Deze namiddag ben ik me dus weer eens een hoedje geschrokken. Hoe laag bij de gronds bepaalde mensen kunnen zijn, hoe passief ze omgaan met hun job en hoe apathisch ze kunnen reageren.
Kom ik bij een nogal gerenomeerd bedrijf aan de receptie om een pakje af te halen, waarvoor ik eerst getelefoneerd had, wordt ik van ver begroet door een lang overtrokken gezicht dat nog net niet in slaap valt van verveling. Ik stel me voor, vertel waarvoor ik kom en het door verveling getergd gezicht verandert in een ongeïnteresserd vragend gezicht dat nog net een grote puf kan onderdrukken.
Ik krijg het op zo een moment al serieus op mijn zenuwen. Mede omdat ik de situatie al volledig ingeschat heb. Even schetsen: een receptioniste van een jaar of 42 die op woensdagnamiddag haar “goedbetaalde” tijd opvult met smachtend de Story uit te pluizen in het gezelschap van een zakje zoute chips. Voor de rest een volledig leeg bureau, met achter haar een leeg rek met welgeteld één doos. Mijn doos natuurlijk!
Nonchalant met een diepe zucht maakt de receptioniste een kwart draai naar rechts en bekijkt de doos op haar rek vanuit haar ooghoeken zonder iets te zeggen. Dan vraagt ze naar mijn contactpersoon omdat ze van niets weet, zegt ze. Drie telefoontjes later, mijn geduld begint al stilaan op te raken, komt er iemand op zijn dooie gemak door de immens lange gang op mij afgewandeld. Aan de receptie aangekomen, mijn nagels tot op het bot afgegeten, meldt de tweede persoon dat het dat pakje is die daar op het rek staat. Langzaam hijst de receptioniste haar lamlendige lichaam uit de veel te confortabele bureaustoel en overhandigt me eindelijk het pakje.
Ik bedank, draai me om, open de deur en kijk nog even achterom waar ik twee verdwaasde gezichten zie. Net alsof ik in een sekte ben beland, gaat er door mijn hoofd, wat een enge mensen!!! Rillingen gaan over mijn rug wanneer ik in looppas mijn auto opzoek.
