Je verwacht toch ergens dat mensen die zelf al wat meegemaakt hebben in hun leven, al lang de feeling ontwikkeld hebben om te beseffen wanneer ze fout bezig zijn. En ook een zekere empathie ontwikkeld hebben voor mensen die zelf door een moeilijke periode gaan. Maar niets is minder waar.
Mijn leven is al een echte soap geweest en als ik soms (heel zelden) eens een tipje van de sluier ophef voor bepaalde mensen. Dan schrikt men & is vaak de eerste reactie “meid, begin eens aan jouw boek!” Het mooie is dat 90% wel degelijk al op papier staat, het is een haalbaar idee.
En ook vandaag overkwam me iets waarvan ik een tweede keer onder de douche ging! Nooit gedacht dat je filmscènes in het echt kon meemaken. Het doet me denken aan een gevoel dat ik had toen een oude vriendin van op de middelbare school me op een avond in het weekend opbelde met de boodschap dat ze mij als alibi gebruikt had bij haar mama zodat ze in de koffer kon duiken met haar toemalige eerste vriendje. Ik voelde me gebruikt en nog minder dan een hoopje stront. Maar vooral een gevoel van teleurstelling kwam over mij heen. Teleurstelling in de eerlijkheid van mijn vriendin. Het is dan ook geen vriendin gebleven en ze is in haar ongeluk gelopen, zoals ze dat bij ons hier zo mooi kunnen zeggen.
Vandaag ben ik tot het besef gekomen dat ik dringen het roer om moet gooien. De persoon achter Imke is iemand die veel te serieus is, veel te eerlijk en oprecht en alles in het leven tot op het bot meemaakt en ervaart. Maar na 24 jaar ben ik daar nog geen meter mee vooruit gekomen. In tegendeel, de strengheid die ik mezelf opleg en ook de mensen rond mij heeft me alleen nog maar teleurstelling gebracht.
Tijd dus voor een beetje meer “Imke” in mijn leven: een beetje leugen, luchtigheid en licht van stemming, minder serieux en een brok minder vertrouwen in de medemens. Het zal me sterken en mijn pijngrens verhogen! We hebben niets te verliezen en alleen maar te winnen… Een hoofdstuk afgesloten, time for a new one! 
Imke For President!
Probeer er overal de humor van in te zien, trek je van niet teveel aan en blijf vooral eerlijk. Mijn tips voor geluk
Owja, en veel babbelen! Das plezant
@ Thomas lekker oppervlakkig zijn hé… dat hebben mensen blijkbaar liever! Dan ga ik me automatisch minder druk maken over zaken!
Dus ja… dan moet ik aan eerlijkheid inboeten!
Hmmm nog meer praten! Euh, dat gaat moeilijk gaan!
Goh ja oppervlakkig zou ik het niet noemen. Laat ons zeggen dat ik weet me wie ik dieper kan gaan
Ik heb ook al een paar filmscènes achter de rug. Het heeft me hetzelfde gevoel en dezelfde conclusie als jij gegeven. Zolang je er achteraf nog mee kan lachen is er niets aan de hand
En toch zijn er mensen die eerlijkheid appreciëren.
Vertrouwen in de medemens is er bij mij zelden..
Maar ik blijf toch wel eerlijk, (ben trouwens véél te slecht in liegen, want volgens sommigen spreekt mijn gezicht soms boekdelen.. lol)
Gewoon jezelf blijven is de boodschap.
Er zijn mensen die dat wel appreciëren..
Ik onder andere..
@ Sophie daar kan ik van inkomen… Maar ik ben te streng op mezelf dus ook op mijn medemens en dat zorgt voor pijnlijke situaties en dat ben ik nu eigenlijk eens kots beu… so time for action!
Hey Imke, ik was “gezond naief” tot ongeveer mijn 30ste, daarna zijn de dingen stilletjes aan veranderd. Zelfstandige worden heeft daarbij goed geholpen. Enfin, ‘t is nooit te laat om te veranderen, maar verander je eigen “ik” niet, want die is te waardevol!
papa jurgen
De kunst is om je niet aan te passen aan de anderen, maar hen te doen geloven dat je je aanpast. Dan kan je die leugentjes al opzij leggen. Luchtigheid kan altijd handig zijn daarentegen. Bitter weinig zaken in ‘t leven zijn de moeite om je druk in te maken, maak je er dan ook niet druk in. Leren leven is een groeiproces, waarvoor je tijd nodig hebt.
Vooral jezelf blijven en anderen (hun fouten) geen oorzaak laten zijn voor keuzes die jij maakt
been there, tried that… it doesn’t work…
ik was/ben ook zo, en ik dacht ook te kunnen veranderen… het enige effect is dat je een hekel aan jezelf krijgt omdat je voelt en weet dat je tegen je natuur ingaat…
Maar misschien werkt het voor jou wel… zelf tegen een muur aanlopen werkt vaak beter dan iemand die zegt dat je moet uitkijken voor die muur voor je
Andere mensen wantrouwen is ook enorm vermoeiend lijkt me.
Trouwens, je kan je gedrag veranderen, maar je persoonlijkheid niet. Die verandert vanzelf, door wat je meemaakt. Daarom vinden de meeste mensen zichzelf zo reuze interessant
De klassieker “gewoon mezelf zijn” lijkt me in jouw geval meer dan goed genoeg Imke. Gewoon doen waar je zin in hebt en waar je jezelf goed bij voelt … al de rest komt vanzelf
@ Kris de mensen rond mij durven daar wel eens misbruik van maken… vandaar!
Dikke proficiat als je er in slaagt, maar ik betwijfel het.
Je bent wie je bent en je karakter of aard of zelfs maar je houding grondig veranderen is een schier onmogelijke opdracht.
Blijf maar gewoon wie je bent…