moeten bestaan.
Een zetel op wieletjes - die je natuurlijk kan vastzetten - met een hoge leuning zodat je goed uit de wind zit. Deze zetel kan besteld worden of op verschillende plaatsen op pleintjes geplaatst worden. Je draait je zetel in de zon met de wind in de rug en je eet rustig je broodje op. Geen terrasjes meer waar je tot 14u in de schaduw zit, geen betonblokken op pleintjes waar je vol in de wind zit en een bevroren achterwerk van krijgt. Maar lekker intiem met z’n tweeën of met z’n drieën in ene zetel…
Het heeft niet mogen zijn… en daarbij al die zon zou nefast zijn voor mijn bruin haarkleur, want dat zou rost beginnen uitslaan. Alles heeft zijn voor en nadelen
“Ooit al van Bossa Nova gehoord” vroeg ze me. Toen ik haar het antwoord schuldig moest blijven, stond ze op en plots was ik veranderd in lucht. “Weer een wip aan m’n neus voorbijgegaan” kwam spontaan in me op. Niet dat ik vrouwen aanspreek met het oog op seks, maar na 2 cocktails, 3 lange oogcontacten en 4 aanrakingen, durft een simpele jongen zoals ik al eens wat meer te verwachten. Ik verliet het café en meteen begon ik aan Bossa Nova te denken. Wie of wat kon het zijn? Eens aangekomen op mijn kot sloeg ik met mijn licht benevelde hoofd mijn woordenboek open. Mijn blinkend woordenboek kon mijn drang om bij te leren niet opvangen. Noodgedwongen val ik neer op mijn bed.
De volgende ochtend. Mijn gsm maakt telkens het meest vervelende geluid, maar het is wel een effectief ding. Laat dat rotding 1 keer afgaan en je bent meteen klaarwakker. Hoe zwaar de kater ook moge zijn.
Nog altijd heeft Bossa Nova me niet losgelaten en nog altijd weet ik niet wat het in godsnaam betekent. Mijn computer is blijkbaar heel de nacht blijven aanstaan. Ik tik Bossa Nova in op een niet nader te vernoemen zoekrobot, maar iedereen weet dat Google de beste is. Plots belt er iemand aan. Het geluid van de bel doet mijn hoofd bijna uit elkaar spatten. De hoofdpijn is niet te harden. Ik kamp met het probleem dat ik nooit lang slaap na een nachtje stevig drinken. Ik kijk op mijn klok en ik zie dat het amper 9 uur is. Welke tactloze zak belt er op dit onmenselijke uur nu aan. In zeven haasten raap ik wat kleren bij elkaar en smijt ze in de kast. Mijn hersenen botsen nu zeer heftig tegen mijn schedelpan aan. Opstaan is een hel.
Wie kon het zijn? Het meisje van gisteren? Zou ik ze me mijn adres gegeven hebben? Ik doe voorzichtig mijn ruit open en bij het naar beneden kijken priemen er 4 ogen op mij. “Gelooft u in de goede heer? Het einde van de wereld is nabij!”, predikt de dikste van de twee. Ik zeg dat ik geloof, maar dat ze kunnen oprotten. Die Tactloze Getuigen van Jehova slaan meteen al mijn hoop aan diggelen. Ze stond er niet. Toch doen de 2 heren me terugdenken aan haar kastanjebruine haar en lichtbruine huid. Ik dwaal af. Ik laat mijn ruit open. Terug naar Google, terug naar Bossa Nova. Ik tik de 2 magische woorden in en al snel merk ik dat het om een muziekstijl gaat. Ik ben niet zo vertrouwd met muziek. Muziek is leuk wanneer je in de Delhaize rustig met je karretje tussen de rekken kuiert. Ik heb welgeteld 10 cd’s, bijna allemaal gekregen van familie of vrienden. Bossa Nova, a form of Jazz, leert de site me. Ik kan er ook enkele liedjes beluisteren. Ik ben blij dat ik de ruit heb laten openstaan. De muziek brengt het zonnetje in huis zoals je op vele cliché postkaarten kunt lezen. Bossa Nova lijkt me veel meer dan gewoon wat muziek. Ik zie mezelf al zitten, op een tropisch eiland met doorwaterde pretoogjes, links en rechts een danspasje wagend op de zeemzoete ritmes en melodietjes van de Bossa Nova.
Ach, ik sla mezelf voor het hoofd dat ik geen muziekkenner ben. Anders had ik ze, ik zeg ‘ze’ omdat ik haar naam niet (meer) weet, zo het hof kunnen maken, had ik me nog blauwer kunnen betalen aan overheerlijke cocktails, zou ik 30 keer zo intens in haar ogen gekeken hebben, had ik ze mijn kot kunnen tonen en kon deze simpele jongen eindelijk nog eens van bil gaan.
|
