Bloggen zoals heel wat mensen het de dag van vandaag kennen/doen is een redelijk nieuw concept. Het is niet even van-je-journalistje-doen, het is ook niet van ik wil in de Dag Allemaal staan en al helemaal niet om te verklaren dat je de enige waarheid in pacht hebt. Het is niet werken voor de krant, het is niet werken voor tv en het is niet werken voor de radio. Het is gewoon iets nieuw.
Wanneer ik het concept uitleg aan mensen spreek ik graag van een tweetal soorten blogs. Een eerste categorie is een blog opgestart door een “bedrijf”, in de ruime zin van het woord. Dit kan gaan van een gewone KMO tot een groot bedrijf die in blogvorm communiceert met zijn doelgroep. Alles waar er gewerkt wordt aan een bedrijfsimago en/of de commerciële kant uitgewerkt wordt op professioneel niveau, plaats ik graag onder deze categorie.
Daarnaast heb je natuurlijk nog de tweede categorie, eenvoudig te raden, de meer persoonlijke blog. Dit kan gaan van een locale sportclub tot mensen zoals jij en ik die gewoon schrijven op hun weblog. Soms ook met een commercieel kantje, maar dit niet op profesioneel niveau zoals een bedrijf die zijn werknemers elke maand een loon dient uit te betalen of de commerciële kant de grootste prioriteit heeft.
Vaak vind je in deze tweede categorie mensen die voor interessante bedrijven werken, met een ongelofelijk grote passie voor internet, bloggen en nieuwe media. Naar deze mensen ben ik het meest nieuwsgierig! Ze spreken over onderwerpen waar ik meer van wil weten, ze communiceren op een manier waar ik me helemaal in kan vinden en ze doen dit aan de snelle frequentie eigen aan het medium.
Per ongeluk ben ik in de gewone media verzeild geraakt en uiteindelijk heb ik het hier wel naar mijn zin. Met een steeds groter wordend enthousiasme leg ik me toe op mijn job. Daarnaast doe ik nog even administratief het bedrijf van mijn vader verder, een avondjob die ik aanvul met mijn grote passie, het internet. Mijn avonden zijn dus vaak gevuld met de boekhouding, het maken van kleinschalige websites voor vrienden en familie, het lezen van blogs en het klaarmaken van mijn eigen blogposts. Jazeker, er bestaat zoiets als een timer instellen bij het publiceren van een blogpost! 
Met een kleine reden, een blogpost die om 9uur op internet gepubliceerd wordt, heeft meer hits en comments dan één die om 12uur s’nachts gepubliceerd wordt.
En zo zie je maar weer dat “kennis opdoen” in de kleine hoekjes en kantjes zit. Deze hoekjes en kantjes zijn een hele belevenis en ik verdiep er mij graag in. Het gedrag van je bezoeker, de reacties, de evoluties, allemaal fascinerend om als blogger te analyseren. Ikzelf zit ook nog volop in het leerproces dus laat ik de grote conclusies hierrond graag over aan de “professionals”.
Naast mijn blog is de mailbox van imkedielen@gmail.com het belangrijkst! Daar onstaan de contacten, de communicatie en de interactie op een meer professioneel niveau dan de nonchalante en leuke tekstjes op mijn blog. Dit medium heeft mijn horizon serieus verruimd! Wat ik hier wil zeggen is bijzonder eenvoudig te omschrijven in één woord: networking. Dit doe ik graag en dit doe ik al lang. Het bloggen maakt het alleen veel eenvoudiger en sneller om contacten op te bouwen op een relatief stevige basis. En daar komt alles weer terug naar mijn job, want elk contact heeft iets interessants, elk persoon heeft een verhaal en dat verhaal wil ik weten! Dat verhaal moet in mijn bezit komen! 
Zoals zonet uitgebreid op Messenger gezegd: er zijn geen ‘2 categorieën blogs’. In mijn oren klinkt dat hetzelfde als ‘er zijn 2 types boeken, commerciële en romans’.
De scheiding die je maakt tussen beide is er niet; er zijn honderden types blogs, net zoals er honderden types boeken of films zijn. Op sommige blogs kan je geen etiket plakken, op sommige meerdere tegelijk afhankelijk van welke pet de schrijver(s) draagt / dragen op dat moment. De tweedeling is gewoon te kort door de bocht, en ik denk niet dat je beginners of leken een plezier doet met bloggen zo zwart-wit voor te stellen.
That’s all, folks
@Robin Wauters Daar heb je zeker een punt, maar zoals ik op msn ook uitgebreid probeerde uit te leggen, gaat het hier niet om het definitief definiëren van blogcategorieën. Wie ben ik om dat te doen?
Maar als ik mijn mama van 48 jaar even uitleg hoe je zaken binnen de blogwereld kan benaderen dan durf ik dat wel eens op die manier uit leggen. Anders heb ik een halve dag nodig en daar is niet altijd tijd voor.
Deze post is dan ook niet geschreven voor jullie doorgewinterde lezersoog, maar om het plaatsen van mijn laatste alinea’s.
Hierbij alvast een champagne toost!
Tja, bloggen was voor mij een beetje een probeersel, maar als je dan bezig bent, wordt ‘t echt een dagelijkse verplichting van je zelf.
Schrijven heeft me altijd al gepassioneerd, dus een weblog was zoizo al wat voor mij.
Dat is mijn rede om te bloggen.
Ik ben er ooit - drie jaar geleden- door gebeten geweest -de blogmicrobe - en daarna heeft het altijd blijven rondzwemmen door mijn aderen…
Waarschijnlijk stop ik er nooit meer mee, veel te verslavend.
Bloggen komt volgens mij tegemoet aan enkele driften die de moderne westerse mens heeft. We voelen de drang om een persoonlijkheid uit te bouwen, en dit doen we door keuzes te maken, door onze mening te uiten, door in de omgang met andere mensen duidelijk te maken wie we (willen), waar we voor (willen) staan. We bouwen dus zowel aan onze persoonlijkheid (zoals wij die zelf percipiëren) en aan het in de markt zetten ervan (onze persoonlijkheid zo goed mogelijk overbrengen).
Bloggen is voor allebei geschikt.
Via het bloggen, het uiten en onderbouwen van meningen, zetten we onze vrij rondfladderende gedachten immers op de proef, we maken er teksten van. Soms merken we dat die gedachten op niets slaan wanneer we ze opschrijven, soms zet het neerpennen ervan ons aan het twijfelen en soms vinden we nieuwe argumenten om ze te ondersteunen.
Door de reacties die we van andere bloggers krijgen, doordat we gelezen worden, dus in de omgang met de Ander, zetten we onze persoonlijkheid ‘op de beurs’, tonen ze aan de buitenwereld.
Zo werken we zowel aan ons zelfbeeld, als aan het beeld dat anderen van ons hebben. Op een iets meer gecontroleerde manier dan in de ‘echte wereld’ misschien.
Natuurlijk is bloggen niet aan iedereen besteed, je moet immers mensen tegenkomen die vinden dat je iets interessants te zeggen hebt… Maar zelfs als je amper lezers hebt, kan je er dus zelf nog iets aan hebben.
“door in de omgang met andere mensen duidelijk te maken wie we (willen) ZIJN”
Ik was een woord vergeten… homo sum, humani nihil a me alienum puto.
O, en ‘verruimt’ moet ‘verruimd’ zijn.
Goede groet.
Bloggen is voor mij een uiting van creativiteit. Een plek waar je de dingen kunt schrijven waar je vroeger alleen inwendig over nadacht en reflecteerde, en waarbij je terzelfdertijd contacten kunt leggen en je eigen skills verder bijslijpen.
Ben benieuwd waar mijn blog thuis hoort. In hokjes zetten is natuurlijk gevaarlijk, zeker met nieuwe media. Maar over netwerken ben ik het wel eens. Of zoals in “Het Eiland”:
“Netwerken Guido, iets da gij nooit gedaan hebt!”
Er zijn inderdaad heel veel soorten blogs. Maar je gaat toch keuzes maken bij het lezen.
Wanneer iets je niet interesseert, laat je geen reactie achter en ga ja misschien ook niet meer terug om te lezen.
Maar dat wil niet zeggen dat iemand anders dat blog niet interessant vindt.
Ik denk dat er inderdaad twee grote verschillen zijn: er is het type blogs van de mensen die het als een soort van online en voor iedereen toegankelijk dagboek zien, en die zich niet veel aantrekken van aantal hits, aantal comments en whatnot, en er zijn er die bloggen voor de buitenwereld, om zoveel mogelijk mensen op hun site te krijgen (of er nu commercieële bedoelingen achter zitten of gewoon privé). Dat is een heel andere opzet, innit?