Teksten, gedichten, gedachten, leuke communicaties, met dit digitale tijdperk ben ik al zo veel moois verloren. Nog steeds spijt dat ik de volledige communicatielijn van onderstaand niet meer heb.
ME: Het zijn dagen van ziek zijn, druk hebben en veel te veel hoofdpijn, het zijn dagen dat ik de draad kwijt ben en ik me dood erger dat virtuositeit moet falen door een lack aan tijd en veel te veel onderbrekingen en niet door het ontbreken ervan. Maar het zijn ook dagen waar ik de ander alleen maar het beste toewens en zeker wil laten weten dat er nog gedacht en nagedacht wordt. Het wordt een grijze dag, maar alles beter dan zwart in deze context.
THE FRIENDS REPLY: Als de goesting er is maar de wil ontbreekt, zijn goesting en wil hier dan zeer uitzonderlijk voor nu tegengestelden? Of heeft willen kunnen vermoord zodat het kunnen nooit meer kan ontbreken? En plots, tijdens de uitvoerige beschrijving van het ontbreken van het kunnen dmv het willen is het kunnen wedergeboren en vloeit de v-tijd uit de vinger. Veel soeps is het nog niet, maar een stevige en voedzame groentepauze is nooit veraf als we reclameboodschappen op televisioneel gebied kunnen/willen geloven en tot ons laten komen. De tijd van de pauze is inmiddels gedronken en de dorst reeds gelest, nu nog honger aan het woord laten. Wegens een aanwezigheid der mist zie ik het als m’n verplichting je ogen voor te bereiden op moeilijke momenten op de weg en ze dus wederom niet te veel letteren voor te schotelen. Geen nood, meer komt als toe komt met s.
