Nu Daan voorgoed het hazenpad heeft mogen kiezen en Toon zijn gedrag nog even wispelturig is als het Belgische zomerweer, vind ik toch dat jullie recht hebben op een volgend verhaal.
Een tweetal keer per maand moet ik een enveloppe afgeven bij een bedrijf onderweg naar huis. Elke keer weer komt de buikpijn op als ik die enveloppe zie verschijnen, daar mijn lichaam al bijzonder goed weet wat dit betekent. Op die dagen werk ik express langer zodat ik zeker ben van een eenzame ontmoeting. Ik moet die enveloppe namelijk afgeven aan een bepaald persoon, maar die is er op mijn uur van visite natuurlijk niet meer. Zodat ik de enveloppe elke keer in de handen mag leggen van de prachtige verschijning die ik vijf maanden geleden ontdekt heb. Een man van de wereld, een man met klasse en een man met een lieve glimlach. Ondertussen ken ik zijn naam, zijn leeftijd, zijn functie en zijn familie geschiedenis. Dit lauter door een toevalligheid. [Want wees gerust, ik vind hem bijzonder aantrekkelijk maar dat is voor mij geen startteken om iemand te beginnen stalken.] Wat ik natuurlijk niet weet is hoe hij zijn weekends vult, of hij een vriendin of vrouw heeft en nog zo van die persoonlijke zaken. Veel hebben we nog niet gezegd, behalve een ‘goeie avond’ en ‘bedankt’ komt er van beide kanten niets over de lippen. Dit allemaal om jullie inzicht te laten krijgen in de situatie.Gisteren was het dan weer zover. Met knikkende kniëen liep ik de gang in, het was namelijk al een poosje geleden met die vakanties en zo. Meestal is er niemand aanwezig behalve hij, dus mompelde ik nog snel een schietgebedje dat het dit maal zeker niet anders mocht zijn. En ja hoor daar kwam hij om de hoek, met een vriendelijke glimlach. Hij nam mijn enveloppe aan. Nerveus als ik was, draaide ik me direct om en liep terug naar de deur. Maar toen ik met de deurklink in mijn handen stond, hoorde ik nog stilletjes “daaag”. Dat was de eerste keer dat hij mij nog iets nariep. Ik twijfelde maar durfde niet, keek nog snel om toen ik de deur achter me dicht deed en zag hoe hij de gang alweer ingelopen was.Het doet pijn om zo onbereikbare mensen te hebben als je anders zo spontaan en sociaal bent. Het doet nog meer pijn te beseffen dat je de kracht niet hebt iets aan de situatie te veranderen. Maar elk aanblik die ik mag werpen op zijn aangezicht zorgt weer voor een gelukkig moment. En daar zijn we voorlopig nog mee tevreden! 
Zwijgt, ik heb dat ook momenteel. Ne jongen die ik af en toe tegenkom maar ik durf niet meer dan “hallo” zeggen… en ik zou zo graag meer zeggen, in mijn fantasie voer ik hele gesprekken met hem! Als je mij weet te zeggen hoe ik het moet aanpakken, graag!
“louter” voor die auto?
er komt immers een dag dat je denkt, nu is het echt de laatste kans, en dan vraag je hem uit, iets drinken ofzo, en dan denk je, wat heb ik nu gedaan? en dan wacht je vol zenuwen zijn antwoord af
@ Gerda: tuurlijk niet… maar wat hier staat is het enige wat ik van hem weet. Vandaar dat ik het op die manier stel. “Een man van de wereld, een man met klasse” is vooral over zijn voorkomen en manier van doen.
@ Smara: zou die dag komen denk je? :s
Misschien eens een post-it met je telefoonnummer aan die brief plakken?
Het klinkt herkenbaar. Komt er nog een vervolg over dit verhaal op je blog?
Doet me denken aan een meisje op de bus. 6 maand lang zagen we elkaar af en toe en meer dan een glimlachje kwam er niet uit. Tot ik haar op een dag aansprak. Sindsdien klikt het tussen ons en praten we de hele weg als we elkaar nog eens zien.
We hebben het nog gezegd tegen elkaar: waarom zijn we niet wat vroeger beginnen praten?
Succes met jouw mysterieuze man!