Ik praat hier geregeld over liefde, liefde voor voorwerpen, mensen, situaties. Want over liefde heeft een mens de mond vol. Misschien gebruik ik de term iets te snel, maar dat is alleen te wijten aan mijn enthousiasme op dat moment. Daardoor ben ik in volgende situatie een beetje mijn woorden zoek.
Door stom toeval kwam ik een jaar terug terecht op de site van Uchronians. In het echte leven heb ik niets met die mensen, ik ken ze niet, ik zit niet in het wereldje van kunst en design, maar ik hou er wel van. Ik ken kunstenaars en productontwikkelaars, binnenhuisarchitecten en designers, dj’s en fotografen. Maar van al de Uchronian-mensen ken ik niemand persoonlijk.
Toch raakte ik volledig gefascineerd door dit project. Het was één van mijn allergrootste internetverslavingen vorig jaar. Een dag zonder het lezen van hun blog, was een dag niet geleefd. Ik noem dit meer dan liefde, het is er volledig fout over!
Versta me niet verkeerd, ik was niet één of andere zot die half stalkend een obsessie gecreëerd had. Het was gewoon een buikpijn gevoel door het gigantische moreel dilemma in mezelf: ik voelde me niet thuis op die site bij die mensen maar ter gelijke tijd wilde ik zo hard deel uitmaken van die groep, omdat hun Burning Man project gewoonweg ‘breathtaking’ was!
Nu las ik vandaag een artikel over Arne Quinze en zijn ontwerpbureau, alles kwam weer naar boven. Nog één keer zou ik de foto’s bekijken, nog één keer zou ik staren naar de filmpjes, nog een keer… heb ik de Uchronians site gevonden.
