* pinkt *

Ok, guy’s & girls! We gaan die onnozelaars eens laten zien dat Imke haar niet laat doen! Ze kunnen dit personage achterlijk vinden, ze kunnen de zotte Imke veroordelen, ze kunnen ze zelfs vernederen. Maar de persoon achter Imke zullen ze nooit klein krijgen.

Het moet gezegd, na al die smeekbedes kan ik het niet over mijn hart krijgen om hier niet langer te schrijven. “Snuifjes” krijgt zijn eerste bloempje en die vreugde heb ik nog niet met jullie kunnen delen. Ook “Pootjes” zal een nieuw versje krijgen omdat liefde en toestanden weeldig tiert in Imke’s leven. En laten we zeker ook eens kijken naar de mogelijkheid om een “Roadtrip” foto te publiceren, want dat is ook alweer veel te lang geleden.

Imke snuift de sfeer van weleer. En ja, ze is ook ergens zwak, maar een gezonde zwakte, een zwakte voor het schrijven en voor de blog, voor het internet en voor de contacten. Hupsaké!

Tot maandag?

Dag, Imke gaat in winterslaap!

look at meeeeeee

Okok, ik ben op blogverlof. Toch kan ik het niet laten volgend met jullie te delen. Vandaag ontving ik een mail van onze allerbeste Els (@ Els: ik vind je site niet direct, maar ik dacht wel dat jij er één had… laat je het mij weten?)

Anyway, ik krijg dus een super sympa mailtje van Els met hetvolgende:

Op een luie zondagmiddag was ik aan het kijken naar een goedkope tv-film, en het vrouwelijke hoofdpersonage deed mij denken aan iemand die ik niet kon plaatsen. ‘s Avonds al surfend wist ik het: Imke Dielen! Gij gaat waarschijnlijk vinden van niet, en waarschijnlijk hebt ge gelijk. Ik heb u namelijk nog nooit “in ‘t echt” gezien. Maar bij deze, hier is uw lookalike…

En dat maakt me natuurlijk nieuwsgierig, wie is deze dame, welke film was dat, hoe zou ze spreken, etc. Het is een feit, ze is een beetje mijn type. Natuurlijk zijn er gigantische verschillen, maar zoals iedereen kan bevestigen is dit een moeilijk gegeven om zelf over te oordelen. Dus ik laat het aan jullie over… maar niet vooralleer mijn vragen hierboven beantwoord zijn

See You Later Alligator

© Jimmy Kets

Mevrouwen

Wat doet het raar iemand te zien bloggen met je oude pseudoniem….

Stiletto-run

Dat moet een zicht zijn…

Kopken

U heeft gesproken! De keuze is gevallen…   Eenvoudig is het niet met dat hoofdje van me. Dus als iemand een betere kleurkeuze weet voor mijn titel in deze header… Let me know!

Ik ga eerst wat orde op zaken stellen en bijwerken. Zoals ik eigenlijk van plan was na Tokyo. Je ziet me wel nog terug hoor. Maar ik ga even ademen en negatieve mensen laten afkoelen. 

Verleidelijk ei

Nu Daan voorgoed het hazenpad heeft mogen kiezen en Toon zijn gedrag nog even wispelturig is als het Belgische zomerweer, vind ik toch dat jullie recht hebben op een volgend verhaal.

Een tweetal keer per maand moet ik een enveloppe afgeven bij een bedrijf onderweg naar huis. Elke keer weer komt de buikpijn op als ik die enveloppe zie verschijnen, daar mijn lichaam al bijzonder goed weet wat dit betekent. Op die dagen werk ik express langer zodat ik zeker ben van een eenzame ontmoeting. Ik moet die enveloppe namelijk afgeven aan een bepaald persoon, maar die is er op mijn uur van visite natuurlijk niet meer. Zodat ik de enveloppe elke keer in de handen mag leggen van de prachtige verschijning die ik vijf maanden geleden ontdekt heb. Een man van de wereld, een man met klasse en een man met een lieve glimlach. Ondertussen ken ik zijn naam, zijn leeftijd, zijn functie en zijn familie geschiedenis. Dit lauter door een toevalligheid. [Want wees gerust, ik vind hem bijzonder aantrekkelijk maar dat is voor mij geen startteken om iemand te beginnen stalken.] Wat ik natuurlijk niet weet is hoe hij zijn weekends vult, of hij een vriendin of vrouw heeft en nog zo van die persoonlijke zaken. Veel hebben we nog niet gezegd, behalve een ‘goeie avond’ en ‘bedankt’ komt er van beide kanten niets over de lippen. Dit allemaal om jullie inzicht te laten krijgen in de situatie.Gisteren was het dan weer zover. Met knikkende kniëen liep ik de gang in, het was namelijk al een poosje geleden met die vakanties en zo. Meestal is er niemand aanwezig behalve hij, dus mompelde ik nog snel een schietgebedje dat het dit maal zeker niet anders mocht zijn. En ja hoor daar kwam hij om de hoek, met een vriendelijke glimlach. Hij nam mijn enveloppe aan. Nerveus als ik was, draaide ik me direct om en liep terug naar de deur. Maar toen ik met de deurklink in mijn handen stond, hoorde ik nog stilletjes “daaag”. Dat was de eerste keer dat hij mij nog iets nariep. Ik twijfelde maar durfde niet, keek nog snel om toen ik de deur achter me dicht deed en zag hoe hij de gang alweer ingelopen was.Het doet pijn om zo onbereikbare mensen te hebben als je anders zo spontaan en sociaal bent. Het doet nog meer pijn te beseffen dat je de kracht niet hebt iets aan de situatie te veranderen. Maar elk aanblik die ik mag werpen op zijn aangezicht zorgt weer voor een gelukkig moment. En daar zijn we voorlopig nog mee tevreden!

Sim… Sym… Sympathiek

Héhé hoe leuk! Via deze blog op de site van the Simpsons Movie terecht gekomen.

Daar kan je je lekker helemaal ‘versimpsonsen’ of zoals ze het op z’n Amerikaans uitdrukken ‘Simpsonize Me’

Ik ben wel tevreden over het resultaat maar misschien kan ik in een volgende poging een iets fantasierijkere versie proberen maken.

Daarnaast ben ik benieuwd hoe er mijn trouwe lezers zouden uitzien indien ze zouden meespelen in The Simpsons Movie!

Wie zoekt zal vinden…

…maar niet hier!

Wat in godsnaam wilt iemand te weten komen met “red light district pukkelpop”? Aha, maar daar gaat al een belletje rinkelen.

Euh taal

Wat is dat met de taal op de radio!? Er kan niets voorgelezen worden of er komt een “euh” vooraf en nadien. Waar is de tijd gebleven dat het begin van taal voordragen het afleren van “euh” was. Zelfs tijdens mijn studie (marketing) werd daar op een Spartaanse manier aan gewerkt tijdens aparte lesuren.

Taalfouten vind ik gelijk minder erg dan een hele morgen naar “euh” te moeten luisteren op mijn favoriete radiopost. Dat is toch een redelijke opmerking, niet?

Tokyo #3

Ik ben er zelf nog niet helemaal uit of het omochi of mochi moet zijn. Maar ik kan jullie wel al verklappen dat dit mijn culinaire ontdekking van het jaar is!

Deze Japanse snoepjes gevuld met zwarte bonen pasta zijn eigenlijk seizoensgebonden, vooral de smaken variëren. Het was dan ook bijzonder raar dat ik verse omochi met groene thee kon vinden, omdat deze normaal alleen in de lente worden gemaakt. Alleszins, ik heb al mijn klein geld de laatste dag opgedaan om een goeie voorraad te kopen die momenteel ook aan een normaal tempo naar mijn buikje verdwijnt.

Festiviteiten

Het seizoen is nog lang niet voorbij maar toch kan ik melden dat het voor mij een festival-loze zomer zal geweest zijn.

Het is een levenswijze die mij wel bevalt. Want ik moet toegeven dat ik toch niet echt pas op al die festivalterreinen. Misschien dat Igor me nog eens uitnodigt of misschien dat ik via mijn oud bovenbuur nog ergens champagne zal drinken backstage. Maar als dat er niet aankomt zal het dus niets worden. En mag ik eerlijk zijn? Het voelt niet slecht! Voila

Mac i

Zozo de nieuwe iMac is er. Even kijken wat dat geeft Hadden we zo heel toevallig niet nog een nieuwe computer nodig?

Raar maar waar voel ik me nu niet direct warm komen van deze computer. Puur omdat ik de laatste tijd weer meer en meer interesse in een laptop begin te krijgen. Dan kan ik lekker gezellig op de koffie bij de oma om de reisfoto’s te overlopen.

Daarnaast heb ik ook ontdekt dat de iSight blijkbaar al van december 2006 niet meer verkocht wordt. Een beetje raar lijkt mij, want ingebouwde camera’s doet mac nog niet zo lang. Of vergis ik mij hierin? Ik heb alvast nog één liggen, want wat een soep was me dat, een webcam vinden voor onze mac!

Keuzes – 2nd edition

Ik weet dat jullie allemaal graag kiezen! Dat heeft de voorgaande keer duidelijk uitgewezen.

Daarom wil ik heel graag een 2de editie van de “Grote Imke Dielen’s Header Verkiezing” in het leven roepen. Laat jullie maar gaan in de comments. Besef welke verantwoordelijkheid u heeft, strijdt om uw mening en laat u vooral niet doen! Help Imke met haar groot dilemma en ze zal u eeuwig dankbaar zijn

Eens benieuwd welke favoriet wordt. Als je klikt op het fototje kan je de verschillende headers in iets groter formaat aanschouwen.

Tokyo #2

Een klassieker van een beeld. Maar het blijft toch mooi om te zien. De Rainbow Bridge gezien vanaf Odaiba is s’avonds echt de moeite waard.

In de namiddag zijn we naar Odaiba vertrokken met de metrolijn die zweefde tussen de wolkenkrabbers en de gebouwen van Tokyo. Vanalles bezocht, gewoon rondgelopen en ik moet toegeven ook een beetje geshopt. Waarbij de Chocolixir van Godiva echt een tongstrelend hoogtepunt was! Het is een zonde dat zoiets mag bestaan!

Met zulke verwennerijen achter de kiezen lieten we ons onderuit zakken voor het prachtige uitzicht van deze foto. Genieten!

Tokyo #1

Zo heel soms beloof ik dingen die ik dan toch niet doe. Niet express natuurlijk, maar omdat het mij ontsnapt of omdat de tijd niet mee zit. Ik schaam me daar enorm voor, juist omdat het een trekje is dat ik haat bij andere mensen.

Zo heb ik veel te weinig de blog van mijn beste vriendin gelezen. Zodat ik in Tokyo geregeld met schaamrood op mijn kaken zat. Mijn gedrag is gewoon niet goed te praten. Dus wil ik hier alvast één voornemen wel ten uitvoer brengen: geregeld foto’s posten van Tokyo!

Ziehier Imke met haar tweede echte Japanse maaltijd, tijdens onze eerst echte daguitstap. Het was super lekker en het Japanse eten is echt helemaal mijn dada!

Al besloot mijn lichaam daar een andere mening over te hebben. Halverwege mijn reis werd ik wakker met mijn mond die een dubbel formaat aangenomen had. Professioneel doktersonderzoek wees uit dat het van vermoeiheid en veranderd etenspatroon was. Een pilletje en een zalfje zorgde ervoor dat mijn lip niet meer op barsten stond en ik me weer in het openbaar wou verplaatsen zonder een sjaal om mijn hoofd. Iets wat uiteindelijk niet echt praktisch is bij 35 graden tropische hitte!

PS: …en nee, daar zijn GEEN foto’s van!

Stelling

“Doe allemaal een beetje normaal”

Ik zit er eigenlijk al een poosje op te broeden. Af en toe komt er iets in de media waar ik een directe reactie van op mijn maag krijg. Zoals bijvoorbeeld onderstaand bericht uit De Morgen van dinsdag 7 augustus…

De in ons land studerende Congolees Mbutu Mondondo Bienvenu heeft een klacht ingediend tegen Moulinsart, dat de rechten op het werk van Hergé beheert. Hij vindt het stripalbum Kuifje in Afrika racistisch en eist dat het uit de handel genomen wordt. Een gerechtelijk vooronderzoek is geopend. Ook in Groot-Brittannië en de VS kwam het album onlangs in opspraak.

Waarom blijven mensen (van beide kanten) steeds wijzen op het verschil in rassen. Waarom moet dat elke keer weer in de verf? Op die manier blijf je toch discriminatie in de hand werken. Waarom kunnen we gewoon niet naast elkaar leven zonder die huidskleur te zien. Waarom kan ik niet in Afrika rondlopen zonder dat ze me “le blanc” naroepen. Ik kan daar toch ook niet aan doen.

Dit alles in de zin van: behandel niemand speciaal of anders, maar juist gelijk een ander. Deze stelling zit niet helemaal vast aan bovenstaand artikel maar door het te lezen werd ik er wel aan herinnerd. Vandaar…. het moest er eens uit!

Porren

met een stokje van Da Dame! Even kijken wat we kunnen invullen!

1. My favorite “grab-a-bite” : Op dit moment heb ik geen vast adresje. Maar toen ik in Antwerpen woonde kwam de Fresh ‘n Fruity in de Nationalestraat op de eerste plaats!!! Hun half warme brownies doen me op de eigenste moment zin krijgen om de auto te nemen en een uur te rijden om er weer één te proeven!
2. My favorite shop in town : Aiaiai, pijnlijk. Dit is iets wat ik niet ken. Winkels in België en zeker kleerwinkels, liggen bezaaid met onvriendelijke gefrustreerde en ijdele madammekes die liever hun praatje doen dan een klant te bedienen. En laat dat nu net het belangrijkste zijn voor mij vriendelijke bediening. Dus nee, ook geen één winkel die mijn geheugen verwent met een aangename herinnering! Tenzij Las Vegas in de Kammenstraat in Antwerpen, die man is altijd zo lief!
3. My favorite restaurant : Ik heb er enkele… maar meestal komt dit omdat er iemand werkt die ik ken. En er zijn zo veel lekkere zaken dat ik niet kan kiezen. Op dit moment heb ik wel één favoriet, maar omdat Imke een pseudoniem is, vermeld ik die zaak liever niet. U begrijpt dat wel
4. My favorite “take my friends when in town” : Als de bende maar tof is. Dan is een fles champagne in het park nog het best! Good old times zeg maar. Daar ik niet meer in ‘t stad woon, is er ook niet echt nog een stamcafé. En het oude exemplaar is voor deze dame al te ‘student-snotaap’-achtig geworden. Wie helpt me aan een nieuw stamcafé in Antwerpen? In Gent doe ik graag een kroegentochtje van de Polé Polé, naar de Limonada, naar de Pink Flamingo… zo de klassiekers zeg maar.  
5. Other 5 things to mention :
   - Favoriete locaties kan ik jullie wel meegeven: het strand tussen Breskens en Cadzand in Zeeland (Nederland), ons bos bij onze kreek in de polders van het Meetjesland en onze simpele achtertuin, met een kampvuurtje is het er hemels.
   - Een favoriete trip kan ik jullie ook vertellen: maar veel meer woorden dan DIT zijn ook niet echt noodzakelijk veronderstel ik
   - En dat is het zo ongeveer. Imke zit momenteel echt in een ‘verander’ periode. Indien ik deze post had moeten invullen twee maanden geleden had hij er totaal anders uit gezien. Ik sta echt met mijn mond vol tanden dat ik maar zo weinig invullen kan. Natuurlijk komt er nieuw nieuws op… maar het laat nog even op zich wachten!

Dit belet ons natuurlijk niet om nieuwsgierig te zijn naar andermans favorieten. Laat u leiden door het fantastische voorbeeld van Da Dame, liefste Mick, Christophe en Mirthe u heeft werk voor de boeg!

Frida

Op mijn terugvlucht vanuit Japan heb ik nogmaals de film Frida gezien. Het blijft me toch een film die pakt… en die je zo verdomd persoonlijk kan aanspreken. Althans bij mij toch!

Een ‘slik’ film om de bovenlaag en de onderlaag!