En dat was het dan… de allerlaatste keer dat ik een enveloppe afgegeven heb. Al die maanden dat ik zijn mooie verschijning mocht aanschouwen. Al die maanden dat ik mijn mond niet heb durven opendoen. En zelfs voor de laatste keer heb ik het niet aangedurfd mezelf voor te stellen en een gesprek te beginnen.
We waren alleen, want naar mijn goeie gewoonte had ik weer tot laat gewerkt. Dit maal kwam hij wel niet uit zijn bureau wanneer ik het gebouw betrad. Dus liep ik tot zijn kantoor om te kijken of hij daar nog aan het werken was en ja hoor, daar zat hij dan. Even bedacht ik om te blijven kijken en nog niet op de deur te tikken, maar mijn beleefdheid gebood mij om even een kuchje te uiten. Hij keek op, lachte en kwam naar me toe,… ik kreeg alleen maar een mompelend woordje over mijn lippen.
Zielig gewoonweg… :(
Even dacht ik: Hamai, Imke is wel openhartig over zulke dingen. Maar Imke Dielen is een ‘artiestennaam’ zeker, he?
En ik die dacht dat dit een typische “ventenziekte” was
@ kristof ah je hebt het ontdekt!
@ TomDeleu euh… nee
ach volgende keer beter