Na het huwelijk van Mick en Wout dit weekend begon ik even na te denken over mijn leven. De gedachte ooit op het punt te komen waarop je vol overtuiging beslist de rest van je leven te delen met de persoon die je lief hebt, lijkt me zo absurd. Niet dat ik me niet kan voorstellen trouw te zijn aan iemand, maar eerder de gedachte van een lange degelijke relatie lijkt me onbereikbaar.
Imke de eenzaat, die altijd alles alleen doet. Altijd bezig met zaken bouwen, creëren, schrijven, in gedachten verzonken. Een leven delen met een tweede persoon lijkt me toch een hele aanpassing, één die ik me op dit moment nog niet kan voorstellen.
“Just go with the flow”, adviseerde m’n broer… en gelijk heeft hij. Wat hou ik van mannelijke nuchterheid!