Een stokje als een ander… voor diegenen die zich aangesproken voelen! Wie weet zien we hier binnenkort pareltjes van hoeden verschijnen!
Archief voor 5 juni 2007
Spijt in onze lach
dat het zo moest lopen
maar ik wist het van vooraf
sorry dat ik je gevoel heb bedrogen
© Imke Dielen
Een oude schoolvriendin van mij gaat trouwen. En ik ben er tegen… al weken vraag ik me af waarom. Is het om de trouw-trauma’s die ik de afgelopen jaren opgelopen heb? Is het om mijn angst op een dag wakker te worden met een ring? Is het om haar karakter? Is het om… God weet welke reden.
Wie ben ik eigenlijk om er zich zorgen over te maken. Maar dat is net het probleem. Ik blokkeer helemaal van het moment dat ze me de zoveelste herinneringsmail stuurt.
De volledige situatie gaat als volgt. Eerst kreeg ik de melding dat het gedaan was met haar vriend, dat moet ongeveer een anderhalf jaar geleden zijn. Dan heb ik haar getroost, hebben we gepraat en hadden we regelmatig contact. Tot ineens… niets meer, onbeantwoorde berichten, geen afspraakjes, geen mailtjes. Een half jaar geleden kreeg ik een (groeps)mail vanuit Australië, redelijk onduidelijk omdat ik totaal niet wist wat ze daar deed. Ik antwoordde op de mail, tegen mijn principes in, maar ik ontving geen antwoord terug. Het scenario herhaalde zich tot mijn grote ergernis, en na drie keer had ik het dan ook helemaal gehad.
Twee maanden terug kreeg ik ineens weer een mail, een groepsmail, lekker onpersoonlijk, met de melding dat mevrouw gaat trouwen met een (nieuwe) man, waar ik nog niets van gehoord had. Ze vroeg onze adressen, onze agenda’s, onze bevestiging,… maar ik zweeg. Sms en msn liet ik onbeantwoord, telefoontjes nam ik niet op en groepsmails vlogen ongelezen de vuilbak in. Nu begin ik stilaan te geloven dat ze me opgegeven heeft.
Wat is dat toch met mensen, wanneer alles slecht gaat moet je er staan en troosten. En als het goed gaat ben je alleen nog maar goed om de groep te vullen en cadootjes te kopen. Het rommelt in mijn buik, ik doe dit niet graag, zo een afwijzende houding innemen. Maar ik weet van mezelf dat ik me niet meer wil mengen in haar leven, ik wil er het liefst van al helemaal niets mee te maken hebben. Want ik zie het al zo voor me… nee, nee ik wens haar alle goeds toe, maar dat doe ik dan het liefst telepathisch!
