One day… had een snottebel besloten dat de tijd gekomen was voor een afdaling van formaat. Opgevoed volgens de regels van het grote “Snottebellen Imperium” besloot de snottebel die avond af te dalen uit de grotten van Imke’s gesprekspartner. Een gedistingeerde man van 38 jaar, vader van één zoon van 10 jaar oud, recentelijk verlaten door zijn vrouw en troost zoekend in zijn werk. Dus tijdens dit zakendiner in de vooravond van een donderdag, kwam de snottebel stilaan tevoorschijn. De glibberige massa liet zich welwillend meevoeren door de wetten van de zwaartekracht. Zodat niet veel later Imke een nieuw element voorgeschoteld kreeg waarop ze zich kon ‘concentreren’. De snottebel voelde zich almachtig en genoot van de aandacht. Tot uit onverwachte hoek een crèmekleurige servet opdook en de snottebel vakkundig gevangen werd tussen twee stukjes linnen die stonken naar een veel te agressief waspoeder. Wanhopig naar adem snakkend verloor de snottebel stilaan zijn krachten. Ze hoorde nog net een diepe zucht van opluchting, maar kon niet definiëren of het van haar voormalige eigenaar of van de ‘bewonderaarster’ was. En toen vielen alle stemmen en het geluid rondom weg.
Waarop het servet begon te hopen dat ze niet afgedankt zou worden nu er een snottebel aan haar vleugels kleefde.
En waarop Imke vanaf nu besloot, servetten hoogstens nog met haar handen aan te raken. Zo nodig te vermijden.
0 Reacties tot “Botjes van mijn hand #3”