Examens liggen voor mij toch al in een iets verder verleden, toch wat mijn herinneringen betreft. Maar als ik dan toch eens diep graaf in dat kaas-met-gaatjes geheugen van me, herinner ik mij dat ik af en toe eens spiekte. Wat op zich wel normaal is. Raar maar waar was dat meestal gewoon ter bevestiging, ik wist wel waar de vraag over ging en een antwoord zou ik ook wel kunnen verwoorden maar om mezelf nog wat gerust te stellen en met volle moed te beginnen aan mijn relaas keek ik graag even rond mij.
Met evenveel enthousiasme deelde ik ook graag mijn kennis met mijn mede klasgenoten. Allemaal tenzij ze mijn leven tijdens het schooljaar verpest hadden op één of andere manier. Maar anders zou ik zelf over de vloer onder een paar banken gekropen hebben om iemand te helpen met het examen.
Achteraf gezien kan ik mij bijna niet meer inleven in die manier van denken. Waarom handelde ik zo ’sociaal’, of hoe kan een mens dat omschrijven. Was het om een schuldgevoel weg te werken (het eigen spieken), mijn medemensen oprecht te helpen of gewoon om respect te krijgen. Geen idee.
Wat ik me momenteel afvraag na het zien van een cartoon: wie weet gaven mijn klasgenoten mij tijdens het spieken wel foute antwoorden mee,… iets wat ik nooit gedaan heb. Iets wat ook nooit in mij opgekomen is… Veel te eerlijk hé!
Ik vertrouwde niet op mijn klasgenoten als het om spieken ging. Ik zorgde zelf voor mijn materiaal. Ik spiekte enkel tijdens wiskunde (want dat was mijn minste vak) en dan zette ik de formules in mijn rekenmachine
Voor de duidelijkheid: nu spiek ik niet meer
(ik durf niet meer)
hihi bij mij waren mijn 3 latjes en ook mijn rekenmachine heilig!