Ik was op zoek naar foto’s van het laatste evenement dit weekend, toen ik ineens op de trouwfuif foto’s botste van die vriendin waarover ik ooit eens sprak… Ik schrok me te pletter! Ze was serieus vermagerd, maar zag er goed uit. Haar vriend, ondertussen man, ziet er mij een gladde kerel uit maar er valt natuurlijk weinig over te zeggen op basis van een paar fuif foto’s. De locatie was een kelder of een donkere fuifzaal, zo eentje die je in elk dorp als jeugdhuis kan vinden (inclusief tegelvloer en houten lambrisering). De opkomst van familie en vrienden leek me maar mager en de sfeer ver te zoeken.
Ik ben blij dat ik niet aanwezig moest zijn. Al wens ik haar natuurlijk een aangenaam en gelukkig getrouw leven toe, ik ontken niet dat het raar doet om zo een situatie mee te maken, het is namelijk mijn gewoonte niet iemand te negeren. Het is gewoon comfortabel dat ze niet meer in mijn leven is. Ik heb er vrede mee en zij zal mij ondertussen ook al lang vergeten zijn…
