En ik die dacht dat mijn berichtgeving voor vandaag al rond was. Nee hoor, kom ik thuis, ligt er een leuk magazine op tafel. Op zich niets vreemds aan, ware het niet dat ik aangenaam verrast werd door de inhoud, verschillende ideeën waarvan ik graag één wil delen. Want zelden heb ik zo veel orignaliteit, genialiteit en techniciteit zien samengaan in één concept. Zo intiem en verbazinwekkend eenvoudig. Maar toch zo complex en onmogelijk. Ik hou u niet langer in spanning… hier is mijn ontdekking van de week: “Dinner in the sky”
Archief voor 5 maart 2007
“Polyamorie betekent ’Meervoudige Liefde’ of ’Veel Liefde’ Het staat voor een levenswijze waarbij erkend wordt dat het mogelijk is om van meer dan een persoon tegelijk te houden. Deze liefde uit zich in relaties waarbij vriendschap, intimiteit, een emotionele band, spirituele verbondenheid en/of seksualiteit ingrediënten zijn. Er zijn binnen de definitie van Polyamorie veel verschillende relatievormen mogelijk, maar ze hebben gemeenschappelijk dat deze gebaseerd zijn op liefde, openheid, eerlijkheid en respect. Het zal duidelijk zijn dat een goede open communicatie hierbij onmisbaar is.”
Net tegengekomen in de dagelijkse nieuwszoektocht,… van iets onbereikbaars gesproken. Ben ik nu zo uitzonderlijk als ik hier vermeld dat ik al HEEL tevreden zal zijn mocht het me lukken één persoon lief te hebben en ervoor te zorgen dat die persoon mij graag ziet? Dat er één relatie succesvol uitgewerkt kan worden? Als het me lukt die weg op te gaan, dan kan je er zeker van zijn dat er een flesje zal sneuvelen, héhé. Al is het maar zittend achter mijn computer, in ‘t geniep, hopend op dat stukje geluk. Ondertussen klagen we niet hoor, en zullen we die flessen in grotere groep voor andere leuke doelen kraken. Genieten doen we sowieso! 
“Een weekend met te veel invloeden en te weinig schrijftijd.” Natuurlijk allemaal excuses maar terechte. Welke excuses zijn trouwens niet terecht. Dat is net hun doel, het verklaren waarom iets wel of niet is doorgegaan of uitgevoerd. Dan is elke uitleg toch juist. Alleen is het aan de toehoorder de beslissing of die de excuses aanvaard en vooral op de juiste manier interpreteerd.
Stilaan komen de foto’s binnen van de shoot dit weekend. Het is grappig en ontaardend. Niet alleen omdat ik op stellingen ben gekropen en de roestige staven van het oude industrieterrein van Antwerpen heb mogen koesteren, maar vooral omdat het anders was dan anders. Dit maal was het echt poseren, iets totaal nieuw voor mij. Het was altijd speels, het was altijd uniek, het was altijd “a vibe”. En nu was het hangen tussen de ijzers, luisteren naar de fotograaf, niet lachen en eens niet mezelf zijn. Het was dan ook als Imke Dielen… Laten we ons niet misverstaan. Ik draag hier geen negatieve kritiek uit. Deze shoot was gewoon anders en raar, vooral omdat ik totaal geen idee heb hoe het totaal-resultaat zal zijn en natuurlijk ook omdat ik benieuwd ben naar de tevredenheidsgraad bij de fotograaf.
Zoals excuses die soms ook niet aanvaard worden, wens ik hier een voornemen even aan de kant te plaatsen. Het niet schrijven over muziek of muziekgerelateerde zaken dacht ik eenvoudig te kunnen waarmaken. Maar niets is minder waar. Het zit in mijn bloed genesteld en het moet eruit. Zaterdag, de dag van afspraken, klaarde op door de zoveelste toevallige ontmoeting. Marie-Anne van The Rhythm Junks kwam even dag zeggen aan mijn date. Dat gezicht kwam me bekend voor,… ik zag de flyer van hun volgend optreden/CD-release,… nog steeds geen belletje. Tot ik gisteren ergens onderweg van Knokke naar Antwerpen dacht van ja, maar ik ken die band! My space is hier de schuldige! Natuurlijk gaan we nu op 14 maart naar de Handelsbeurs ! 
Wat een woordenwaterval op maandagmorgen, maar ik heb een excuus, hopelijk ook aanvaard door u.
