EEN VERHAAL GESCHREVEN ~ HET BEGIN VAN “EIGEN”
Onder een glaasje goeie wijn - de kelder opruimen heeft ook aangename kantjes - besloot ik vanavond toch eens een volgend plan uit te werken, “snuifjes“.
Deze week lag er een wit zakje met zaadjes op mijn bureau. Natuurlijk maakt dat iemand zoals ik bijzonder nieuwsgierig. Dus vanaf nu post ik regelmatig een fototje van mijn glazen bloempotje. Zo kunnen jullie mooi de evolutie volgen en mogelijks raden welke plantjes er uit de verschillende zaadjes zullen komen. Spannend! 
Net een opdrachtje binnen gekregen om een leuke website te maken voor een reisbureau. Het moet niet met veel flashy toestanden zijn, gewoon informatief en leuk gelayout.
Nu zit ik een beetje met een probleem, ik zit dagelijks op het net en zie veel sites langs mijn ogen voorbij kabbelen. Toch kan ik niet kiezen in welke stijl de site moet gemaakt worden. Zou het eerder iets in die aard moeten zijn of is dit soort minimalisme vernieuwend?
Laat al jullie tips en tricks maar los in de comments! Wat is er hip, wat is er mooi, wat zijn de kleuren en motiefjes die momenteel cool zijn in “site-land”
Ik ben benieuwd!
Zulke berichtjes kunnen me altijd aan het lachen brengen!
Dan moet je vandaag om 17u ontdekken dat je eigenlijk een uitnodiging liggen hebt voor de opening van Martini Terrazza Knokke voor vanavond om 19u voor twee personen.
Ik kan soms ZO de kriebels krijgen van mijn blindheid!!!
… doet eten. Zegt men wel eens. Een nieuwe header, een nieuw geluid. Maar alle mogelijkheden zijn zo winters en killig van sfeer. Met dit weer past het misschien wel, maar ik wil zon, fleurigheid en leven! James, we moeten nog eens door uw archief rommelen! Er moet toch ergens origineel materiaal te vinden zijn van Imke!
Of hebben jullie misschien nog iets?
Een groot dilemma, een heel groot dilemma,… zo eentje die voortvloeit uit het pseudoniemen gedrag. Tijdens de Paola-ontknoping hadden we er een discussie over (Vuur, weet jij nog welke bloggers er toen allemaal bij stonden? Mijn geheugen werkt niet mee vandaag ).
Wat zijn de gevolgen en hoe ga je om met een pseudoniem? Hoe ver komt het overeen met de realiteit? Waarom niet gewoon onder je echte naam schrijven? Tal van vragen, een overvloed aan meningen.
Zo keek ik vandaag even rond op mijn LinkedIn profiel, ontdekte ik weer een paar bloggers waarmee ik via via in contact zou kunnen komen. Enkele van hen kennen mij al van voor het bloggen maar die anderen,… die anderen durf ik gelijk niet te contacteren. Wat zou Clo raar opkijken, en Kristof, en Ellen, en Maarten, en al de rest die ik niet direct terugvind…
Ik ben alvast verkocht, wie gaat er mee?
‘t Snobke gaan uithangen
Examens liggen voor mij toch al in een iets verder verleden, toch wat mijn herinneringen betreft. Maar als ik dan toch eens diep graaf in dat kaas-met-gaatjes geheugen van me, herinner ik mij dat ik af en toe eens spiekte. Wat op zich wel normaal is. Raar maar waar was dat meestal gewoon ter bevestiging, ik wist wel waar de vraag over ging en een antwoord zou ik ook wel kunnen verwoorden maar om mezelf nog wat gerust te stellen en met volle moed te beginnen aan mijn relaas keek ik graag even rond mij.
Met evenveel enthousiasme deelde ik ook graag mijn kennis met mijn mede klasgenoten. Allemaal tenzij ze mijn leven tijdens het schooljaar verpest hadden op één of andere manier. Maar anders zou ik zelf over de vloer onder een paar banken gekropen hebben om iemand te helpen met het examen.
Achteraf gezien kan ik mij bijna niet meer inleven in die manier van denken. Waarom handelde ik zo ’sociaal’, of hoe kan een mens dat omschrijven. Was het om een schuldgevoel weg te werken (het eigen spieken), mijn medemensen oprecht te helpen of gewoon om respect te krijgen. Geen idee.
Wat ik me momenteel afvraag na het zien van een cartoon: wie weet gaven mijn klasgenoten mij tijdens het spieken wel foute antwoorden mee,… iets wat ik nooit gedaan heb. Iets wat ook nooit in mij opgekomen is… Veel te eerlijk hé!
Plekje waar je me eind deze zomer wel zal kunnen vinden.
Voor de rest vrees ik dat ik op de andere festivals niet zal raken. Even had ik nog gehoopt op mijn contact backstage bij Werchter, maar die heeft jammer genoeg iets te weinig aandacht gehad van mij de laatste tijd zodat een extra helpende hand - voor bijvoorbeeld zijn fles water te dragen - niet noodzakelijk wordt bevonden.
Daarnaast is Imke een beetje te lui geweest en heeft ze iets te weinig rondgebeld om te horen wat en hoe en waar er mogelijks nog opportuniteiten waren. Niet dat ik het aan mijn teer hartje laat komen hoor. s’Avonds gemasseerd worden bij het kampvuur na een goeie zwembeurt beschouw ik ook als heel aangenaam!
Update: Vanaf nu mag iedereen zich wel aanmelden voor een leuke avond voor mijn verjaardag op 1 september… Als ik me niet vergis is er dan ook een Rendez-Fou in Gent!
Vermoeide armen en benen, geen stem en 46 blauwe plekken! Dat is hetgeen we overhouden van een weekend Keizer Karel Cup aan de Blaarmeersen in Gent! Even volhouden nog en we liggen weer in onze zetel! Eerst nog mijn Frangipane-tje eten!
Tot snel lieve bloggertjes & lezertjes!
Je hebt zo soms van die stille collega’s die je zelden hoort, of zo van die collega’s die het ALTIJD zuchtend druk hebben, of zo van die collega’s die heel langdradig hun verhaal vertellen. Wel ik heb één collega die alle drie de elementen perfect combineert. Het grappig is dat hij soms berichtjes stuurt, en dat die berichtjes TOTAAL niet overeenstemmen met zijn echte ik. Berichtjes die grappig zijn, berichtjes die plagerig zijn, berichtjes met een dubbele bodem. Ik verzeker u dat ik geregeld in proesten uitbarst dan!
PS: Die foto? Tja, soms heb je mensen die zich blijkbaar graag ‘profileren’ op internet… Tweakers.net u bent bedankt voor de link!
… laat maar draaien wasmachine! 
Het is inderdaad een grotere klus om een Discovery te wassen dan een kleine Corsa. Maar daar gaat het hier niet over. Wel over een (grappig) fenomeen! Wanneer er iemand op de autostrade ineens voor mijn wagen schiet aan 100 km/u dan durf ik wel eens met mijn lichten trekken. Met mijn Corsa krijg ik nauwelijks reactie of gaat de wagen voor mij gewoon iets sneller rijden om aan een betrekkelijke snelheid weer naar rechts te gaan.
Maar ola paola, als ik dat durf doen wanneer ik met een zware jeep rij. Dan gaan de handjes in de lucht, de wijsvingers worden in alle vormen geplooid en je hoort nog net het gebrul niet tot in je eigen wagen. Laat staan dat men iets of wat versnelt of bij een kans naar rechts gaat. Nee, noppes, nada, rien de knots!
Blijkbaar heeft een dikke bak een nogal averrechts effect op mensen, terwijl het toch iets veiliger is om met zo een wagen snel te rijden. Een Corsa aan 130 km/u is niet zo veilig en betrouwbaar als een wagen met een deftig gewicht, vind ik toch.
Het is altijd leuk om tot nieuwe en interessante vaststellingen te komen in het leven! héhé
Woorden zijn niet,
ze worden gecreëerd,
een dimensie geschonken
door diegene die ervan geniet.
© Imke Dielen
Deze had ik eigenlijk goed kunnen gebruiken deze morgen. Buitenevenementen zijn toch altijd een zooi
Vet op de T-shirt,
modder op de botten,
handen als koolschoppen!
Dus druk druk druk en zo veel te vertellen! Maar ik laat jullie graag nog even op jullie honger zitten. Zoals de mensen die zoeken naar “you tube striptease” of naar “hoe de drang naar chocolade onderdrukken”… hoe komen ze erop!
Voor het geval dat het jullie nog niet opgevallen is… ik ben behoorlijk zot van wolken. Roadtrip #20 kreeg er van langs, Roadtrip #18 was niet veel beter en Roadtrip #5 was eenzelfde lot beschoren.
Dit fototje is van tijdens mijn laatste trip met broer. Niets is leuker dan even naast de wolken te gaan vliegen! Het geeft zo een gevoel van oneindigheid. Deze foto is de beste van de reeks, en voor de lol liet ik er photoshop even op los. Het resultaat is wel iets lekker aparts. Vind je niet?
Al enkele keren heb ik het op de radio gehoord, en eigenlijk vind ik het zo slecht nog niet. Het liedje Durch Den Monsun van Tokyo Hotel. De jongetjes, de looks, ja niet echt mijn ding om eerlijk te zijn. Maar de combinatie van het deuntje en het Duits heeft wel iets.
Veel mensen rond mij zijn niet zot van Duits, en in eerste instantie deelde ik die mening. Maar hoe beter ik de taal machtig ben en hoe meer ik het ook moet spreken, hoe liever ik het hoor. Je moet uiteindelijk een taal gewoon worden. Deze klinkt niet zo warm, dat klopt, maar het Nederlands heeft uiteindelijk hetzelfde probleem, zeker bij onze noorderburen kan het scherp klinken. Of schop ik hier tegen schenen?
Ik durf mijn mening meestal stevig te verkondigen, zeker in discussies. Daar hou ik van en de levendigheid stroomt dan ook van mijn relaas.
Jammer genoeg kwam ik vroeger bij sommige mensen over als een pitbull. Door school en workshops heen heb ik mezelf daarin leren verbeteren. Toch blijf ik nog steeds die vastberadenheid en ‘rechtaan/rechtaf’ mentaliteit gebruiken als ik een uitgesproken mening overbreng aan een ander persoon. Het is een manier om te tonen dat ik echt wel achter mijn standpunt sta. En daar loopt het dan fout, mensen denken dan dat ik stroef ben of alleen ‘zo’ denk. Neenee, dat is helemaal niet juist.
Wanneer ik mijn mening uitdraag met overtuiging, doe ik dat met een enthousiasme die ik ook terug verwacht van mijn gesprekspartner. Ik heb namelijk niets liever dat die persoon dan eerlijk en uitgebreid ZIJN mening overbrengt. Respect voor andere mensen en hun meningen vind ik heel belangrijk en interessant.
Jammer genoeg heb je mensen die vinden dat alleen hun mening de juiste is, of dat alleen de algemeen maatschappelijk aanvaarde manier van denken de juiste is, of gewoonweg vinden dat ik beter mijn mond hou. Ik ben misschien niet de meest social-minded persoon en ik ben misschien vaak fout… Maar een deur dichtgooien, daarom, is toch belachelijk!
Deze zag ik net op think*thanks en is bijzonder cool!
Een vlieg, jazeker, een vlieg staat symbool voor mijn weekend.
Als mijn vrienden uit de stad langskomen eindigt dit meestal in hysterieaanvallen en met een doodse stilte de weken na het bezoek, bang voor een volgende uitnodiging.
Ik, een geboren natuurmens met afrika ervariging (lees als: leven in een regio met heel veel insecten), kan de hele heisa rond wat insectjes hier in België maar moeilijk begrijpen. Zodoende laat ik de afwezigheid van mensen rond me niet aan mijn hartje komen en geniet ik steeds meer van ‘quality time’ met mijn broer. (Een broer waar ik namelijk fier op ben als grote zus!)
Zo hebben we dit weekend ‘onze gesprekjes’ gehad tijdens het slalommen tussen mooie cumulus nimbus(en). Ik kreeg alleen een beetje schrik toen hij doodleuk aankondigde paraboolvluchtjes te gaan uitvoeren, gelukkig brachten mijn kreten hem tot bedaren en zijn we zonder overgeefverschijnselen geland. Mijn dekselse broer toch, zijn zus zo plagen. Tssss
Spierpijn in mijn rechter bovenarm,
een beetje hoofdpijn en een wat zucht-zucht-gemoed,
maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar
we zijn straks aanwezig op…
“Bloggers toWARDS the beach“
Update // we zijn er even geweest, even gekeken, gewacht, telefoon gekregen van een vriendin dat ik mocht langskomen wanneer ik wou, gewacht gewacht gewacht op een ander telefoontje… niet gekregen dus ja dan maar naar de vriendin gereden. Sorry mensen maar ik ken jullie niet en ik ben niet de persoonlijkheid om gewoon rond te lopen! Maar schrijf gerust hoe het was! Tot schrijfs…
|
